عهد عتیق
جامعه
جامعه در جست‌وجوی معنا «زیر آفتاب» است، و از آن چشم‌انداز زمینی، معلم خدا را دور و درک‌ناپذیر می‌بیند—او را صرفاً خدا می‌نامد و به‌ندرت پدر. با این حال، اثر انگشتان او همه‌جا هست: هر هدیهٔ نیکوی زندگی روزمره از دست او می‌آید.
معلم در جست‌وجوی معنا زیر آفتاب، خدا را دور می‌بیند و به‌ندرت پدر می‌نامد، اما اثر انگشتان او همه‌جا هست و هر هدیهٔ نیکوی زندگی از دست او می‌آید.
- جامعه 1 معلم در جست‌وجوی معنا زیر آفتاب، خدا را دور می‌بیند و به‌ندرت پدر می‌نامد، اما اثر انگشتان او همه‌جا هست و هر هدیهٔ نیکوی زندگی از دست او می‌آید.
- جامعه 2 معلم خانه‌ها، تاکستان‌ها و گنج‌ها را می‌آزماید و لذت و دستاورد را پوچ می‌یابد، زیرا دانا نیز می‌میرد. آنچه می‌ماند خوردن و نوشیدن و کار از دست خداست.
- جامعه 3 هر چیز فصلی دارد، زادن و مردن، جنگ و صلح. هیچ‌کس کار خدا را تمام درنمی‌یابد، هرچند او ابدیت را در دل انسان نهاده است؛ انسان و حیوان یک نَفَس دارند.
- جامعه 4 معلم ستمی بی‌تسلی‌دهنده می‌بیند و حسادت را محرک بیشتر کارها می‌یابد. با این حال دو از یک بهترند، زیرا وقتی یکی می‌افتد، دیگری او را بلند می‌کند.
- جامعه 5 به خانهٔ خدا برو تا بشنوی، نه تا سخن بگویی، و نذرت را ادا کن. پول‌دوستی سیر نمی‌کند، برهنه می‌روی چنان که آمدی، و لذت بردن از کار هدیهٔ خداست.
- جامعه 6 مردی ثروت و حرمت و صد فرزند دارد و باز از هیچ‌یک لذت نمی‌برد، و کودک مرده‌زاده از او آسوده‌تر است. اشتها سیر نمی‌شود و هیچ‌کس نمی‌داند پس از این چه می‌آید.
- جامعه 7 خانهٔ ماتم از ضیافت بهتر است، سرزنش از چاپلوسی و صبر از غرور. معلم اعتراف می‌کند که حکمت از او دور ماند: خدا انسان را راست آفرید، اما آنان تدبیرها ساختند.
- جامعه 8 حکمت در برابر پادشاه به احتیاط پند می‌دهد و هیچ‌کس بر روز مرگ فرمان ندارد. معلم لذت بردن را می‌ستاید و اعتراف می‌کند که کار خدا را نمی‌توان دریافت.
- جامعه 9 مرگ به سراغ همه می‌آید. پس در روزهای گذرایی که پدر ما می‌بخشد بخور، بنوش، همسرت را دوست بدار و سخت کار کن، زیرا زمان و پیشامد بر همه چیره است.
- جامعه 10 چه اندک چیزی بسیار را تباه می‌کند: مگس‌های مرده در عطر، نادانی که زبانش نابودش می‌کند، و سقفی که فرو می‌نشیند. آرامش، خشم فرمانروا را فرو می‌نشاند.
- جامعه 11 نانت را بر آب‌ها بفرست و سهمت را به‌گستردگی تقسیم کن. هر که باد را بپاید نمی‌کارد. صبح و شام بکار، از نور لذت ببر و بدان که خدا جوانی را به داوری می‌آورد.
- جامعه 12 آفرینندهٔ خود را در روزهای جوانی به یاد آور، پیش از آنکه خاک به زمین و روح به خدا بازگردد. همه چیز گذراست؛ از خدا بترس و فرمان‌های او را نگاه دار.