عهد عتیق
دوم سموئیل
سلطنت داوود—پیروزی‌ها و شکست‌های تلخ آن. در مرکز آن عهدی است که پدر ما با داوود می‌بندد: وعدهٔ یک پدر و یک پسر که بسیار فراتر از یک تخت می‌رود.
سلطنت داوود پیروزی‌ها و شکست‌های تلخی دارد، و در مرکز آن عهدی است که پدر ما با داوود می‌بندد: وعدهٔ یک پدر و یک پسر، بسیار فراتر از یک تخت.
- دوم سموئیل 1 سلطنت داوود پیروزی‌ها و شکست‌های تلخی دارد، و در مرکز آن عهدی است که پدر ما با داوود می‌بندد: وعدهٔ یک پدر و یک پسر، بسیار فراتر از یک تخت.
- دوم سموئیل 2 داوود از پدر ما می‌پرسد به کجا برود و در حبرون به پادشاهی مسح می‌شود. ابنیر پسر شائول را پادشاه می‌سازد و کنار برکهٔ جبعون مسابقه‌ای به کشتار بدل می‌شود.
- دوم سموئیل 3 ابنیر به داوود روی می‌آورد تا پادشاهی‌ای را که پدر ما سوگند خورده بود به او بسپارد، اما یوآب او را می‌کشد. داوود روزه می‌گیرد و سوگواری می‌کند.
- دوم سموئیل 4 دو فرمانده ایشبوشت را در بسترش می‌کشند و سرش را به حبرون می‌برند و آن را انتقام پدر ما می‌خوانند. داوود فرمان می‌دهد آنان را اعدام کنند.
- دوم سموئیل 5 تمامی اسرائیل داوود را در حبرون مسح می‌کنند و کلام پدر ما را به یاد می‌آورند. او قلعهٔ یبوسیان را می‌گیرد و پیش از جنگ دو بار از پدر ما می‌پرسد.
- دوم سموئیل 6 عزه دست به صندوق دراز می‌کند و می‌میرد و خانهٔ عوبیدادوم برکت می‌یابد. سپس داوود صندوق را می‌آورد و در حضور پدر ما می‌رقصد، اما میکال او را خوار می‌شمارد.
- دوم سموئیل 7 داوود می‌خواهد برای پدر ما خانه‌ای بسازد، اما پدر ما برای داوود خانه‌ای می‌سازد، نسلی که تختش تا ابد پابرجاست. داوود با شگفتی در دعا پاسخ می‌دهد.
- دوم سموئیل 8 داوود فلسطین، موآب، ارام و ادوم را شکست می‌دهد، زیرا پدر ما او را هر جا که می‌رفت پیروزی می‌داد. او با عدالت بر تمام قوم خود فرمان می‌راند.
- دوم سموئیل 9 داوود مهربانی پدر ما را به مفیبوشت از خاندان شائول نشان می‌دهد، زمین شائول را به او بازمی‌گرداند و او را بر سفرهٔ پادشاه می‌نشاند.
- دوم سموئیل 10 مشاوران عمّون فرستادگان تسلیت داوود را جاسوس می‌پندارند و ریششان را می‌تراشند. عمّون ارامیان را اجیر می‌کند و یوآب کار را به پدر ما می‌سپارد.
- دوم سموئیل 11 داوود بتشبع را نزد خود می‌آورد و او باردار می‌شود. سپس داوود با نامه‌ای اوریا را به خط مقدم می‌فرستد تا کشته شود، و این کار در نظر پدر ما بد است.
- دوم سموئیل 12 ناتان داستان برهٔ مرد فقیر را می‌گوید و داوود خود را محکوم می‌کند. او برای کودک رو به مرگ روزه می‌گیرد، سلیمان به دنیا می‌آید و پدر ما او را دوست می‌دارد.
- دوم سموئیل 13 امنون به خواهر ناتنی‌اش تامار تجاوز می‌کند. داوود خشمگین می‌شود اما کاری نمی‌کند، و دو سال بعد ابشالوم در جشن پشم‌چینی امنون را می‌کشد و می‌گریزد.
- دوم سموئیل 14 یوآب زنی از تقوع را نزد پادشاه می‌فرستد تا او پدر خود را به یاد آورد و تبعیدشده را بازگرداند. ابشالوم بازمی‌گردد اما دو سال روی پادشاه را نمی‌بیند.
- دوم سموئیل 15 ابشالوم دل‌های اسرائیل را می‌رباید و در حبرون تاج بر سر می‌گذارد. داوود پابرهنه می‌گریزد و از پدر ما می‌خواهد مشورت اخیتوفل را به حماقت بدل کند.
- دوم سموئیل 16 شمعی داوود فراری را لعنت می‌کند، اما داوود می‌گوید شاید پدر ما به او گفته است چنین کند. در اورشلیم ابشالوم به توصیهٔ اخیتوفل کنیزان پدرش را تصاحب می‌کند.
- دوم سموئیل 17 ابشالوم مشورت حوشای را بر مشورت نیکوی اخیتوفل ترجیح می‌دهد، زیرا پدر ما قصد داشت آن را باطل کند. اخیتوفل به خانه می‌رود و خود را حلق‌آویز می‌کند.
- دوم سموئیل 18 داوود می‌گوید با ابشالوم به نرمی رفتار کنند، اما یوآب او را در درخت بلوط می‌کُشد. پیک‌ها می‌گویند پدرِ ما حقِ پادشاه را گرفته؛ او تنها از پسرش می‌پرسد.
- دوم سموئیل 19 یوآب داوود را برای سوگواری بر پسرش سرزنش می‌کند. قبیله‌ها پادشاه را بازمی‌گردانند، شِمعی بخشیده می‌شود، و اسرائیل و یهودا بر سر او نزاع می‌کنند.
- دوم سموئیل 20 یوآب عماسا را می‌کُشد و آبِل را محاصره می‌کند. زنی دانا می‌پرسد چرا میراث پدرِ ما را می‌بلعد، و به جای یک شهر، بر سر یک نفر توافق می‌کند.
- دوم سموئیل 21 داوود دربارهٔ قحطی سه‌ساله از پدرِ ما می‌پرسد و از کشتار جِبعونیان آگاه می‌شود. رِصفه از بدن‌های هفت نوادهٔ شائول پاسداری می‌کند تا باران می‌بارد.
- دوم سموئیل 22 داوود در بندهای مرگ فریاد برمی‌آورد و پدرش از میان دود و طوفان فرود می‌آید تا او را از آب‌های ژرف بیرون کشد. پدرش از او خشنود است و چراغی است در تاریکی او.
- دوم سموئیل 23 واپسین سخنان داوود از عهد جاودانهٔ پدرِ ما با خاندان او می‌گوید. سه جنگاورش آب بیت‌لحم را از میان فلسطینیان می‌آورند، و داوود آن را بر زمین می‌ریزد.
- دوم سموئیل 24 داوود مردان جنگی‌اش را می‌شمارد و دلش او را می‌زند. او به دست پدرِ ما افتادن را برمی‌گزیند، زیرا رحمت او عظیم است، و خرمنگاه اَرَونه را می‌خرد.