عهد عتیق
حزقیال
رؤیاهایی از داوری و جلال برای تبعیدیان در بابل—و وعده‌ای که پدر ما خود آنچه را شبانان از انجامش بازماندند انجام خواهد داد: گلهٔ پراکندهٔ خود را گرد خواهد آورد.
رؤیاهای داوری و جلال برای تبعیدیان در بابل با وعده‌ای همراه است: پدر ما خود آنچه را شبانان انجام ندادند انجام می‌دهد و گلهٔ پراکنده‌اش را گرد می‌آورد.
- حزقیال 1 رؤیاهای داوری و جلال برای تبعیدیان در بابل با وعده‌ای همراه است: پدر ما خود آنچه را شبانان انجام ندادند انجام می‌دهد و گلهٔ پراکنده‌اش را گرد می‌آورد.
- حزقیال 2 پدر ما حزقیال را بر پاهایش برپا می‌دارد و نزد قومی عصیانگر و سخت‌رو می‌فرستد تا بی‌ترس سخن بگوید، و طوماری پر از مرثیه و ماتم و وای به او داده می‌شود.
- حزقیال 3 حزقیال طومار را می‌خورد که چون عسل شیرین است و هفت روز میان تبعیدیان مبهوت می‌نشیند. پدر ما او را دیده‌بان می‌سازد و مسئول هشدار دادن می‌کند.
- حزقیال 4 حزقیال محاصرهٔ پدر ما را چون نمایشی خیابانی اجرا می‌کند: خشتی با نقش اورشلیم، تابه‌ای آهنین، روزها خوابیدن بر یک پهلو، و نان و آبِ جیره‌بندی‌شده.
- حزقیال 5 حزقیال سر و ریش خود را با شمشیر می‌تراشد و موها را با ترازو تقسیم می‌کند. پدر ما می‌گوید اورشلیم که میان قوم‌ها نهاده شده بود، بدتر از آنان عصیان ورزید.
- حزقیال 6 حزقیال برای کوه‌های اسرائیل نبوت می‌کند که کشتگان میان بت‌هایشان می‌افتند، اما باقی‌مانده‌ای در میان قوم‌ها پدر ما را به یاد می‌آورد و از خود بیزار می‌شود.
- حزقیال 7 کلام پدر ما فقط این است: پایان. هلاکت فرا رسیده، خریدار و فروشنده همه چیز را از دست می‌دهند و نقره و طلا بی‌ارزش در کوچه‌ها ریخته می‌شود.
- حزقیال 8 حزقیال را با دسته‌ای از موی سرش به اورشلیم می‌برند و پدر ما به او نشان می‌دهد که معبد از چه پر شده است: تمثال غیرت، بخور هفتاد شیخ و گریه برای تموز.
- حزقیال 9 پدر ما شش مرد مسلح را فرا می‌خواند و مردی کتان‌پوش بر پیشانی ماتم‌گیرندگان شهر نشان می‌گذارد. حزقیال به روی درمی‌افتد و می‌پرسد آیا کسی باقی می‌ماند.
- حزقیال 10 کروبیان و چرخ‌های پر از چشم برمی‌خیزند و جلال از معبد به آستانه و سپس به دروازهٔ شرقی می‌رود. حزقیال می‌بیند که پدر ما خانهٔ خود را ترک می‌کند.
- حزقیال 11 حزقیال علیه بیست و پنج صاحب‌منصب که از امنیت دروغ می‌گویند نبوت می‌کند و یکی درجا می‌میرد. پدر ما به تبعیدیان دلی گوشتین به جای دل سنگی وعده می‌دهد.
- حزقیال 12 حزقیال با روی پوشیده دیوار خانه‌اش را سوراخ می‌کند و تبعید را به نمایش می‌گذارد. در برابر مَثَلی دربارهٔ رؤیاها، پدر ما می‌گوید انتظار به سر آمده است.
- حزقیال 13 انبیایی که رؤیا جعل می‌کنند سلامتی ندا می‌کنند در حالی که سلامتی نیست، و پدر ما وعده می‌دهد دیوار سفیدکاری‌شده‌شان را در طوفان با خاک یکسان کند.
- حزقیال 14 مشایخ با بت‌هایی در دل برای مشورت می‌آیند و پدر ما بر طبق همان بت‌ها پاسخشان را می‌دهد. حتی نوح و دانیال و ایوب تنها خودشان را نجات می‌دهند.
