عهد عتیق
مراثی ارمیا
پنج شعر سوگ بر ویرانی اورشلیم—اندوهی عریان و بی‌پروا. و درست در مرکز آن، در میان خاکستر، یکی از استوارترین اعترافات امید در تمام کتاب‌مقدس برمی‌خیزد.
پنج شعر سوگ بر ویرانی اورشلیم اندوهی عریان را بیان می‌کنند، و در مرکز آن، از میان خاکستر، یکی از استوارترین اعترافات امید در کتاب‌مقدس برمی‌خیزد.
- مراثی ارمیا 1 پنج شعر سوگ بر ویرانی اورشلیم اندوهی عریان را بیان می‌کنند، و در مرکز آن، از میان خاکستر، یکی از استوارترین اعترافات امید در کتاب‌مقدس برمی‌خیزد.
- مراثی ارمیا 2 شاعر نام میبرد که چه کسی این کار را کرد: پدر ما برای صهیون همچون دشمن شد و کودکان در آغوش مادران میمیرند. شعر تنها میطلبد که پدر ما بنگرد.
- مراثی ارمیا 3 مردی محصور و در تاریکی رها شده میگوید امیدش از پدر ما از میان رفته است، اما رحمتهایی را به یاد میآورد که هر بامداد تازه است و آن را نگاه میدارد.
- مراثی ارمیا 4 طلا کدر شده و مادرانِ گرسنه فرزندان خود را میپزند. شاعر انبیا و کاهنان را مقصر میداند و میگوید آتشی که بنیادهای صهیون را سوزاند، خشم پدر ما بود.
- مراثی ارمیا 5 بازماندگان آنچه را باقی مانده برمیشمارند، به گناه اعتراف می‌کنند و میگویند پدر ما تا ابد سلطنت میکند، سپس میپرسند چرا آنان را فراموش میکند.