عهد عتیق
اشعیا
بزرگ‌ترین انبیا: پیشگویی‌های گسترده‌ای از داوری که جای خود را به وعده‌های بی‌همتای تسلی و رهاننده‌ای که می‌آید می‌دهند. در هیچ جای عهد عتیق، لطافت پدر زیباتر از این سروده نشده است.
پیشگویی‌های داوری جای خود را به وعده‌های تسلی و رهاننده‌ای که می‌آید می‌دهند، و در هیچ جای عهد عتیق لطافت پدر زیباتر از این سروده نشده است.
- اشعیا 1 پیشگویی‌های داوری جای خود را به وعده‌های تسلی و رهاننده‌ای که می‌آید می‌دهند، و در هیچ جای عهد عتیق لطافت پدر زیباتر از این سروده نشده است.
- اشعیا 2 قوم‌ها می‌آیند تا راه‌های پدر ما را بیاموزند و از آموختن جنگ دست بکشند. یهودا پر از نقره و اسب و بت است، و سخن پایانی روشن است: به انسان اعتماد نکنید.
- اشعیا 3 یهودا کسانی را که جامعه را سرپا نگه می‌دارند از دست می‌دهد. پدر ما بر ضد مشایخی که روی فقیران را خرد کردند دعوی می‌آورد و زیورهای شهر کنده می‌شوند.
- اشعیا 4 هفت زن به یک مرد التماس می‌کنند تا ننگشان برداشته شود. بازماندگان اورشلیم مقدس خوانده می‌شوند و پدر ما بر صهیون ابر و آتشی برای پناه می‌گستراند.
- اشعیا 5 سرود عاشقانه به گوش می‌رسد تا آنکه پدر ما، صاحب تاکستان، می‌پرسد چه کار دیگری می‌توانست بکند. او انصاف انتظار داشت و خونریزی یافت و شش وای در پی می‌آید.
- اشعیا 6 اشعیا پدر ما را بر تخت می‌بیند و از لب‌های نجس خود درهم می‌شکند تا اخگری از مذبح آنها را لمس می‌کند؛ سپس داوطلب می‌شود تا با مردمی سخن گوید که نمی‌فهمند.
- اشعیا 7 دو پادشاه بر اورشلیم لشکر می‌کشند و دل آحاز می‌لرزد. اشعیا از زبان پدر ما می‌گوید توطئه پا برجا نمی‌ماند؛ آحاز نشانه نمی‌طلبد، اما نشانه می‌آید: عمانوئیل.
- اشعیا 8 اشعیا پسرش را به نام غارتی شتابان می‌نامد و سیل آشور تا گردن یهودا می‌رسد. او به‌جای مشورت با مردگان، چشم به راه پدری می‌ماند که روی خود را پنهان کرده است.
- اشعیا 9 نور به سرزمینی خوارشده می‌آید و کودکی داده می‌شود که پدر سرمدی خوانده می‌شود. سپس لحن سخت می‌شود: رهبران گمراه می‌کنند و برادر برادر را می‌بلعد.
- اشعیا 10 آشور عصا در دست پدر ماست و این را نمی‌داند، پس غرور این ابزار نیز داوری می‌شود. مهاجم شهر به شهر پیش می‌آید تا آنکه مشت خود را به سوی اورشلیم تکان می‌دهد.
- اشعیا 11 از کنده‌ای بریده نهالی می‌روید که با انصاف برای فروتنان داوری می‌کند. درنده و شکار کنار هم می‌خوابند، زیرا زمین از شناخت پدر ما پر است.
- اشعیا 12 سرودی کوتاه برای روز پس از داوری: سراینده پدرش را برای خشمی که برگشته و تسلایی که رسیده شکر می‌کند، و صهیون می‌سراید زیرا قدوس نزدیک است.
- اشعیا 13 پدر ما لشکرهایی را به ضد بابل فرا می‌خواند. آن روز بی‌رحم است، ستارگان تاریک می‌شوند، و گوهر ممالک ویرانه‌ای می‌شود که جانوران بیابان در آن زوزه می‌کشند.
- اشعیا 14 اسرائیل که پدر ما به او آرامی داده، بر ستمگر افتاده سرود ریشخند سر می‌دهد. آنکه می‌گفت از ستارگان بالاتر می‌رود، در میان کرم‌ها افتاده و از گور محروم است.
- اشعیا 15 موآب در یک شب نابود می‌شود و صدای ماتمش برمی‌خیزد: سرهای تراشیده و گریه بر پشت‌بام‌ها. دل خود نبی برای او فریاد برمی‌آورد و هیچ نجاتی عرضه نمی‌شود.
