عهد عتیق

ارمیا

ارمیا — یک باب را انتخاب کنید

یهودا عهد را می‌شکند و به سوی تبعید می‌رود، با این حال پدر ما به‌واسطهٔ ارمیا پیوسته بر فرزندانش سخن امید می‌گوید—آینده‌ای، محبتی که پایان ندارد، و دلی که هنوز مشتاق پسری است که سرگردان شد.

یهودا عهد را می‌شکند و به سوی تبعید می‌رود، اما پدر ما به‌واسطهٔ ارمیا از آینده و محبتی بی‌پایان سخن می‌گوید، با دلی که هنوز مشتاق پسرِ سرگردان است.

ارمیا 1 یهودا عهد را می‌شکند و به سوی تبعید می‌رود، اما پدر ما به‌واسطهٔ ارمیا از آینده و محبتی بی‌پایان سخن می‌گوید، با دلی که هنوز مشتاق پسرِ سرگردان است.
ارمیا 2 پدر ما علیه یهودا ادعانامه‌ای اقامه می‌کند؛ قومی که او را برای خدایانی ناتوان از نجات ترک کرد و به جای چشمه‌ی آب زنده، آب‌انبارهای ترک‌خورده کند.
ارمیا 3 اسرائیل و یهودا چون دو خواهر بی‌وفا تصویر می‌شوند، اما پدر ما بی‌وفایان را به خانه فرا می‌خواند و وعده‌ی شبانانی را می‌دهد که به‌راستی خوراکشان دهند.
ارمیا 4 لشکری از شمال فرود می‌آید و ارمیا زمین را ویرانه‌ای بی‌شکل می‌بیند و می‌لرزد. داوری واقعی است، اما پدر می‌گوید که ویرانی کامل نخواهد بود.
ارمیا 5 پدر ما می‌گوید اگر در اورشلیم یک انسان درستکار یافت شود، شهر بخشوده می‌شود؛ اما هیچ‌کس یافت نمی‌شود، انبیا دروغ می‌گویند و قوم همین را می‌پسندند.
ارمیا 6 رهبران بر زخمی درمان‌نشده وعده‌ی سلامتی می‌دهند. پدر ما راه نجات را پیش می‌نهد: راه قدیم را بپرسید و در آن گام بردارید؛ اما قوم نمی‌پذیرند.
ارمیا 7 پدر ما بر دروازه‌ی معبد می‌گوید تکرار نام این خانه هیچ‌کس را حفظ نمی‌کند؛ آنچه او می‌خواست انصاف برای غریب و یتیم و بیوه‌زن بود.
ارمیا 8 این قوم می‌افتد و افتاده می‌ماند؛ پرندگان مهاجر فصل خود را بهتر می‌شناسند تا یهودا راه‌های پدرش را. ارمیا، بیمار از اندوه، از بلسان جلعاد می‌پرسد.
ارمیا 9 ارمیا بر دروغ‌گویی همسایگان می‌گرید و پدر ما از پراکندگی مردم خبر می‌دهد. تنها چیزی که ارزش فخر دارد شناختن اوست: محبت وفادار، انصاف و عدالت.
ارمیا 10 بت‌هایی چوبین که با میخ راست می‌مانند و بر دوش برده می‌شوند، در کنار پدر زنده قرار می‌گیرند که زمین را ساخت. ارمیا تأدیبی با انصاف می‌طلبد، نه با خشم.
ارمیا 11 پدر ما عهدی را که هنگام خروج از مصر بسته شد شکسته اعلام می‌کند. ارمیا درمی‌یابد که همشهریانش در عناتوت برای کشتنش توطئه کرده‌اند، و انصاف می‌طلبد.
ارمیا 12 ارمیا بی‌پرده از پدرش می‌پرسد چرا خیانتکاران در آسایش‌اند، و پاسخ از راهی سخت‌تر خبر می‌دهد. پدر ما برای سرزمینی که تسلیم کرد سوگوار است.
ارمیا 13 کمربندی کتانی که دفن می‌شود و می‌پوسد، نشان می‌دهد غرور یهودا به چه بدل خواهد شد. ارمیا التماس می‌کند که پیش از تاریکی به پدر ما جلال دهند.
ارمیا 14 خشکسالی آب‌انبارها را خالی می‌کند و قوم به نام پدر التماس می‌کنند، اما او به ارمیا می‌گوید برایشان دعا نکند؛ انبیای وعده‌دهنده‌ی امنیت فرستاده نشده بودند.
ارمیا 15 پدر ما می‌گوید حتی موسی و سموئیل نیز نمی‌توانستند این را برگردانند. ارمیا روز تولدش را لعنت می‌کند، و پاسخ این است: بازگرد و دیواری مفرغین خواهی شد.
ارمیا 16 پدر ما به ارمیا می‌گوید ازدواج نکند و به سوگ و ضیافت نپیوندد تا زندگی‌اش نشانه‌ی پایان آسایش باشد. فراتر از تبعید، بازگشتی بزرگ‌تر از خروج در راه است.
