غلاطیان 4

4 ¹منظورم این است: تا زمانی که وارث کودک است، هیچ فرقی با غلام ندارد، هرچند مالک همه‌چیز است. ²او تا زمانی که پدرش تعیین کرده است، زیر نظر سرپرستان و امینان است. ³همین‌طور ما نیز، هنگامی که کودک بودیم، در بندگیِ نیروهای بنیادینِ جهان اسیر بودیم. ^a a v3 «نیروهای بنیادین» به قدرت‌های اصلیِ روحانی یا اصول حاکمی اشاره دارد که پیش از آمدن مسیح بر زندگی انسان فرمان می‌راندند. ⁴اما چون زمان به‌کمال رسید، پدر ما پسر خود را فرستاد که از زنی زاده شد و زیر شریعت متولد گشت، ⁵تا آنان را که زیر شریعت بودند بازخرید کند، تا ما به فرزندی پذیرفته شویم. ^b b v5 بازگردانده‌شدن به فرزندیِ کامل: پدر ما مقام کامل پسری را به فرزند خود می‌بخشد — با تمامی حقوق، تمامی میراث و تمامی تعلق. نه یک ترتیب حقوقیِ دور و سرد، بلکه همان خانواده‌ای که ما را برای آن آفرید.

⁶و چون پسر هستید، پدر ما روحِ پسر خود را در دل‌های ما فرستاد که ندا می‌کند: «ابّا، پدر!» ^c c v6 «ابّا» ندای صمیمانهٔ خودِ عیسی به پدر ما بود — نامی که کودک برای عزیزترین پدرش به‌کار می‌برد. پدر ما از طریق روحِ پسرش، همان ندا را بر لبان هر پسر و دخترِ بازگردانده‌شده می‌نهد.

⁷پس دیگر غلام نیستی، بلکه پسری؛ و اگر پسری، پس وارث نیز هستی، از طریق پدر ما.

پدر تو را به نام می‌شناسد

⁸در آن هنگام، چون پدر ما را نمی‌شناختید، بندهٔ کسانی بودید که در ذات خود خدا نیستند. ⁹اما اکنون که پدر ما را می‌شناسید — یا بهتر بگویم، از سوی پدر ما شناخته شده‌اید — چگونه می‌توانید بار دیگر به آن نیروهای بنیادینِ ناتوان و بی‌ارزش بازگردید؟ آیا می‌خواهید دوباره اسیر آن‌ها شوید؟ ¹⁰شما روزها و ماه‌ها و فصل‌ها و سال‌ها را نگاه می‌دارید! ¹¹برای شما نگرانم — مبادا زحمتی که برایتان کشیده‌ام بیهوده شده باشد. ¹²ای برادران و خواهران، مانند من شوید، زیرا من نیز مانند شما شدم. شما هیچ بدی در حق من نکردید. ¹³می‌دانید که نخستین‌بار به‌سبب بیماریِ جسمانی بود که بشارت را به شما رساندم. ¹⁴و هرچند وضعیت من برایتان آزمایشی بود، مرا خوار نشمردید و طرد نکردید. بلکه مرا همچون فرشتهٔ پدر ما پذیرفتید — همچون خودِ مسیحْ عیسی. ¹⁵پس آن برکت شما اکنون کجاست؟ گواهی می‌دهم که اگر می‌توانستید، چشمان خود را درمی‌آوردید و به من می‌دادید. ¹⁶آیا اکنون به‌سبب آنکه حقیقت را به شما گفتم، دشمن شما شده‌ام؟ ¹⁷آنان با اشتیاق در پی جلب شما هستند، اما نه به نیت نیک؛ می‌خواهند شما را کنار بگذارند تا شما با اشتیاق در پی آنان باشید. ¹⁸شور و اشتیاق برای هدفی نیک همواره نیکوست — نه فقط هنگامی که من نزد شما هستم.

¹⁹ای فرزندان من، که بار دیگر برایتان درد زایمان می‌کشم، تا آنگاه که مسیح در شما شکل گیرد. ²⁰کاش اکنون نزد شما بودم و می‌توانستم لحن خود را دگرگون کنم — زیرا دربارهٔ شما سرگردانم.

هاجر و ساره: دو عهد

²¹ای کسانی که می‌خواهید زیر شریعت باشید، به من بگویید، آیا به شریعت گوش نمی‌دهید؟ ²²زیرا کتاب‌مقدس می‌گوید که ابراهیم دو پسر داشت، یکی از کنیز و دیگری از زنِ آزاد. ²³پسرِ او از کنیز بنا بر جسم زاده شد، اما پسرِ او از زنِ آزاد از طریق وعده. ²⁴این یک تمثیل است: این دو زن نمایانگر دو عهدند. یکی از کوه سینا است و فرزندانی برای بندگی می‌زاید — این هاجر است. ²⁵هاجر نمایانگر کوه سینا در عربستان است و با اورشلیمِ امروز مطابقت دارد، زیرا او با فرزندانش در بندگی است. ²⁶اما اورشلیمی که در بالاست آزاد است، و او مادرِ ماست.

²⁷زیرا نوشته شده است: شادی کن ای زن نازا که فرزندی نمی‌زایی؛ به فریاد و بانگِ شادی برآی، ای که درد زایمان را حس نکرده‌ای؛ زیرا فرزندانِ زنِ رهاشده بیش از فرزندانِ زنی است که شوهر دارد.

²⁸و اما شما، ای برادران و خواهران، همچون اسحاق، فرزندانِ وعده‌اید. ²⁹اما همان‌گونه که در آن زمان، پسری که به شیوهٔ عادی زاده شده بود، پسری را که بر حسب روح زاده شده بود آزار می‌داد، اکنون نیز چنین است. ³⁰اما کتاب‌مقدس چه می‌گوید؟ «کنیز و پسرش را بیرون کن، زیرا پسرِ کنیز هرگز با پسرِ زنِ آزاد میراث نخواهد برد.» ³¹پس ای برادران و خواهران، ما فرزندانِ کنیز نیستیم، بلکه فرزندانِ زنِ آزادیم.