- حزقیال 15 چوب تاک پیش از سوختن به کاری نمی‌آید و سوخته‌اش دوچندان بی‌فایده است. پدر ما می‌گوید مردم اورشلیم برای او چنین‌اند: نگه‌داشته برای آتش.
- حزقیال 16 تاریخ اورشلیم چون زندگی زنی روایت می‌شود: نوزادی رهاشده که پدر ما نجاتش داد، اما هدایایش را به عاشقان داد. داوری بی‌رحمانه است و سخن آخر عهد است.
- حزقیال 17 معمای دو عقاب و تاک رمزگشایی می‌شود: صدقیا سوگندش به بابل را می‌شکند و به مصر رو می‌کند. اما پدر ما نهال نازک خود را بر کوه اسرائیل می‌کارد.
- حزقیال 18 مَثَل غورهٔ ترش پدران کنار گذاشته می‌شود و هر زندگی بر پای خود می‌ایستد. پدر ما از مرگ هیچ‌کس خشنود نیست و می‌گوید بازگردید و زنده بمانید.
- حزقیال 19 سرود سوگواری برای پادشاهان یهودا در قالب شیر ماده‌ای است که بچه‌هایش به دام می‌افتند و تاکی که ریشه‌کن و سوزانده می‌شود. در پایان هیچ وعده‌ای نیست.
- حزقیال 20 مشایخ برای مسئلت می‌آیند و پدر ما به جای پاسخ، عصیانشان در مصر، بیابان و سرزمین را مرور می‌کند. او به خاطر نام خود دست نگه داشت و رودررو داوری خواهد کرد.
- حزقیال 21 پدر ما شمشیرش را بر عادل و شریر یکسان از نیام می‌کشد و حزقیال باید بلند بنالد. پادشاه بابل بر سر دوراهی تیرها را تکان می‌دهد و قرعه بر اورشلیم می‌افتد.
- حزقیال 22 اورشلیم متهم می‌شود: سرورانش خون می‌ریزند و کاهنانش مرز مقدس و عام را محو می‌کنند. پدر ما در پی کسی گشت که در شکاف بایستد و کسی را نیافت.
- حزقیال 23 سامره و اورشلیم، اهوله و اهولیبه، دو خواهرند که به پدرشان خیانت کردند و عاشقانشان به لشکرهایی بدل می‌شوند که برهنه‌شان می‌کنند. در پایان تسلایی نیست.
- حزقیال 24 در روز آغاز محاصرهٔ بابل، اورشلیم دیگی زنگ‌زده است. همان شب پدر ما همسر حزقیال را می‌گیرد و او را از سوگواری منع می‌کند، نشانه‌ای برای بهت مردم.
- حزقیال 25 چهار حکم کوتاه بر عمون، موآب، ادوم و فلسطین صادر می‌شود که از سقوط اورشلیم شادی کردند، با این وعده که همه خواهند دانست پدر کیست.
- حزقیال 26 صور از ویرانی اورشلیم سود می‌برد، اما پدر ما می‌گوید قوم‌ها چون موج‌ها بر او می‌آیند و آن مکان صخره‌ای برهنه برای خشکاندن تورها می‌ماند.
- حزقیال 27 مرثیه‌ای برای صور در قالب کشتی‌ای باشکوه از صنوبر و سرو آزاد سروده می‌شود. باد شرقی او را در میان دریا می‌شکند و ملوانان بر ساحل خاک بر سر می‌ریزند.
- حزقیال 28 فرمانروای صور گفت که خداست، و پدر ما به او می‌گوید که چون انسان خواهد مرد. شعر دوم او را کروبی نگهبان در عدن می‌خواند که غرور بر زمینش افکند.
- حزقیال 29 فرعون، هیولای بزرگ رود، ادعا می‌کند نیل را خودش ساخته. پدر ما قلاب در آرواره‌هایش می‌گذارد، و مصر پس از چهل سال ویرانی پست‌ترین مملکت‌ها می‌شود.
- حزقیال 30 سرود شیونی بر مصر و شهرهایش، ممفیس، تبس، سین و تحفنحیس، خوانده می‌شود. بازوی فرعون به دست پدر ما شکسته است و شمشیر به دست بابل داده می‌شود.
- حزقیال 31 از فرعون پرسیده می‌شود چه کسی با او برابر است و آشور به او نشان داده می‌شود: سروی بلند که به سبب غرورش بریده شد و تنه‌اش به هاویه فرستاده شد.
- حزقیال 32 مرثیه‌ای بر فرعون: پدر ما او را چون اژدهای رود در دام می‌گیرد و آسمان مصر تاریک می‌شود. سپس گورستان امپراتوری‌ها، از آشور تا صیدون، نشان داده می‌شود.
