عهد عتیق

ایوب

ایوب — یک باب را انتخاب کنید

مردی بی‌عیب همه‌چیز را از دست می‌دهد و در فصل‌هایی طولانی از پرسش‌های دردآلود، با این مسئله کشمکش می‌کند که چرا پارسایان رنج می‌کشند. سرانجام پدر ما نه با توضیح، بلکه با خودِ خویش پاسخ می‌دهد.

مردی بی‌عیب همه‌چیز را از دست می‌دهد و با این پرسش کشمکش می‌کند که چرا پارسایان رنج می‌کشند، و پدر ما نه با توضیح، بلکه با خودِ خویش پاسخ می‌دهد.

ایوب 1 مردی بی‌عیب همه‌چیز را از دست می‌دهد و با این پرسش کشمکش می‌کند که چرا پارسایان رنج می‌کشند، و پدر ما نه با توضیح، بلکه با خودِ خویش پاسخ می‌دهد.
ایوب 2 مدعی بازمی‌گردد و پدر ما ضربه‌ای دوم را اجازه می‌دهد. ایوب لعنت کردن خدا را نمی‌پذیرد و سه دوستش هفت روز در سکوت کنارش می‌نشینند.
ایوب 3 ایوب سکوت را با لعنت کردن روز تولدش می‌شکند، بر آرامش گور رشک می‌برد و می‌پرسد چرا به مردی نور داده شود که خدا راهش را بسته است.
ایوب 4 الیفاز با ملایمت آغاز می‌کند و رؤیایی شبانه را بازمی‌گوید که هیچ انسانی در برابر آفریننده‌اش پاک نیست؛ تسلایی که اتهامی در دل دارد.
ایوب 5 الیفاز ایوب را ترغیب می‌کند دعوی خود را نزد خدا ببرد و رنجش را تأدیبی می‌خواند که باید پذیرفت؛ نصیحتی مطمئن دربارهٔ ماجرایی که نادرست فهمیده است.
ایوب 6 ایوب می‌گوید اندوهش از ریگ دریاها سنگین‌تر است و آرزو می‌کند خدا کار را تمام کند، اما دوستانش مانند بسترهای خشک رود در بیابان به او وفا نمی‌کنند.
ایوب 7 ایوب زندگی‌اش را به نوبت کار یک غلام و شب‌هایی از غلتیدن در بستر تشبیه می‌کند، خاموش نمی‌ماند و می‌پرسد چرا خدا انسان را چنین از نزدیک می‌پاید.
ایوب 8 بلدد رک‌تر است و می‌گوید خدا انصاف را منحرف نمی‌کند، پس فرزندان ایوب سزای گناهشان را دیده‌اند؛ خدا را بطلب و پایانت درخشان‌تر خواهد شد.
ایوب 9 ایوب می‌پذیرد که خدا فراتر از هر بحثی است و کسی نمی‌تواند او را به دادگاه فرا بخواند، و در آرزوی میانجی‌ای است که دست خود را بر هر دو بگذارد.
ایوب 10 ایوب مستقیم با خدا سخن می‌گوید و می‌پرسد اتهامش چیست؛ دستانی که پوست بر او پوشاندند اکنون شکارش می‌کنند، و او فقط لحظه‌ای آسودگی می‌خواهد.
ایوب 11 صوفر از همه تندتر است و می‌گوید خدا کمتر از سزای گناه ایوب از او بازخواست کرده است؛ او کاملاً مطمئن است و این را به مردی بی‌گناه می‌گوید.
ایوب 12 ایوب طعنه را با طعنه پاسخ می‌دهد و می‌گوید حتی چارپایان و پرندگان می‌دانند که دست پدر ما این را کرده است، و خدا رهبران زمین را در تاریکی رها می‌کند.
ایوب 13 ایوب دوستانش را طبیبان بی‌ارزش می‌خواند و می‌خواهد دعوی خود را با خود خدا در میان بگذارد: اگر مرا بکشد، باز به او امید خواهم داشت.