- اشعیا 16 آوارگان موآب به پناه زیر سایهٔ صهیون و تختی از محبت عهد خوانده می‌شوند، اما غرور موآب لاف توخالی است. پدر ما سخن گفته است، با این حال نبی می‌گرید.
- اشعیا 17 دمشق ویرانه می‌شود و جلال اسرائیل به چند زیتون بر نوک درخت کاهش می‌یابد. اما مردم سرانجام به آفرینندهٔ خود، پدر ما، چشم می‌دوزند، نه به ساختهٔ انگشتانشان.
- اشعیا 18 فرستادگان با قایق‌های پاپیروسی می‌شتابند، اما پدر ما آرام نظاره می‌کند تا پیش از درو شاخه‌ها را هرس کند. سپس همان قوم هدایایی به کوه صهیون می‌آورند.
- اشعیا 19 مصر بر ضد خود برمی‌خیزد و نیلش خشک می‌شود، زیرا پدر ما آشفتگی در او ریخته است. سپس مذبحی در قلب مصر برپا می‌شود و مصر فرزندان او خوانده می‌شود.
- اشعیا 20 پدر ما به اشعیا می‌گوید سه سال برهنه و پابرهنه راه برود، تصویری از اسیرانی که عریان برده می‌شوند و هشداری به یهودا که به آن متحدان اعتماد دارد.
- اشعیا 21 رؤیایی از جانب پدرِ حاکم مطلق نبی را دوتا می‌کند. دیده‌بان ندا می‌دهد که بابل افتاده است، و چون از شب می‌پرسند، پاسخ می‌دهد: صبح می‌آید، و شب نیز.
- اشعیا 22 شهر بر پشت‌بام‌ها جشن می‌گیرد و فرمانروایانش گریخته‌اند. اورشلیم سلاح‌ها را می‌شمارد و حصار را استوار می‌کند، اما به پدر ما که این را طرح کرد نمی‌نگرد.
- اشعیا 23 بندر صور از میان رفته و بازرگانانش خاموش می‌شوند. پدر ما این را تدبیر کرد تا هر غرور پرشکوهی را فرو افکند، و درآمدهای بعدی او مقدس می‌شود.
- اشعیا 24 پدر ما زمین را برهنه می‌کند و داوری بر کاهن و قوم یکسان فرود می‌آید، زیرا عهد ابدی شکسته شد. موسیقی خاموش می‌شود و زمین چون مست تلوتلو می‌خورد.
- اشعیا 25 بازمانده‌ای برای پدری می‌سراید که شهر بی‌رحم را ویران کرد و فقیران را پناه داد. او ضیافتی برای همهٔ قوم‌ها فراهم می‌کند و اشک را از هر چهره پاک می‌کند.
- اشعیا 26 اعتماد به پدر ما شهری حصاردار با دروازه‌های گشوده است. سرایندگان به بی‌ثمری زحمتشان اعتراف می‌کنند و منتظر می‌مانند؛ مردگانشان از خاک سرود خواهند خواند.
- اشعیا 27 پدر همچون باغبان تاکستانی که کِشتهٔ خود را آبیاری می‌کند، می‌گوید من خشمگین نیستم و حتی خارها را به صلح دعوت می‌کند. اسرائیل یک‌به‌یک گرد آورده می‌شود.
- اشعیا 28 کاهنان مست تعلیم نبی را ریشخند می‌کنند و حاکمان اورشلیم از پیمان با مرگ لاف می‌زنند، اما تگرگ آن را می‌روبد. در برابر آن، پدر سنگ زاویه‌ای آزموده می‌نهد.
- اشعیا 29 مهاجمان اورشلیم چون خوابی ناپدید می‌شوند. قوم با لب‌هایشان پدر را حرمت می‌نهند اما دل‌هایشان دور است، پس حکمتشان از کار می‌افتد؛ ولی ناشنوایان خواهند شنید.
- اشعیا 30 یهودا بی‌آنکه از پدر بپرسد به مصر می‌دود و برای کمکی بی‌ثمر بها می‌پردازد. راه بازگشت در آرامی و اعتماد بود، با این همه پدر منتظر است تا بر آنان فیض کند.
- اشعیا 31 اسبان مصر جسم‌اند نه روح، و تکیه بر آنها یاری‌دهنده و یاری‌شونده را سرنگون می‌کند. پدر شیری نترس است و آشور با شمشیری فرو می‌افتد که در دست انسان نیست.
- اشعیا 32 رهبرانی که چون سایهٔ صخره پناه می‌دهند در برابر نادانی می‌ایستند که دربارهٔ پدر دروغ می‌گوید. کاخ متروک می‌ماند تا آنکه روح ریخته شود و ویرانه پرثمر گردد.
