پیدایش 17

17 ¹چون اَبرام نود و نه ساله بود، پدر ما بر او ظاهر شد و گفت: «من ایل شَدّای هستم — پدر قادر مطلقِ تو. در حضور من راه برو و بی‌عیب باش.» ^a a v1 ایل شَدّای به معنای «خدای قادر مطلق» است. در آستانهٔ وعدهٔ عهد، پدر ما خود را با این نام آشکار می‌سازد — آن قادر مطلقی که تنها او می‌تواند در پیریِ ابراهیم و سارا به آنان پسری ببخشد. ²و عهد خود را میان خود و تو خواهم بست، و تو را بی‌نهایت کثیر خواهم گردانید.

³آنگاه اَبرام به روی خود درافتاد، و پدر ما با او سخن گفت و فرمود:

⁴و اما من، اینک عهد من با توست، و تو پدرِ امّت‌های بسیار خواهی شد. ⁵و نام تو دیگر اَبرام خوانده نخواهد شد، بلکه ابراهیم، زیرا تو را پدرِ امّت‌های بسیار گردانیده‌ام. ⁶تو را بی‌نهایت بارور خواهم ساخت؛ تو را به امّت‌های بسیار تبدیل خواهم کرد، و پادشاهان از تو پدید خواهند آمد. ⁷و عهد خود را میان خود و تو و نسل تو بعد از تو استوار خواهم ساخت، نسل اندر نسل — عهدی جاودانی — تا برای تو و نسلِ تو بعد از تو، پدر باشم. ^b b v7 صیغهٔ عهد — «تا برای تو خدا باشم و برای فرزندانت» — به «تا پدرِ تو و پدرِ فرزندانت باشم» ترجمه شده است، زیرا این همان عهدی است که پدر ما می‌بندد: نه قراردادی، بلکه خانواده‌ای. او خود را به ابراهیم و به هر نسلی که در پی می‌آید پیوند می‌زند. ⁸و به تو و به نسل تو بعد از تو، این سرزمینی را که در آن غریب هستی — یعنی تمامی سرزمین کنعان را — به مِلکیّتِ ابدی خواهم بخشید؛ و پدرِ ایشان خواهم بود.

⁹آنگاه پدر ما به ابراهیم گفت: «و اما تو: عهد مرا نگاه دار، تو و فرزندانت بعد از تو، نسل اندر نسل.» ¹⁰این است عهد من که باید نگاه دارید، میان من و شما و نسل تو بعد از تو: هر ذکوری از شما باید ختنه شود. ¹¹گوشتِ قُلفهٔ خود را ختنه کنید؛ این نشانِ عهد میان من و شما خواهد بود. ¹²هر ذکوری از شما، نسل اندر نسل، باید در هشت‌روزگی ختنه شود — خواه در خانهٔ تو زاده شده باشد و خواه به نقره از بیگانه‌ای خریده شده باشد که از نسل تو نیست. ¹³هر که در خانهٔ تو زاده شود یا به سیمِ تو خریده شود باید ختنه گردد. و عهد من در گوشتِ شما خواهد بود، عهدی جاودانی. ¹⁴و هر ذکورِ ختنه‌ناشده که گوشتِ قُلفه‌اش ختنه نشده باشد، از قومِ خود منقطع خواهد شد — او عهد مرا شکسته است.

نام تازهٔ سارا

¹⁵آنگاه پدر ما به ابراهیم گفت: «زنِ خود سارای را دیگر سارای مخوان — نام او سارا است.» ¹⁶و او را برکت خواهم داد و از او نیز به تو پسری خواهم بخشید. او را برکت خواهم داد — امّت‌ها از او پدید خواهند آمد؛ پادشاهانِ قوم‌ها از او خواهند بود.

¹⁷ابراهیم به روی خود درافتاد و خندید و در دلِ خود گفت: «آیا مردی صد ساله را فرزندی تواند شد؟ و آیا سارا که نود ساله است، خواهد زایید؟» ¹⁸و ابراهیم به پدر ما گفت: «کاش اسماعیل در حضور تو زیست کند!»

¹⁹اما پدر ما گفت: «چنین نیست؛ زنِ تو سارا برای تو پسری خواهد زایید، و او را اسحاق نام خواهی نهاد. و عهد خود را با او استوار خواهم ساخت، عهدی جاودانی برای نسل او بعد از او.» ^c c v19 نام اسحاق به معنای «او می‌خندد» است — یادآوریِ لطیفِ خندهٔ شگفت‌زدهٔ سارا هنگامی که وعده داده شد. ²⁰و اما دربارهٔ اسماعیل، تو را شنیدم. او را برکت خواهم داد و بارور خواهم ساخت و بی‌نهایت کثیر خواهم گردانید. او پدرِ دوازده رئیس خواهد شد، و او را امّتی بزرگ خواهم ساخت. ²¹اما عهد خود را با اسحاق استوار خواهم ساخت، که سارا در همین وقت از سالِ آینده برای تو خواهد زایید.

²²و چون سخن گفتن با ابراهیم را به پایان رسانید، پدر ما از نزد او بالا رفت. ²³آنگاه ابراهیم پسرِ خود اسماعیل و همهٔ خانه‌زادان و همهٔ خریده‌شدگان به سیمِ خود را — یعنی هر ذکوری را که در خانهٔ ابراهیم بود — برگرفت، و در همان روز گوشتِ قُلفهٔ ایشان را ختنه کرد، چنانکه پدر ما به او گفته بود. ²⁴و ابراهیم نود و نه ساله بود هنگامی که گوشتِ قُلفه‌اش ختنه شد. ^d d v24 ختنه نشانِ جسمانیِ تعلّق به قومِ عهدِ پدر ما بود. ²⁵و پسرش اسماعیل سیزده ساله بود هنگامی که گوشتِ قُلفه‌اش ختنه شد. ²⁶در همان روز، ابراهیم و پسرش اسماعیل ختنه شدند، ²⁷و همهٔ مردانِ خانه‌اش — چه خانه‌زاد و چه خریده‌شده به نقره از بیگانه — با او ختنه شدند.