مزامیر 22

22 ¹ای خدای من، ای خدای من، چرا مرا وا نهاده‌ای و چرا از نجاتِ من چنین دوری، و از نالهٔ پُردردم چنین به‌دور؟ ^a a v1 عیسی نخستین کلماتِ این مزمور را بر صلیب به زبان آورد. تمامِ این مزمور از آنِ اوست — از رنجِ متروک‌ماندگی تا پرستشِ همهٔ قوم‌ها.

²ای پدرِ من، روزْهنگام فریاد برمی‌آورم، اما پاسخ نمی‌دهی؛ شبانگاه نیز، اما آرامشی نمی‌یابم.

³با این‌همه، تو قدّوسی، و بر ستایش‌های اسرائیل بر تخت نشسته‌ای. ⁴پدرانِ ما بر تو توکل کردند؛ توکل کردند و تو رهایی‌شان دادی. ⁵نزدِ تو فریاد برآوردند و رهایی یافتند؛ بر تو توکل کردند و شرمنده نشدند.

⁶اما من کِرمی هستم و نه انسان، ملامتِ آدمیان و خوارشدهٔ مردم. ⁷همهٔ آنان که مرا می‌بینند ریشخندم می‌کنند؛ دشنام می‌دهند و سر می‌جنبانند و می‌گویند: ⁸«او بر خدا توکل دارد؛ پس خدا او را برهاند. بگذار پدرِ ما رهایی‌اش دهد، چراکه پدرِ ما از او خشنود است.»

⁹با این‌همه، تو مرا از رَحِم بیرون آوردی؛ و بر سینهٔ مادرم توکل را در من نهادی. ¹⁰از بدوِ تولد به تو سپرده شدم؛ از رَحِمِ مادرم، تو پدرِ من بوده‌ای.

¹¹از من دور مشو، زیرا تنگی نزدیک است و یاوری نیست.

¹²گاوانِ نر بسیار گِردم را گرفته‌اند؛ گاوانِ نیرومندِ باشان مرا احاطه کرده‌اند. ¹³همچون شیرانِ غُرّانی که شکارِ خود را می‌درند، دهانِ خود را بر من می‌گشایند. ¹⁴همچون آب ریخته شده‌ام، و همهٔ استخوان‌هایم از هم گسیخته است. دلم چون موم گشته؛ در درونم گداخته می‌شود. ¹⁵توانِ من چون سفالِ آفتاب‌سوخته خشکیده است، و زبانم به کامم چسبیده؛ و تو مرا در خاکِ مرگ می‌خوابانی.

¹⁶سگان گِردم را گرفته‌اند؛ دسته‌ای از بدکاران مرا احاطه کرده‌اند؛ دست‌ها و پاهایم را سوراخ کرده‌اند. ^b b v16 این جزئیات — سوراخ‌شدنِ دست‌ها و پاها و تقسیمِ جامه‌ها که در پی می‌آید — هزار سال پیش از رواجِ مصلوب‌سازی نوشته شد و در پایِ صلیبِ عیسی تحقق یافت. ¹⁷می‌توانم همهٔ استخوان‌هایم را بشمارم؛ مردم خیره می‌شوند و بر من پوزخند می‌زنند. ¹⁸جامه‌هایم را در میانِ خود تقسیم می‌کنند و بر لباسم قرعه می‌اندازند.

¹⁹اما تو، ای پدرِ من، دور مباش؛ تو توانِ منی — به‌شتاب به یاری‌ام بشتاب. ²⁰جانم را از شمشیر برهان، جانِ عزیزم را از چنگِ سگان. ²¹مرا از دهانِ شیر برهان؛ از شاخ‌های گاوانِ وحشی مرا پاسخ داده‌ای. ^c c v21 نقطهٔ عطفِ مزمور: زمانِ گذشتهٔ ناگهانی — «مرا پاسخ داده‌ای» — نشانگرِ ایمانی مطمئن است که خدا پیشاپیش پاسخ داده است.

²²نامِ تو را به برادرانم اعلام خواهم کرد؛ در میانِ جماعت تو را خواهم ستود. ^d d v22 عهدجدید این آیه را بر زبانِ عیسی می‌نهد — پسرِ قیام‌کرده که نامِ پدر را در میانِ برادران و خواهرانی که از خواندنشان به‌نامِ خویش شرم ندارد، اعلام می‌کند. ²³ای شما که از پدرِ ما می‌ترسید، او را بستایید! ای همهٔ نسلِ یعقوب، او را حرمت نهید! ای همهٔ فرزندانِ اسرائیل، در برابرِ او با هیبت بایستید! ²⁴زیرا او رنجِ مصیبت‌دیده را خوار نشمرده و تحقیر نکرده است؛ و روی خود را از او پنهان نساخته، بلکه به فریادِ کمک‌خواهی‌اش گوش فرا داده است.

²⁵ستایشِ من در جماعتِ بزرگ از توست؛ در برابرِ ترسندگانِ او نذرهای خود را به‌جا خواهم آورد. ²⁶مصیبت‌دیدگان خواهند خورد و سیر خواهند شد؛ آنان که پدرِ ما را می‌جویند او را خواهند ستود — دل‌هایتان تا به ابد زنده باد!

²⁷همهٔ کرانه‌های زمین به یاد خواهند آورد و به‌سویِ پدرِ ما بازخواهند گشت، و همهٔ خاندان‌های قوم‌ها در برابرِ او سجده خواهند کرد. ²⁸زیرا پادشاهی از آنِ پدرِ ما است، و او بر قوم‌ها فرمان می‌راند.

²⁹همهٔ دولتمندانِ زمین بزم خواهند گرفت و پرستش خواهند کرد؛ همهٔ فروروندگان به خاک در برابرِ او زانو خواهند زد — آنان که نمی‌توانند جانِ خود را زنده نگاه دارند. ³⁰نسلی او را خدمت خواهند کرد؛ و از پدرِ فرمانروا به نسل‌های آینده گفته خواهد شد. ³¹آنان خواهند آمد و عدالتِ او را به قومی که هنوز زاده نشده اعلام خواهند کرد — زیرا پدرِ ما این را به‌انجام رسانده است.