ایوب 14 درخت بریده با بوی آب دوباره جوانه می‌زند، اما انسان می‌خوابد و برنمی‌خیزد؛ ایوب می‌اندیشد که آیا مردگان زنده می‌شوند و خدا امید را می‌ساید.
ایوب 15 الیفاز ادب را کنار می‌گذارد و می‌گوید دهان خود ایوب او را محکوم می‌کند، سپس تصویر آشنای مرد شریر را بازگو می‌کند تا ایوب خود را در آن ببیند.
ایوب 16 ایوب آنان را تسلی‌دهندگان رنج‌آور می‌خواند و خدا را جنگاوری توصیف می‌کند که او را هدف ساخته، اما اصرار دارد که شاهدی برای او در آسمان ایستاده است.
ایوب 17 روح ایوب شکسته است و گور همچون بستری آماده به نظر می‌رسد. او می‌پرسد چه کسی ضامنش می‌شود، وقتی باید گودال را پدر و کِرم را مادر بخواند.
ایوب 18 بلدد از اینکه چون چارپا شمرده شده رنجیده است و از سرنوشت شریران می‌گوید، اما هر تصویر بر مردی فرود می‌آید که تازه فرزندانش را به خاک سپرده است.
ایوب 19 ایوب می‌گوید خدا بر او ستم کرده و همه رفته‌اند، حتی همسر و خادمانش. سپس برق یقین می‌درخشد: ولی من زنده است و خدا را با چشمان خود خواهم دید.
ایوب 20 صوفر با تصویری از پیروزی کوتاه مرد شریر پاسخ می‌دهد که شرارتش زیر زبان به زهر افعی بدل می‌شود، و این را نصیبی می‌خواند که خدا مقرر کرده است.
ایوب 21 ایوب با شواهدی پاسخ می‌دهد که دوستانش نادیده می‌گیرند: شریران پیر و نیرومند می‌شوند و در آرامش می‌میرند. او می‌گوید تسلی شما دروغ است.
ایوب 22 الیفاز سرانجام اتهام می‌سازد و به ایوب می‌گوید تسلیم شود و بگذارد قادر مطلق طلای او باشد؛ نصیحت زیبا به گوش می‌رسد، اما اتهام دروغ است.
ایوب 23 ایوب دادگاه می‌خواهد، نه جنگ؛ اگر می‌یافت خدا کجا ساکن است، دعوی خود را عرضه می‌کرد. او می‌گوید چون طلا بیرون خواهد آمد، اما همچنان در هراس است.
ایوب 24 ایوب می‌پرسد چرا قادر مطلق زمانی برای داوری معین نمی‌کند، در حالی که فقیران زیر باران می‌خوابند، قاتلان در تاریکی کار می‌کنند و خدا کسی را مؤاخذه نمی‌کند.
ایوب 25 آخرین سخن بلدد کوتاه است: سلطنت از آنِ خداست و حتی ماه و ستارگان در نظر او پاک نیستند، پس انسان فانی چیست؟ استدلال دوستان به ته کلمات رسیده است.
ایوب 26 ایوب کمکی را که به او شده مسخره می‌کند و در ستایش قدرت پدر ما می‌سراید: زمین آویخته بر هیچ، آب‌ها در ابرها، و همهٔ این‌ها تنها کنارهٔ نجوایی از اوست.
ایوب 27 ایوب به خدا سوگند می‌خورد که تا دم مرگ کمال خود را نگه می‌دارد و دوستانش را برحق نمی‌شمارد، سپس نصیب مرد شریر را توصیف می‌کند: خانه‌ای از تار عنکبوت.
ایوب 28 معدنچیان در دل سنگ برای نقره نقب می‌زنند، اما حکمت را نمی‌توان استخراج کرد یا خرید. تنها خدا جای آن را می‌داند: از خدا بترسید و از بدی دوری کنید.
