یوحنا 1

1 ¹در آغاز کلام بود، و کلام با پدر ما بود، و کلام خدا بود. ²او در آغاز با پدر ما بود. ³همه چیز به‌واسطهٔ او پدید آمد، و از هر آنچه پدید آمد، هیچ چیز بدون او پدید نیامد. ⁴در او حیات بود، و آن حیات نورِ آدمیان بود. ⁵نور در تاریکی می‌درخشد، و تاریکی بر آن چیره نشده است.

⁶مردی از جانبِ پدر ما فرستاده شد که نامش یحیی بود. ⁷او همچون شاهدی آمد تا بر آن نور شهادت دهد، تا همه به‌واسطهٔ شهادتِ یحیی ایمان آورند. ⁸او خودْ آن نور نبود، بلکه آمد تا بر آن نور شهادت دهد. ⁹آن نورِ حقیقی که به هر انسانی روشنایی می‌بخشد، به جهان می‌آمد. ¹⁰او در جهان بود. جهان به‌واسطهٔ او پدید آمد، اما جهان او را نشناخت. ¹¹او به مِلکِ خویش آمد، اما قومِ خودش او را نپذیرفتند. ¹²اما به همهٔ کسانی که او را پذیرفتند و به نامِ او ایمان آوردند، این حق را بخشید که فرزندانِ پدر ما شوند — ^a a v12 به آنان که عیسی را می‌پذیرند، این حق داده می‌شود که فرزندانِ پدر ما شوند — و به خانوادهٔ آن کس که پسرِ خود را فرستاد، بازگردانده شوند. ¹³فرزندانی که نه از خون، نه از خواستِ جسم و نه از خواستِ انسان، بلکه از پدر ما زاده شدند.

¹⁴کلام جسم شد و در میانِ ما ساکن گشت. ما جلالِ او را دیدیم، جلالِ پسرِ یگانه که از پدر آمد، پُر از فیض و راستی. ¹⁵یحیی دربارهٔ او شهادت داد و ندا در داد: «این همان است که درباره‌اش گفتم: آن که پس از من می‌آید بر من برتری دارد، زیرا پیش از من وجود داشت.» ¹⁶زیرا از پُریِ او همهٔ ما بهره یافتیم، فیض بر فیض. ¹⁷زیرا شریعت به‌واسطهٔ موسی داده شد؛ اما فیض و راستی به‌واسطهٔ عیسی مسیح پدید آمد. ¹⁸هیچ‌کس هرگز پدر ما را ندیده است؛ پسرِ یگانه که در آغوشِ پدر است، او را شناسانید. ^b b v18 تنها پسری که همواره در نزدیکیِ دلِ پدر ما زیسته است، می‌تواند به ما نشان دهد که پدر ما به‌راستی کیست — هر نگاهی به پدر، از راهِ عیسی میسّر می‌شود.

تو کیستی، یحیی؟

¹⁹این است شهادتِ یحیی، آنگاه که یهودیان کاهنان و لاویان را از اورشلیم فرستادند تا از او بپرسند: «تو کیستی؟» ²⁰او اعتراف کرد و انکار ننمود، بلکه اعتراف کرده، گفت: «من مسیح نیستم.»

²¹پس از او پرسیدند: «پس چه؟ آیا تو ایلیا هستی؟» گفت: «نیستم.» «آیا تو آن پیامبر هستی؟» پاسخ داد: «نه.»

²²پس گفتند: «تو کیستی؟ به ما پاسخی بده تا برای فرستندگانِ خود ببریم. دربارهٔ خود چه می‌گویی؟»

²³گفت: «من صدای کسی هستم که در بیابان ندا می‌دهد: ‹راهِ خداوند را راست کنید،› چنان‌که اِشعیای نبی گفت.»

²⁴و آنان از سوی فَریسیان فرستاده شده بودند. ²⁵از او پرسیدند: «پس اگر نه مسیح هستی، نه ایلیا و نه آن پیامبر، چرا تعمید می‌دهی؟»

²⁶یحیی پاسخشان داد: «من با آب تعمید می‌دهم، اما در میانِ شما کسی ایستاده است که او را نمی‌شناسید، ²⁷همان که پس از من می‌آید، و من حتی شایستهٔ گشودنِ بندِ کفشش نیستم.» ²⁸این وقایع در بیت‌عَنیا، آن سوی رودِ اردن، جایی که یحیی تعمید می‌داد، رخ داد.