- حزقیال 33 خبر سقوط شهر می‌رسد و سکوت طولانی حزقیال می‌شکند. پدر ما مأموریت دیده‌بانی او را دوباره بیان می‌کند و در باز می‌ماند، زیرا هر که بازگردد زنده می‌ماند.
- حزقیال 34 شبانان اسرائیل تنها خود را پروردند. پدر ما گله را باز می‌ستاند، خود آوارگان را می‌جوید، مجروحان را مرهم می‌نهد و بندهٔ خود داوود را شبان می‌گمارد.
- حزقیال 35 ادوم بر کوه سعیر کینه‌ای دیرینه نگه داشت و در روز مصیبت اسرائیل را به شمشیر سپرد. پدر ما پاسخ می‌دهد که ادوم خود برای همیشه سرزمینی خالی خواهد بود.
- حزقیال 36 کوه‌هایی که قوم‌ها ریشخندشان کردند دوباره کشت می‌شوند. پدر ما به خاطر نام خود عمل می‌کند و دلی از گوشت به جای دل سنگی و روح خود را در درونشان می‌نهد.
- حزقیال 37 پدر ما حزقیال را در دره‌ای پر از استخوان‌های خشک می‌نهد. حزقیال نبوت می‌کند و استخوان‌ها به هم می‌پیوندند و برمی‌خیزند؛ آنان اسرائیل‌اند که امیدش رفته است.
- حزقیال 38 جوج با قلاب‌هایی در آرواره‌هایش به سوی سرزمینی آباد و بی‌حصار کشیده می‌شود تا غارتش کند. پدر ما می‌گوید این هجوم کار خود اوست و زمین به لرزه می‌افتد.
- حزقیال 39 جوج بر کوه‌های اسرائیل می‌افتد و سلاح‌هایش هفت سال سوزانده می‌شود. پدر ما می‌گوید که تبعید هرگز غیبت او نبود، و روح خود را می‌ریزد.
- حزقیال 40 پدر ما حزقیال را بر کوهی بلند می‌نهد و مردی از برنج با نی اندازه‌گیری او را دروازه به دروازه در معبد می‌گرداند. این دقت نشان می‌دهد که خانه واقعی است.
- حزقیال 41 اندازه‌گیری درون معبد ادامه می‌یابد: تالار اصلی، قدس‌الاقداس و اتاق‌های جانبی با نخل‌ها و کروبیان. مذبحی چوبین سفرهٔ پیش روی پدر ما خوانده می‌شود.
- حزقیال 42 اتاق‌های حیاط شرح داده می‌شوند، جایی که کاهنان مقدس‌ترین هدایا را می‌خورند و جامهٔ خدمت را عوض می‌کنند. دیواری آنچه مقدس است را از آنچه عام است جدا می‌کند.
- حزقیال 43 جلالی که حزقیال رفتنش را دیده بود از مشرق بازمی‌گردد و معبد را پر می‌کند. پدر ما آن را جایگاه تخت خود می‌خواند و اندازه‌های مذبح را می‌دهد.
- حزقیال 44 دروازهٔ شرقی برای همیشه بسته می‌شود، زیرا پدر ما از آن وارد شد. لاویانی که به دنبال بت‌ها رفتند دروازه‌ها را نگاه می‌دارند و نسل صادوق خدمت می‌کند.
- حزقیال 45 زمین تقسیم می‌شود: نواری مقدس برای قدس پدر ما و کاهنان، سهمی برای لاویان و شهر، و باقی برای رئیس، که باید مردم را بیرون نراند و ترازوی درست به کار برد.
- حزقیال 46 دروازهٔ شرقی تنها در سبت‌ها و ماه‌های نو گشوده می‌شود و رئیس کنار ستونش می‌ایستد تا هدایایش به پدر ما تقدیم شود. رئیس نمی‌تواند زمین خانوادگی را تصاحب کند.
- حزقیال 47 آب از زیر آستانهٔ معبد جاری می‌شود و تا فراتر از کمر بالا می‌آید. دریای مرده را شیرین و پر از ماهی می‌کند، و بیگانگان به فرمان پدر ما زمین به ارث می‌برند.
- حزقیال 48 قبیله‌ها در نوارهای موازی از شرق به غرب چیده می‌شوند و قدس و شهر در میانه‌اند. شهر دوازده دروازه به نام قبیله‌ها دارد و نام تازه‌اش این است: پدر ما آنجاست.