ነፍሴን ወደ አንተ ከፍ አደርጋለሁ

ለዳዊት።

ዳዊት መዳንን ብቻ ሳይሆን መማርንም ይለምናል — መንገድህን አሳየኝ። ጠላቶቹንም የወጣትነቱንም ኃጢአት አቅርቦ ሁለቱም ማንነቱን እንዳይወስኑ ይለምናል። አብ ለሚፈሩት ቃል ኪዳኑን እንደ ወዳጅ ያካፍላል።

ምዕራፍ 25።

አባቴ ሆይ፣ ነፍሴን ወደ አንተ ከፍ አደርጋለሁ።

አባቴ ሆይ፣ በአንተ እታመናለሁ፤ እንዳላፍር አድርግ፤ ጠላቶቼም በእኔ ላይ እንዳይፈነድቁ። በእውነት፣ አንተን የሚጠባበቁ ሁሉ አያፍሩም፤ ያለ ምክንያት የሚከዱ ግን ያፍራሉ።

መንገዶችህን አሳየኝ፣ አባቴ ሆይ፤ ጎዳናዎችህንም አስተምረኝ። በእውነትህ ምራኝ፤ አስተምረኝም፤ አንተ አባታችን፣ መድኀኒቴ ነህና፤ ቀኑን ሙሉ አንተን እጠባበቃለሁ። ርኅራኄህንና የኪዳንህን ፍቅር አስብ፣ አባቴ ሆይ፤ እነዚህ ከጥንት ጀምረው ናቸውና። የወጣትነቴን ኀጢአት አታስብ፤ ዐመፄንም አታስብ፤ እንደ ኪዳንህ ፍቅር አስበኝ፤ ስለ ቸርነትህ ብለህ፣ አባቴ ሆይ።

አባታችን ቸርና ቅን ነው፤ ስለዚህ ኀጢአተኞችን መንገዱን ያስተምራል። ትሑታንን በፍትሕ ይመራል፤ ትሑታንንም መንገዱን ያስተምራል። የአባታችን መንገዶች ሁሉ ኪዳኑንና ምስክሮቹን ለሚጠብቁ ምሕረትና ታማኝነት ናቸው።

ስለ ስምህ ብለህ፣ አባቴ ሆይ፣ ኀጢአቴን ይቅር በለኝ፤ ታላቅ ነውና። አባታችንን የሚፈራ ሰው ማን ነው? ሊመርጠው የሚገባውን መንገድ ያስተምረዋል። ነፍሱ በደኅንነት ታድራለች፤ ልጆቹም ምድርን ይወርሳሉ። የአባታችን የቅርብ ወዳጅነት ለሚፈሩት ነው፤ ኪዳኑንም ያስታውቃቸዋል። ዓይኖቼ ዘወትር ወደ አባታችን ናቸው፤ እግሮቼን ከወጥመድ ያወጣልኛልና።

ወደ እኔ ዘወር በል፤ ራራልኝም፤ ብቸኛና የተቸገርሁ ነኝና። የልቤ ጭንቀቶች በዝተዋል፤ ከመከራዬ አውጣኝ። መከራዬንና ሥቃዬን ተመልከት፤ ኀጢአቴንም ሁሉ አስወግድ። ጠላቶቼን ተመልከት፤ ብዙ ናቸውና፤ በጭካኔ ጥላቻም ይጠሉኛል።

ነፍሴን ጠብቅ፤ አድነኝም፤ እንዳላፍር አድርግ፤ አንተን ተጠግቻለሁና። ንጽሕናና ቅንነት ይጠብቁኝ፤ አንተን እጠባበቃለሁና።

አባታችን ሆይ፣ እስራኤልን ከመከራው ሁሉ ተቤዠው።