ارمیا 17 گناه یهودا بر دل‌هایشان کنده شده است. آنکه بر نیروی انسان تکیه دارد چون بوته‌ی بیابان خشک است، و آنکه به پدرش اعتماد دارد در خشکسالی سبز می‌ماند.
ارمیا 18 بر چرخ کوزه‌گر، کوزه‌ی خراب از نو ساخته می‌شود؛ پدر ما می‌گوید اگر قوم‌ها بازگردند، بلای اعلام‌شده پس گرفته می‌شود. اما یهودا از نقشه‌های خود پیروی می‌کند.
ارمیا 19 ارمیا به فرمان پدر ما مشایخ را به دره‌ی کشتار می‌برد و کوزه‌ای سفالین را پیش چشمانشان می‌شکند؛ کوزه‌ای که دیگر نمی‌توان آن را از نو ساخت.
ارمیا 20 فشحور کاهن ارمیا را می‌زند و در کنده زندانی می‌کند. ارمیا به پدرش می‌گوید کلام در استخوان‌هایش می‌سوزد؛ او ستایش می‌کند، سپس روز تولدش را لعنت می‌کند.
ارمیا 21 صدقیای پادشاه امید معجزه‌ای بر ضد بابل دارد، اما پدر ما خود بر ضد شهرش خواهد جنگید. دو راه پیش روست: درون دیوارها بمیرید، یا تسلیم شوید و زنده بمانید.
ارمیا 22 پدر ما ارمیا را به کاخ می‌فرستد. یوشیا از فقیران دفاع کرد، اما پسرانش با کار بی‌مزد بنا می‌کنند، و سرنوشت شلوم، یهویاقیم و کنیاهو اعلام می‌شود.
ارمیا 23 شبانان گله را پراکنده کردند، پس پدر ما خود آن را گرد می‌آورد و از داوود شاخه‌ای عادل برمی‌خیزاند، و به انبیایی می‌پردازد که خواب خود را کلام او می‌خوانند.
ارمیا 24 دو سبد انجیر پیش معبد نهاده شده است: خوب‌ها تبعیدیان بابل‌اند که پدر ما دوباره می‌کاردشان و دلی برای شناختنش می‌دهد، و بدها صدقیا و ماندگان اورشلیم‌اند.
ارمیا 25 ارمیا بیست و سه سال سخن می‌گوید و کسی گوش نمی‌دهد. پدر ما نبوکدنصر را خادم خود می‌خواند، هفتاد سال تبعید مقرر می‌کند، و ارمیا جام غضب را نزد قوم‌ها می‌برد.
ارمیا 26 ارمیا هشدار می‌دهد معبد چون شیلوه می‌شود و کاهنان مرگش را می‌طلبند. او می‌گوید بازگردید تا پدرتان از تصمیمش بازگردد، و مشایخ جانش را می‌رهانند.
ارمیا 27 ارمیا یوغی چوبین بر گردن می‌نهد و به پنج پادشاه می‌گوید تسلیم نبوکدنصر شوند. ظروف معبد به بابل می‌رود و تنها پدر ما زمان بازگشتش را تعیین می‌کند.
ارمیا 28 حننیا یوغ چوبین ارمیا را می‌شکند و وعده می‌دهد یوغ بابل ظرف دو سال بشکند. ارمیا با یوغ آهنین پدر ما بازمی‌گردد و مرگ حننیا را اعلام می‌کند، و او می‌میرد.
ارمیا 29 نامهٔ ارمیا کلام پدر ما را به تبعیدیان می‌رساند: در بابل ساکن شوید، بنا کنید و برای شهر دعا کنید، زیرا هفتاد سال باید بگذرد، و آینده و امید در پیش است.
ارمیا 30 سخنانی برای نسلی دیگر در کتابی نوشته می‌شود. زخم قوم فراتر از هر داروی بشری است، اما پدر ما وعده می‌دهد خود شفایشان دهد، یوغ را بشکند و دوباره پدرشان باشد.
ارمیا 31 اسرائیل پراکنده به خانه بازمی‌گردد، گریهٔ راحیل پاسخ می‌یابد و ماتم به رقص بدل می‌شود. عهدی تازه بر دل‌ها نوشته می‌شود و همه پدر را بی‌واسطه می‌شناسند.
ارمیا 32 در محاصرهٔ بابل، پدر ما به ارمیای دربند می‌گوید مزرعهٔ پسرعمویش را در عناتوت بخرد، زیرا باز در این سرزمین مزرعه‌ها خریده خواهد شد.
ارمیا 33 ارمیا در صحن نگهبانان از پدر ما می‌شنود: مرا بخوان و تو را پاسخ خواهم داد. کوچه‌های خالی باز صدای عروسی می‌شنوند و شاخه‌ای عادل از داوود فرمان می‌راند.
ارمیا 34 اربابان اورشلیم بردگان عبرانی را طبق عهد آزاد می‌کنند و سپس پس می‌گیرند. پس پدر ما برایشان آزادی اعلام می‌کند، آزادی به سوی شمشیر و طاعون و قحطی.