- اشعیا 33 نوبت خیانتکار می‌رسد و بی‌دینان در صهیون می‌پرسند کیست که با آتش سوزاننده زندگی کند. پاسخ، درستکاری و رد رشوه است، و پدرشان داور و پادشاه است.
- اشعیا 34 شمشیر پدر ما در ادوم سیراب می‌شود، نهرها به قیر بدل می‌شوند و دود هرگز باز نمی‌ایستد. جغدها و شغال‌ها وارث ویرانه‌ها می‌شوند و صهیون احقاق حق می‌یابد.
- اشعیا 35 بیابان شادی می‌کند و به دل‌های پریشان گفته می‌شود که پدرشان خودش می‌آید. چشمان کور باز می‌شوند، لنگان جست‌وخیز می‌کنند و راهی پاک به خانه کشیده می‌شود.
- اشعیا 36 فرمانده آشور بیرون دیوار به زبان یهودی می‌گوید مصر نی‌ای شکسته است و حزقیا نجاتی نمی‌دهد، و حتی ادعا می‌کند خداوند او را فرستاده است. مردم پاسخی نمی‌دهند.
- اشعیا 37 حزقیا نامهٔ سنحاریب را به خانهٔ پدر ما می‌برد و در حضور او پهن می‌کند. اشعیا پاسخ را می‌آورد: آن لاف‌زن به خانه بازمی‌گردد و محاصره در یک شب پایان می‌یابد.
- اشعیا 38 حزقیا که پدر ما به او گفته است شفا نمی‌یابد، رو به دیوار می‌گرید. پانزده سال به عمرش افزوده می‌شود و سایهٔ آفتاب به نشانهٔ آن به عقب بازمی‌گردد.
- اشعیا 39 حزقیا هر آنچه دارد به فرستادگان بابل نشان می‌دهد. اشعیا کلام پدر ما را می‌آورد که همه به بابل برده می‌شود، و حزقیا آن را نیکو می‌خواند، چون پس از اوست.
- اشعیا 40 لحن دگرگون می‌شود: خدمت سخت به پایان رسیده است. پدری که کوه‌ها را در ترازو می‌سنجد، بره‌ها را در آغوش حمل می‌کند و به منتظران وعدهٔ قوت تازه داده می‌شود.
- اشعیا 41 فاتحی از مشرق برمی‌خیزد و قوم‌ها بت‌هایشان را با میخ محکم می‌کنند. اما پدر دست اسرائیل را می‌گیرد و می‌گوید نترس، و بت‌ها هیچ پیشگویی ندارند.
- اشعیا 42 خادم برگزیده نی خردشده را نمی‌شکند و تا برقراری عدالت درهم نمی‌شکند. پدرِ دیرزمان خاموش همچون زنی در زایمان فریاد برمی‌آورد، و خادم نابینا اسرائیل است.
- اشعیا 43 پدر وعده می‌دهد وقتی از آب و آتش بگذری آنجا خواهد بود، زیرا برای قومی گرانبها فدیه پرداخته است. او کاری تازه می‌کند و در بیابان راه‌ها می‌گشاید.
- اشعیا 44 پدر وعده می‌دهد آب و روح بر فرزندان اسرائیل بریزد. مردی نیمی از کنده را می‌سوزاند و به نیمهٔ دیگر سجده می‌کند، اما گناهان همچون مه صبحگاهی زدوده می‌شوند.
- اشعیا 45 پدر پادشاهی بیگانه را که او را نمی‌شناسد به نام می‌خواند و می‌فرستد تا تبعیدیان را بی‌بها آزاد کند، و همهٔ کرانه‌های زمین را به سوی خود فرا می‌خواند.
- اشعیا 46 خدایان بابل را حیوانات از پا افتاده می‌کشند و نمی‌توانند خود را نجات دهند. اما پدر ما اسرائیل را از پیش از تولد تا موی سپید حمل می‌کند و بار را برمی‌دارد.
- اشعیا 47 به بابل گفته می‌شود از تخت فرود آید و در خاک بنشیند. پدر ما او را برای تنبیه اسرائیل به کار برد، اما او بر سالخوردگان رحم نکرد؛ اکنون هیچ‌کس نجاتش نمی‌دهد.
- اشعیا 48 پدر ما همه چیز را از پیش اعلام می‌کند تا قوم سرسختش آن را به بت‌ها نسبت ندهند. او آنان را در کورهٔ مصیبت می‌پالاید و می‌خواند که از بابل بیرون آیند.
- اشعیا 49 خادمی که پدر ما از رحم مادر به نام خوانده، وظیفهٔ نوری برای قوم‌ها را می‌یابد. وقتی صهیون می‌گوید فراموش شده، پاسخ مادری شیرده است که فراموش نمی‌کند.
