عهد عتیق
استر
استر تنها کتابی است که هرگز نام خدا را نمی‌برد—نه دعایی، نه معجزه‌ای، نه ذکری از خداوند. با این حال، از کاخی پارسی، دختری یتیم «برای چنین زمانی» برافراشته می‌شود و قومی نشان‌شده رهایی می‌یابد. نام پدر غایب است؛ دست او همه‌جا هست.
در کتابی که هرگز نام خدا را نمی‌برد، دختری یتیم در کاخی پارسی برافراشته می‌شود و قومی رهایی می‌یابد؛ نام پدر غایب است، اما دست او همه‌جا هست.
- استر 1 در کتابی که هرگز نام خدا را نمی‌برد، دختری یتیم در کاخی پارسی برافراشته می‌شود و قومی رهایی می‌یابد؛ نام پدر غایب است، اما دست او همه‌جا هست.
- استر 2 با رفتن وشتی، دختران جوان به حرمسرا گرد آورده می‌شوند. استر که یهودی بودنش را پنهان می‌کند تاج را به دست می‌آورد، و گزارش مردخای از توطئهٔ قتل ثبت می‌شود.
- استر 3 هامان ارتقا می‌یابد و مردخای تعظیم نمی‌کند. هامان فرمانی از پادشاه می‌خرد تا یهودیان در روزی که با قرعه تعیین شده نابود شوند، و آن دو به نوشیدن می‌نشینند.
- استر 4 مردخای با پلاس شیون می‌کند و به استر می‌گوید شاید برای چنین زمانی به پادشاهی رسیده باشد. استر سه روز روزه اعلام می‌کند و ناخوانده نزد پادشاه می‌رود.
- استر 5 استر ناخوانده در صحن اندرونی می‌ایستد و عصای زرین به سویش دراز می‌شود. او فقط ضیافتی می‌خواهد، و هامان که از مردخای به خشم آمده داری برپا می‌کند.
- استر 6 پادشاه خوابش نمی‌برد و درمی‌یابد که مردخای پاداش نگرفته است. هامان رؤیای افتخار خودش را توصیف می‌کند و سپس ناچار می‌شود مردخای را در کوچه‌ها بگرداند.
- استر 7 در ضیافت دوم، استر جان خود و قومش را درخواست می‌کند و هامان را نام می‌برد. هامان با التماس بر تخت استر می‌افتد و سپس بر دار خودش آویخته می‌شود.
- استر 8 اموال هامان به استر و انگشتر مُهر به مردخای می‌رسد. فرمان مرگ لغو نمی‌شود، اما فرمان دوم به یهودیان اجازه می‌دهد از جان خود دفاع کنند، و شوشن شادی می‌کند.
- استر 9 در روزی که برای نابودی یهودیان تعیین شده بود، دشمنانشان می‌افتند. مردخای و استر آن را عید سالانهٔ پوریم می‌کنند: آسودگی، هدیهٔ خوراک و بخشش به فقیران.
- استر 10 این یادداشت پایانی به سبک تواریخ شاهی است: پادشاه خراج می‌نهد، و مردخای، دومین شخص پس از پادشاه، قدرتش را برای خیریت قومش به کار می‌برد.