متی 6

6 ¹آگاه باشید که عدالتِ خود را در برابرِ مردم به‌جا نیاورید تا شما را ببینند، وگرنه نزد پدر آسمانیِ خود پاداشی نخواهید داشت. ²پس هنگامی که به نیازمندان می‌بخشید، آن را با شیپور جار نزنید، چنانکه ریاکاران در کنیسه‌ها و کوچه‌ها می‌کنند تا مردم آنان را بستایند. به‌یقین به شما می‌گویم: آنان پاداشِ خود را تمام و کمال یافته‌اند. ³اما تو چون به نیازمندان می‌بخشی، مگذار دستِ چپت از آنچه دستِ راستت می‌کند آگاه شود، ⁴تا بخششِ تو در نهان بماند. و پدرِ تو که در نهان می‌بیند، به تو پاداش خواهد داد.

در نهان نزد پدرِ خود دعا کنید

⁵و چون دعا می‌کنید، مانندِ ریاکاران نباشید که دوست دارند ایستاده در کنیسه‌ها و بر سرِ کوچه‌ها دعا کنند تا مردم آنان را ببینند. به‌راستی به شما می‌گویم: آنان پاداشِ خود را تمام و کمال یافته‌اند. ⁶اما تو چون دعا می‌کنی، به اتاقِ خود برو و در را ببند و در نهان نزد پدرِ خود دعا کن. و پدرِ تو که در نهان می‌بیند، به تو پاداش خواهد داد. ⁷و چون دعا می‌کنید، مانندِ کسانی که پدر را نمی‌شناسند وِردهای بیهوده تکرار نکنید، زیرا می‌پندارند که با پرگویی دعایشان شنیده خواهد شد. ⁸مانندِ آنان نباشید، زیرا پدرِ شما پیش از آنکه از او بخواهید، می‌داند به چه نیاز دارید. ⁹پس شما این‌گونه دعا کنید: «ای پدرِ ما که در آسمانی، نامِ تو مقدّس باد، ^a a v9 عیسی پیروانِ خود را فرا می‌خواند تا با همان نزدیکی‌ای که خودِ او دارد، نزد پدرِ ما بیایند — نه همچون بندگانی دور، بلکه همچون فرزندانِ محبوبِ همان پدر. ¹⁰پادشاهیِ تو بیاید؛ ارادهٔ تو به‌جا آورده شود؛ بر زمین نیز چنانکه در آسمان است. ¹¹نانِ روزانهٔ ما را امروز به ما عطا فرما. ¹²و قرض‌های ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضدارانِ خود را بخشیده‌ایم. ¹³و ما را در آزمایش میاور، بلکه از آن شریر رهایی ده.»

¹⁴زیرا اگر خطاهای مردم را ببخشید، پدر آسمانیِ شما نیز شما را خواهد بخشید. ¹⁵اما اگر خطاهای مردم را نبخشید، پدرِ شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید.

تنها برای پدرِ خود روزه بگیرید

¹⁶و چون روزه می‌گیرید، مانندِ ریاکاران عبوس و گرفته نباشید؛ آنان چهرهٔ خود را زشت می‌سازند تا به مردم بنمایانند که روزه‌دارند. به‌راستی به شما می‌گویم، آنان پاداشِ خود را تمام و کمال یافته‌اند. ¹⁷اما تو چون روزه می‌گیری، بر سرِ خود روغن بمال و صورتِ خود را بشوی، ^b b v17 مالیدنِ روغن بر سر در فرهنگِ روزگارِ عیسی آرایشِ معمولِ روزانه بود — مقصود تنها این است که همچون همیشه، آراسته و طبیعی به نظر برسی. ¹⁸تا در نظرِ مردم روزه‌دار ننمایی، بلکه تنها در نظرِ پدرِ خود که در نهان است. آنگاه پدرِ تو که آنچه را در نهان است می‌بیند، به تو پاداش خواهد داد.

گنجِ خود را نزد پدرِ خود بیندوزید

¹⁹برای خود بر زمین گنج میندوزید، جایی که بید و زنگ آن را تباه می‌کنند و دزدان نقب می‌زنند و می‌دزدند. ²⁰بلکه برای خود در آسمان گنج بیندوزید، جایی که نه بید و نه زنگ آن را تباه می‌کند و دزدان نه نقب می‌زنند و نه می‌دزدند. ²¹زیرا هر جا گنجِ تو باشد، دلِ تو نیز آنجا خواهد بود.

²²چشم، چراغِ بدن است. پس اگر چشمِ تو سالم باشد، تمامِ بدنت روشن خواهد بود. ²³اما اگر چشمِ تو بد باشد، تمامِ بدنت تاریک خواهد بود. پس اگر آن نوری که در توست تاریکی باشد، آن تاریکی چه بزرگ است!

²⁴هیچ‌کس نمی‌تواند دو ارباب را خدمت کند: یا از یکی نفرت خواهد داشت و دیگری را دوست خواهد داشت، یا به یکی خواهد پیوست و دیگری را خوار خواهد شمرد. شما نمی‌توانید هم پدرِ ما و هم پول را خدمت کنید.

پدرِ شما می‌داند به چه نیاز دارید

²⁵پس به شما می‌گویم: نگرانِ زندگیِ خود مباشید که چه بخورید یا چه بنوشید، و نه نگرانِ بدنِ خود که چه بپوشید. آیا زندگی از خوراک و بدن از پوشاک مهم‌تر نیست؟ ²⁶به پرندگانِ آسمان بنگرید: نه می‌کارند، نه درو می‌کنند و نه در انبارها ذخیره می‌کنند، و با این حال پدر آسمانیِ شما آنها را می‌پرورد. آیا شما از آنها گران‌بهاتر نیستید؟ ²⁷کیست از شما که با نگرانی بتواند ساعتی به عمرِ خود بیفزاید؟ ²⁸و چرا نگرانِ پوشاک هستید؟ به سوسن‌های صحرا بنگرید که چگونه می‌رویند: نه کار می‌کنند و نه می‌ریسند. ²⁹اما به شما می‌گویم که حتی سلیمان نیز با همهٔ شکوهش، همچون یکی از اینها آراسته نشد. ³⁰پس اگر پدرِ ما علفِ صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده می‌شود، این‌گونه می‌پوشاند، آیا شما را به‌مراتب بیشتر نخواهد پوشاند، ای کم‌ایمانان؟

³¹پس نگران مباشید و مگویید: ‹چه بخوریم؟› یا ‹چه بنوشیم؟› یا ‹چه بپوشیم؟› ³²زیرا کسانی که پدر را نمی‌شناسند در پیِ همهٔ این چیزها هستند، اما پدر آسمانیِ شما می‌داند که به همهٔ اینها نیاز دارید. ³³بلکه نخست پادشاهیِ پدرِ ما و عدالتِ او را بجویید، آنگاه همهٔ این چیزها نیز به شما عطا خواهد شد. ³⁴پس نگرانِ فردا مباشید، زیرا فردا نگرانِ خود خواهد بود. برای هر روز، دشواریِ همان روز کافی است.