مزامیر 41

41 ¹خوشا به حال کسی که به درماندگان می‌اندیشد؛ پدر ما در روز بلا او را خواهد رهانید. ²پدر ما او را حفظ خواهد کرد و زنده نگاه خواهد داشت؛ او در زمین خجسته خوانده خواهد شد. تو او را تسلیم نخواهی کرد به کام دشمنانش. ³پدر ما بر بستر بیماری‌اش او را تقویت خواهد کرد؛ در بیماری‌اش او را به تندرستی کامل باز خواهی گرداند.

⁴و اما من گفتم: «ای پدر من، بر من رحم کن؛ مرا شفا ده، زیرا به تو گناه کرده‌ام.» ⁵دشمنانم دربارهٔ من به بدی سخن می‌گویند: «کِی خواهد مرد و نامش نابود خواهد شد؟» ⁶چون کسی به دیدنم می‌آید، سخنان پوچ می‌گوید، حال آنکه در دل خود تهمت می‌اندوزد؛ سپس بیرون می‌رود و آن تهمت را پخش می‌کند.

⁷همهٔ آنان که از من نفرت دارند، بر ضد من با هم نجوا می‌کنند؛ برای من بدی تدبیر می‌کنند. ⁸«مرضی مهلک بر او ریخته شده است؛ او دیگر از جایی که خوابیده برنخواهد خاست.» ⁹حتی دوست صمیمی‌ام که بر او اعتماد داشتم، که نان مرا می‌خورد، بر ضد من برخاسته است. ^a a v9 عیسی این آیه را در شبی که به او خیانت شد نقل کرد و یهودا را همان دوستی معرفی نمود که نان او را خورد و سپس بر ضد او برخاست (یوحنا ۱۳:۱۸).

¹⁰اما تو، ای پدر من، بر من رحم کن و مرا برخیزان، تا آنان را جزا دهم. ¹¹از این می‌دانم که تو خشنودی از من: که دشمنم بر من بانگ پیروزی نمی‌زند. ¹²و اما من، تو مرا استوار می‌داری در کمالم، و مرا تا ابد در حضور خود قرار می‌دهی.

¹³متبارک باد پدر ما، از ازل تا ابد. آمین و آمین.