ایوب 29 ایوب آنچه را از دست داده به یاد می‌آورد: فرزندانش، دوستی خدا بر خیمه‌اش و احترام شهر. او چشم نابینایان و پدر نیازمندان بود و انتظار پیری آرامی داشت.
ایوب 30 اکنون مسخره‌کنندگان ایوب را ترانه خود ساخته‌اند و بر رویش آب دهان می‌اندازند. می‌گوید پدر ما او را در لجن افکنده و فریادهایش را با نگاهی خیره پاسخ می‌دهد.
ایوب 31 ایوب با سوگندی پایان می‌دهد و زندگی‌اش را مورد به مورد می‌گشاید: نه شهوت، نه دروغ، نه توکل بر طلا. آن را امضا می‌کند و کیفرخواست را می‌طلبد.
ایوب 32 سه دوست دست می‌کشند و الیهوی جوان از خشم به جوش می‌آید، هم بر ایوب و هم بر دوستانش. او می‌گوید حکمت از نَفَس قادر مطلق می‌آید، نه از موی سپید.
ایوب 33 الیهو به ایوب می‌گوید خدا در خواب‌ها و در درد بستر بیماری سخن می‌گوید تا انسان را از گودال بازگرداند، و میانجی‌ای ممکن است بگوید: فدیه‌ای یافته‌ام.
ایوب 34 الیهو از عدالت پدر دفاع می‌کند: فرمانروای همه چیز حق را کج نمی‌کند و هر گام در تاریکی را می‌بیند. نتیجه‌اش سخت است: ایوب سزاوار آزمون تا نهایت است.
ایوب 35 الیهو می‌گوید گناه و نیکی انسان برای خدا چیزی را تغییر نمی‌دهد. ستمدیدگان فریاد می‌زنند اما نمی‌پرسند آفریننده‌شان کجاست، پس ایوب بی‌دانش سخن می‌گوید.
ایوب 36 الیهو از جانب خدا می‌گوید مصیبت تأدیب است و گوش را می‌گشاید، سپس با حیرت از باران، رعد و برق سخن می‌گوید: خدا بزرگ است و ما او را نمی‌شناسیم.
ایوب 37 دل الیهو از تندر می‌تپد؛ از برف و یخ و ابرهایی می‌گوید که به فرمان خدا برای تأدیب یا محبت عهد می‌چرخند، و از ایوب می‌خواهد بایستد و بیندیشد.
ایوب 38 سرانجام پدر ما از میان گردباد پاسخ می‌دهد، با پرسش‌ها به جای توضیحات: آنگاه که زمین بنیاد نهاده شد تو کجا بودی؟ از رنج ایوب هرگز سخنی به میان نمی‌آید.
ایوب 39 پرسش‌ها در میان جانوران وحشی ادامه می‌یابد: بز کوهی، گورخر، شترمرغ، اسبی که بر ترس می‌خندد و عقابی بر صخره‌اش. هیچ‌یک در خدمت آسایش ایوب نیست.
ایوب 40 ایوب دست بر دهان می‌گذارد، اما پدر ما پافشاری می‌کند و به بهیموت اشاره می‌کند، آفریده‌ای که از رود خروشان پروایی ندارد و تنها سازنده‌اش به او نزدیک می‌شود.
ایوب 41 لویاتان را نه با قلاب می‌توان گرفت و نه با نیزه زد؛ آهن نزد او چون کاه است. پدر ما می‌پرسد: اگر کسی جرئت برانگیختن او را ندارد، کیست که در برابر من بایستد؟
ایوب 42 ایوب در خاک و خاکستر توبه می‌کند. پدر ما به دوستان می‌گوید که نادرست سخن گفته‌اند، ایوب برایشان دعا می‌کند و دارایی‌اش دو برابر می‌شود.