مزامیر 97

97 ¹پدر ما سلطنت می‌کند! زمین شادی کند؛ جزیره‌های بسیار شادمان شوند.

²ابرها و تاریکی غلیظ او را فرا گرفته‌اند؛ عدالت و انصاف اساس تخت اوست. ³آتش پیشاپیش او می‌رود و دشمنانش را از هر سو می‌سوزاند. ⁴برق‌های او جهان را روشن می‌سازند؛ زمین می‌بیند و می‌لرزد. ⁵کوه‌ها همچون موم آب می‌شوند در برابر پدر ما، در برابر حاکمِ تمامی زمین. ⁶آسمان‌ها عدالت او را اعلام می‌کنند، و همهٔ قوم‌ها جلال او را می‌بینند.

⁷همهٔ آنان که بت‌های تراشیده را خدمت می‌کنند شرمسار می‌شوند، آنان که به بت‌های بی‌ارزش فخر می‌فروشند؛ ای همهٔ خدایان، او را بپرستید! ^a a v7 عبرانیان ۱:۶ این ندا را برمی‌گیرد — «همهٔ فرشتگان خدا او را بپرستند» — و آن را دربارهٔ عیسی به‌کار می‌بندد، پسری که پدر ما به جهان می‌آورد.

⁸صَهیون می‌شنود و شادمان می‌شود، و دختران یهودا شادی می‌کنند به‌سبب داوری‌های تو، ای پدر ما. ^b b v8 ‹دختران یهودا› اصطلاحی عبری است برای شهرها و روستاهای پیرامون یهودا. ⁹زیرا تو، ای پدر ما، بر تمامی زمین متعال هستی؛ تو بسی برتر از همهٔ خدایان سرافراز شده‌ای.

¹⁰ای شما که پدر ما را دوست می‌دارید، از بدی نفرت کنید! او جان‌های وفادارانش را نگاه می‌دارد؛ آنان را از دست شریران می‌رهاند. ¹¹نور برای عادلان کاشته شده است، و شادی برای راست‌دلان. ¹²ای عادلان، در پدر ما شادی کنید، و نام قدوس او را سپاس گویید.