مزامیر 102

102 ¹ای پدر ما، دعایم را بشنو؛ بگذار فریاد کمک‌خواهی‌ام به تو برسد. ²روی خود را از من مپوشان در روز تنگی‌ام. گوش خود را به من فراده؛ در روزی که تو را می‌خوانم، بی‌درنگ مرا اجابت فرما.

³زیرا روزهایم چون دود ناپدید می‌شوند، و استخوان‌هایم همچون کوره می‌سوزند. ⁴دلم چون علف کوبیده و پژمرده گشته است؛ حتی خوردن نان خود را از یاد می‌برم. ⁵از فرط ناله‌ام، پوست بر استخوانم خشکیده است. ⁶همچون بوم بیابانم، و مانند جغدِ میان ویرانه‌ها. ^a a v6 بوم بیابان و جغدِ میان ویرانه‌ها پرندگانِ جای‌های متروک و ویران بودند — تصویری زنده از تنهایی و رهاشدگیِ کامل. ⁷بی‌خواب دراز کشیده‌ام؛ همچون گنجشکی تنها بر پشت‌بام گشته‌ام. ⁸دشمنانم تمام روز مرا سرزنش می‌کنند؛ آنان که بر من خشم می‌گیرند، نامم را همچون نفرین به کار می‌برند. ⁹زیرا خاکستر را چون نان می‌خورم، و نوشیدنی خود را با اشک می‌آمیزم، ¹⁰به سببِ خشم و غضبِ تو؛ زیرا مرا برافراشتی و به کناری افکندی. ¹¹روزهایم چون سایه‌ای رو به درازی است، و همچون علف پژمرده می‌شوم.

¹²اما تو، ای پدر ما، تا به ابد بر تخت نشسته‌ای؛ و نامِ تو نسل اندر نسل پایدار است. ¹³تو برخواهی خاست و بر صهیون شفقت خواهی نمود، زیرا وقتِ آن است که بر او لطف کنی؛ زمانِ معین فرا رسیده است. ¹⁴زیرا بندگانت از سنگ‌های او دل‌خوش‌اند و بر خاکِ او شفقت می‌کنند. ¹⁵قوم‌ها از نامِ پدر ما خواهند ترسید، و همهٔ پادشاهانِ زمین از جلالِ تو. ¹⁶زیرا پدر ما صهیون را بنا خواهد کرد؛ او در جلالِ خود ظاهر خواهد شد. ¹⁷او به دعای بینوایان گوش خواهد داد و التماسِ ایشان را خوار نخواهد شمرد.

¹⁸این برای نسلِ آینده نوشته شود، تا قومی که هنوز آفریده نشده‌اند، پدر ما را بستایند: ¹⁹که او از بلندیِ مقدسِ خود نگریست؛ پدر ما از آسمان بر زمین نظر افکند، ²⁰تا نالهٔ اسیران را بشنود، و آنان را که به مرگ محکوم شده‌اند آزاد سازد، ²¹تا نامِ پدر ما در صهیون اعلام شود، و ستایشِ او در اورشلیم، ²²آنگاه که قوم‌ها و مملکت‌ها گرد هم آیند تا پدر ما را بپرستند.

²³او در میانِ راه نیرویم را شکسته است؛ و روزهایم را کوتاه کرده است. ²⁴پس گفتم: «ای پدر من، مرا در میانهٔ عمرم مبر — تو که سال‌هایت نسل اندر نسل پایدار است.» ²⁵در دیرزمان بنیادِ زمین را نهادی، و آسمان‌ها کارِ دست‌های توست. ^b b v25 عبرانیان ۱:‏۱۰-‏۱۲ این کلمات را به عیسی نسبت می‌دهد — خداوند ما عیسی، پسرِ ازلی که پدر ما همه‌چیز را به‌واسطهٔ او آفرید. ²⁶آنها نابود خواهند شد، اما تو باقی خواهی ماند؛ همگی چون جامه کهنه خواهند شد. آنها را عوض خواهی کرد همچون لباس، و درخواهند گذشت. ²⁷اما تو همان هستی، و سال‌هایت هرگز به پایان نخواهد رسید. ²⁸فرزندانِ بندگانت در امنیت ساکن خواهند شد، و نسلِ ایشان در حضورِ تو استوار خواهند ماند.