اینک، برّه

²⁹روز بعد، چون عیسی را دید که به‌سوی او می‌آید، گفت: «اینک برّهٔ پدر ما — عیسی — که گناهِ جهان را برمی‌دارد!» ^c c v29 یحیی عیسی را «برّهٔ پدر ما» می‌نامد، زیرا این پدر است که برّه را فراهم می‌کند — همان پدری که به ابراهیم وعده داد: «خدا برّه را برای خود فراهم خواهد کرد،» و اکنون آن وعده را در پسرِ خویش به‌جای می‌آورد. ³⁰این همان است که درباره‌اش گفتم: ‹پس از من مردی می‌آید که بر من مقدّم است، زیرا پیش از من وجود داشت.› ³¹من او را نمی‌شناختم، اما آمدم و با آب تعمید دادم تا او بر اسرائیل آشکار شود. ³²یحیی شهادت داد: «دیدم که روح‌القدس همچون کبوتری از آسمان فرود آمد و بر او قرار گرفت.» ³³من او را نمی‌شناختم، اما آن که مرا فرستاد تا با آب تعمید دهم، به من گفت: ‹هر که ببینی روح‌القدس بر او فرود می‌آید و بر او می‌ماند، همان است که با روح‌القدس تعمید می‌دهد.› ³⁴«و من دیده‌ام و شهادت داده‌ام که این است پسرِ پدر ما.» ^d d v34 شهادتِ یحیی عیسی را پسرِ پدر ما می‌نامد — نه صرفاً «پسری از خدا»، بلکه آن پسرِ ازلی که پدر او را از پیش از آغازِ جهان دوست داشته است.

بیا و ببین

³⁵روز بعد، یحیی باز با دو تن از شاگردانش ایستاده بود، ³⁶و چون نگاهش به عیسی افتاد که از آنجا می‌گذشت، گفت: «اینک برّهٔ پدر ما!» ³⁷آن دو شاگرد سخنِ او را شنیدند و از پیِ عیسی روانه شدند.

³⁸عیسی برگشت و چون دید که از پیِ او می‌آیند، پرسید: «چه می‌جویید؟» گفتند: «ربّی» (که به‌معنای استاد است)، «کجا اقامت داری؟»

³⁹به آنان گفت: «بیایید و خواهید دید.» پس رفتند و دیدند که کجا اقامت دارد، و آن روز را نزد او ماندند — نزدیکِ ساعتِ چهارِ بعدازظهر بود.

⁴⁰یکی از آن دو که سخنِ یحیی را شنیدند و از پیِ عیسی رفتند، آندریاس، برادرِ شمعون پطرس بود. ⁴¹او نخست برادرِ خود شمعون را یافت و به او گفت: «مسیحِ موعود را یافته‌ایم» (که به‌معنای مسیح است).

⁴²او را نزد عیسی آورد. عیسی به او نگریست و گفت: «تو شمعون، پسرِ یوحنا هستی. تو کیفا خوانده خواهی شد» (که به‌معنای پطرس است).

⁴³روز بعد، عیسی تصمیم گرفت به جلیل برود. فیلیپُس را یافت و به او گفت: «از پیِ من بیا.»

⁴⁴و فیلیپُس اهلِ بیت‌صِیدا بود، شهرِ آندریاس و پطرس. ⁴⁵فیلیپُس نَتَنائیل را یافت و به او گفت: «آن کس را که موسی در شریعت و پیامبران درباره‌اش نوشت، یافته‌ایم — عیسی، پسرِ یوسف، از ناصره.»

⁴⁶نَتَنائیل گفت: «آیا از ناصره چیزِ خوبی می‌تواند برآید؟» فیلیپُس گفت: «بیا و ببین.»

⁴⁷عیسی نَتَنائیل را دید که نزدیک می‌شود و درباره‌اش گفت: «اینک اسرائیلیِ راستین که در او هیچ فریبی نیست!»

⁴⁸نَتَنائیل از او پرسید: «مرا از کجا می‌شناسی؟» عیسی پاسخ داد: «پیش از آنکه فیلیپُس تو را بخواند، آنگاه که زیرِ درختِ انجیر بودی، تو را دیدم.»

⁴⁹نَتَنائیل پاسخ داد: «ربّی، تو پسرِ پدر ما هستی! تو پادشاهِ اسرائیل هستی!»

⁵⁰عیسی پاسخ داد: «آیا از آن‌رو ایمان آوردی که به تو گفتم تو را زیرِ درختِ انجیر دیدم؟ چیزهایی بزرگ‌تر از این خواهی دید.» ⁵¹به او گفت: «آمین، آمین، به تو می‌گویم که آسمان را گشوده خواهی دید، و فرشتگانِ پدر ما را که بر پسرِ انسان بالا می‌روند و فرود می‌آیند.» ^e e v51 عیسی به رؤیای یعقوب در بِیت‌ئیل (پیدایش ۲۸:۱۲) اشاره می‌کند، جایی که فرشتگان بر نردبانی میان آسمان و زمین در رفت‌وآمد بودند — رؤیایی که اکنون در او به‌کمال می‌رسد.