مزامیر 30

30 ¹تو را می‌ستایم، ای پدرِ من، زیرا مرا برافراشتی و نگذاشتی دشمنانم بر من شماتت کنند.

²ای پدرِ من، برای کمک نزد تو فریاد برآوردم، و تو مرا شفا دادی. ³ای پدرِ من، جان مرا از گور برآوردی؛ مرا زنده نگاه داشتی و نگذاشتی به هاویه فرود روم.

⁴ای وفادارانِ او، برای پدر ما بسرایید، و نامِ قدّوسِ او را سپاس گویید. ⁵زیرا خشمِ او تنها لحظه‌ای است، امّا لطفِ او یک عمر؛ گریه شاید شب را به سر آرد، امّا شادی بامدادان می‌رسد.

⁶چون در آسودگی بودم، گفتم: «هرگز متزلزل نخواهم شد.» ⁷ای پدرِ من، به لطفِ خود کوهِ مرا استوار ساختی؛ امّا چون روی خود را پنهان کردی، پریشان شدم.

⁸ای پدرِ من، تو را خواندم؛ و نزد پدرِ متعال برای رحمت التماس کردم: ⁹«چه سود اگر خاموش شوم، اگر به هاویه فرود روم؟ آیا خاک تو را می‌ستاید؟ آیا امانتِ تو را اعلام می‌کند؟» ¹⁰Hear me, my Father, and be gracious to me; my Father, be my helper.

¹¹ماتمِ مرا به رقص بدل کردی؛ جامهٔ ماتمِ مرا از تنم بیرون کردی و مرا به شادی پوشاندی، ¹²تا دلم ستایشِ تو را بسراید و خاموش نماند. ای پدرِ من، تا ابد تو را سپاس خواهم گفت.