- اشعیا 50 پدر ما می‌پرسد طلاق‌نامه کجاست و می‌گوید هرگز قومش را بیرون نفرستاد. خادم ضربه‌ها و آب دهان را تحمل می‌کند و یقین دارد آنکه حقش را ثابت می‌کند نزدیک است.
- اشعیا 51 پدر ما به قومی که از اندکی خود می‌ترسند ابراهیم و ساره را یادآوری می‌کند. آسمان و زمین فرسوده می‌شوند اما نجات او نه، و او جام سرگیجه را بازمی‌گیرد.
- اشعیا 52 به شهری که در خاک نشسته گفته می‌شود برخیزد؛ به رایگان فروخته شد و بی‌پول بازخرید می‌شود. پیک‌ها از فراز کوه‌ها خبر می‌آورند که پدرش سلطنت می‌کند.
- اشعیا 53 خادم بی‌جلوه و خوارشمرده بزرگ می‌شود. گویندگان اعتراف می‌کنند همه چیز را وارونه فهمیدند: آنچه مجازات او می‌پنداشتند گناه خودشان بود که پدر ما بر او نهاد.
- اشعیا 54 به زن نازا و رهاشده گفته می‌شود سرود بخواند و خیمه‌اش را بزرگ‌تر کند. پدر ما می‌گوید پنهان کردن رویش لحظه‌ای بود؛ کوه‌ها جابه‌جا می‌شوند اما محبت او نه.
- اشعیا 55 دعوت به بی‌پولان است: بیایید و به رایگان بخورید و بنوشید. افکار پدر ما بلندتر است و بخشش او سخاوتمندانه‌تر، و کلامش مانند باران تهی بازنمی‌گردد.
- اشعیا 56 بیگانه‌ای که از جدایی می‌ترسد و خواجه‌ای که خود را درختی خشک می‌خواند، در خانهٔ پدر ما جا و نامی بهتر می‌یابند. اما دیده‌بانان اسرائیل کور و سگانی گنگ‌اند.
- اشعیا 57 نیکان می‌میرند و کسی متوجه نمی‌شود. پدر ما قربانی کودکان را نام می‌برد، اما آن قدوس بلندمرتبه با شکستگان ساکن است و کسی را که از او دور شد شفا می‌دهد.
- اشعیا 58 قوم روزه می‌گیرند و گله می‌کنند که پدر ما توجهی نکرد. روزه‌ای که او می‌خواهد گشودن زنجیرها، تقسیم نان و پناه دادن به بی‌خانمانان است؛ آنگاه نورشان می‌دمد.
- اشعیا 59 گوش پدر ما ایرادی ندارد؛ گناه حائل شده است. قوم در نیمروز کورمال دیوارها را لمس می‌کنند و کسی پا پیش نمی‌گذارد، پس او چون فدیه‌دهنده نزد بازگشتگان می‌آید.
- اشعیا 60 تاریکی زمین را پوشانده، اما نور بر یک شهر طلوع کرده است؛ پسران به خانه آورده می‌شوند و دروازه‌ها هرگز بسته نمی‌شوند، زیرا پدر ما نوری است که غروب نمی‌کند.
- اشعیا 61 گویندهٔ مسح‌شده به سوی فقیران، دل‌شکستگان و اسیران فرستاده شده و خاکستر با تاج عوض می‌شود. پدر ما عدالت را دوست دارد و شهرهای ویران از نو ساخته می‌شوند.
- اشعیا 62 کسی خاموش نمی‌ماند و دیده‌بانانی می‌گمارد تا دست از سر پدر ما برندارند. نام اورشلیم دیگر متروک نیست بلکه خوشی من در اوست، و پدرش بر او شادی می‌کند.
- اشعیا 63 کسی با جامه‌های خون‌آلود از ادوم می‌آید که چرخشت را تنها پایمال کرده است. پدر ما در تنگی قومش تنگی کشید تا آنکه روح او را محزون ساختند.
- اشعیا 64 این دعایی است که پدر ما آسمان را بشکافد و فرود آید. دعا قوم را تبرئه نمی‌کند، بهترین کارهایشان را جامه‌ای پلید می‌خواند و با پرسشی بی‌پاسخ پایان می‌یابد.
- اشعیا 65 پدر ما به مردمی که هرگز نپرسیدند پیوسته گفت اینک من. خادمانش می‌خورند و دیگران گرسنه می‌مانند، و او آسمان‌ها و زمینی نو می‌آفریند که گریه در آن نیست.
- اشعیا 66 آسمان تخت اوست و هیچ بنایی او را نمی‌گنجاند؛ پدر ما چون مادر تسلی می‌دهد، همه‌ی قوم‌ها را گرد می‌آورد و به کسی می‌نگرد که از کلامش می‌لرزد.