ارمیا 35 رکابیان شرابی را که ارمیا تعارف می‌کند نمی‌پذیرند، زیرا جدشان یوناداب منعشان کرده بود. اطاعتشان در برابر امتناع یهودا از شنیدن پدر ما قرار می‌گیرد.
ارمیا 36 باروک کلام پدر ما را از زبان ارمیا می‌نویسد و در معبد می‌خواند. یهویاقیم طومار را می‌سوزاند، اما طومار دوباره نوشته می‌شود و نسل او تخت را از دست می‌دهد.
ارمیا 37 ارمیا کلام پدر ما را می‌آورد که بابلیان بازمی‌گردند و شهر را می‌سوزانند. او به اتهام پناه بردن به دشمن زندانی می‌شود، و صدقیا پنهانی کلامی می‌طلبد.
ارمیا 38 صاحب‌منصبان پیام تسلیمی را که ارمیا از پدر ما آورده خیانت می‌خوانند و او را در آب‌انبار می‌افکنند. عبدملک حبشی نجاتش می‌دهد، اما صدقیا نمی‌تواند تسلیم شود.
ارمیا 39 دیوار اورشلیم شکافته می‌شود، صدقیا گرفتار و کور می‌شود و شهر می‌سوزد. ارمیا به فرمان نبوکدنصر آزاد می‌شود و پدر ما به عبدملک وعده می‌دهد جانش را نگاه دارد.
ارمیا 40 افسری بابلی ارمیا را از زنجیر آزاد می‌کند و او نزد جدلیا در مصفه می‌ماند. یهودیان پراکنده بازمی‌گردند، اما جدلیا هشدار دربارهٔ قصد اسماعیل را باور نمی‌کند.
ارمیا 41 اسماعیل پس از هم‌سفره شدن با جدلیا او و همراهانش و هشتاد زائر را می‌کشد. یوحانان اسیران را نجات می‌دهد و باقی‌ماندگان از ترس بابل رهسپار مصر می‌شوند.
ارمیا 42 کلام پدر ما به فرماندهان می‌رسد: بمانید تا کاشته شوید، وگرنه شمشیر و قحطی در مصر به دنبالتان می‌آید. اما آنان با وجود سوگندشان پیشاپیش تصمیم گرفته بودند.
ارمیا 43 یوحانان ارمیا را دروغگو می‌خواند و انکار می‌کند که پدر ما او را فرستاده، و باقی‌ماندگان را به مصر می‌برد. خطری که از آن گریختند در پی ایشان می‌آید.
ارمیا 44 پدر ما از یهودیان مصر می‌پرسد چرا همان کاری را تکرار می‌کنند که یهودا را خالی کرد. ایشان از بخور سوزاندن برای ملکهٔ آسمان دست نمی‌کشند.
ارمیا 45 کلامی کوتاه و خصوصی برای باروکِ فرسوده. پدر ما آنچه را کاشته از ریشه برمی‌کند، پس باروک نباید در پی چیزهای بزرگ باشد؛ آنچه برایش می‌ماند جان اوست.
ارمیا 46 مصر در کرکمیش همچون طغیان نیل برمی‌خیزد و پدر ما او را کنار فرات درهم می‌شکند؛ هیچ مرهمی شفایش نمی‌دهد. به یعقوب گفته می‌شود که نترسد.
ارمیا 47 سیلاب پدر ما از شمال بر فلسطینیان برمی‌خیزد، چنان ناگهانی که پدران برای فرزندانشان بازنمی‌گردند. غزه و اشقلون ماتم می‌گیرند و شمشیر آرام نمی‌گیرد.
ارمیا 48 موآب که چون شراب بر دُرد خود نشسته بود ریخته می‌شود و غرورش با خدایش کموش می‌شکند. دل پدر ما چون نی‌ها ناله می‌کند و داوری با بازگرداندن پایان می‌یابد.
ارمیا 49 عمون، ادوم، دمشق، قیدار، حاصور و عیلام به دست پدر ما به زیر کشیده می‌شوند. عمون و عیلام بعدها کامیاب می‌شوند، اما ادوم و حاصور برای همیشه ویران می‌مانند.
ارمیا 50 امپراتوری‌ای که یهودا را به اسارت برد محکوم می‌شود و بِل شرمسار است، اما اسرائیل و یهودا گریان بازمی‌گردند و راه صهیون و پدرشان را می‌پرسند.
ارمیا 51 بابل که جام زرین مستی زمین بود باد داده می‌شود و جنگاورانش به خواب می‌روند، و پدر ما پیش از فرود آمدن خشم، فرزندان خود را از میان او فرامی‌خواند.
ارمیا 52 گزارشی پایانی از محاصره، قحطی، کور شدن صدقیا و سوختن خانهٔ پدر ما، که با آزادی یهویاکین و نشستنش بر سفرهٔ پادشاه پایان می‌یابد.