رومیان 8

8 ¹پس اکنون برای آنان که در مسیح عیسی هستند هیچ محکومیتی نیست. ²در مسیح عیسی، شریعتِ روحِ حیات تو را از شریعتِ گناه و مرگ آزاد کرد. ³آنچه شریعت نمی‌توانست انجام دهد، چون به‌سبب جسم ناتوان بود، پدر ما انجام داد: با فرستادن پسر خودش در شباهت جسمِ گناه‌آلود، همچون قربانی گناه، گناه را در جسم محکوم کرد. ⁴تا آن الزامِ عادلانهٔ شریعت در ما تحقق یابد، ما که نه بر طبق جسم، بلکه بر طبق روح رفتار می‌کنیم. ⁵آنان که بر طبق جسم زندگی می‌کنند، ذهنشان به خواسته‌های جسم مشغول است؛ اما آنان که بر طبق روح زندگی می‌کنند، به خواسته‌های روح. ⁶زیرا ذهنی که بر جسم متمرکز است مرگ است؛ اما ذهنی که بر روح متمرکز است حیات و آرامش است. ⁷زیرا ذهنِ زیرِ فرمانِ جسم با پدر ما دشمنی می‌ورزد؛ آن تسلیمِ شریعتِ پدر ما نمی‌شود، بلکه اصلاً نمی‌تواند بشود. ⁸آنان که زیرِ فرمانِ سرشتِ گناه‌آلود هستند نمی‌توانند پدر ما را خشنود سازند.

⁹اما شما در جسم نیستید، بلکه در روح هستید، اگر به‌راستی روح پدر ما در شما ساکن باشد. هر که روح مسیح را نداشته باشد، از آنِ او نیست. ¹⁰اما اگر مسیح در شماست، بدن به‌سبب گناه مرده است، اما روح به‌سبب عدالت حیات است. ¹¹پس اگر روح پدر ما که عیسی را از مردگان برخیزانید در شما ساکن است، آن‌که مسیح را از مردگان برخیزانید، بدن‌های فانی شما را نیز به‌واسطهٔ روح خود که در شما ساکن است زنده خواهد ساخت.

¹²پس ای برادران و خواهران، ما هیچ دِینی به جسم نداریم که بر طبق آن زندگی کنیم. ¹³زیرا اگر بر طبق جسم زندگی کنید، خواهید مرد؛ اما اگر به‌واسطهٔ روح، کارهای بدن را بمیرانید، زنده خواهید ماند. ¹⁴زیرا همهٔ آنان که به‌واسطهٔ روح پدر ما هدایت می‌شوند، فرزندان پدر ما هستند. ¹⁵شما روحِ بندگی را نیافتید تا باز به ترس بازگردید، بلکه روحِ پسرخواندگی را یافتید که به‌واسطهٔ آن فریاد برمی‌آوریم: «ابّا، پدر!» ^a a v15 ابّا — فریاد صمیمانهٔ خودِ عیسی به پدر در جتسیمانی. به‌واسطهٔ روحِ احیا، همان فریاد از آنِ ما نیز می‌شود: پدر ما را با همان نزدیکی‌ای می‌خوانیم که عیسی می‌خوانَد. ¹⁶خودِ روح با روحِ ما شهادت می‌دهد که ما فرزندان پدر ما هستیم. ¹⁷و اگر فرزندانیم، پس وارثانیم — وارثانِ پدر ما و هم‌ارثانِ مسیح، اگر با او رنج بکشیم، تا با او نیز جلال یابیم.

آفرینش در انتظار فرزندان پدر است

¹⁸من رنجِ این روزگار را در برابر جلالی که قرار است در ما آشکار شود، هیچ می‌شمارم. ¹⁹زیرا آفرینش با اشتیاقی سوزان در انتظار آشکار شدنِ فرزندان پدر ما به‌سر می‌برد. ²⁰زیرا آفرینش تسلیمِ بطالت شد — نه به خواستِ خود، بلکه به‌سببِ او که آن را تسلیم کرد — در امید، ²¹به این امید که خودِ آفرینش نیز از بندگیِ فساد آزاد شود و به آزادیِ جلالِ فرزندانِ پدر ما درآید. ²²زیرا می‌دانیم که تمامیِ آفرینش تا به امروز با هم در دردِ زایمان ناله کرده است. ²³و نه‌تنها آفرینش، بلکه خودِ ما نیز — که نوبرِ روح را داریم — در درونِ خود ناله می‌کنیم، مشتاقانه در انتظارِ پسرخواندگیِ خود، یعنی رهاییِ بدن‌هایمان. ²⁴زیرا در این امید نجات یافتیم. اما امیدی که دیده شود امید نیست — چه کسی به آنچه هم‌اکنون می‌بیند امید می‌بندد؟ ²⁵اما اگر به آنچه نمی‌بینیم امید ببندیم، با بردباری در انتظارِ آن می‌مانیم.

²⁶روح نیز به همین‌سان در ضعفِ ما به یاری‌مان می‌آید: زیرا نمی‌دانیم چگونه باید چنان‌که شایسته است دعا کنیم، اما خودِ روح با ناله‌هایی بی‌کلام برای ما شفاعت می‌کند. ²⁷و او که دل‌ها را می‌کاود، فکرِ روح را می‌داند، زیرا روح مطابقِ ارادهٔ پدر ما برای مقدّسان شفاعت می‌کند.

²⁸و می‌دانیم که همهٔ چیزها با هم برای خیرِ آنان که پدر ما را دوست می‌دارند، یعنی آنان که بر حسبِ ارادهٔ او خوانده شده‌اند، عمل می‌کنند. ²⁹آنان را که از پیش شناخت، از پیش نیز مقدّر فرمود که به صورتِ پسرش شکل یابند، تا او در میانِ برادران و خواهرانِ بسیار نخست‌زاده باشد. ^b b v29 مقصودِ ازلیِ پدر ما یک خانواده است — عیسی، پسرِ نخست‌زاده، و برادران و خواهرانِ بسیار که به شباهتِ او شکل می‌یابند. این احیا استعاره نیست؛ همان خانواده‌ای است که پدر ما همواره اراده کرده بود داشته باشد. ³⁰و آنان را که مقدّر فرمود، خواند نیز؛ و آنان را که خواند، عادل شمرد نیز؛ و آنان را که عادل شمرد، جلال نیز بخشید.

³¹پس در برابرِ این چیزها چه بگوییم؟ اگر پدر ما با ماست، کیست که بر ضدِ ما باشد؟ ³²او که بر پسر خودش دریغ نکرد، بلکه او را در راهِ همهٔ ما تسلیم فرمود، چگونه با او همه‌چیز را نیز به ما نخواهد بخشید؟ ³³کیست که بر برگزیدگانِ پدر ما اتهامی وارد آورد؟ پدر ما همان است که عادل می‌شمارد. ³⁴کیست که محکوم کند؟ مسیح عیسی — که مرد، و از آن مهم‌تر برخیزانیده شد، که به‌دستِ راستِ پدر ما است و به‌راستی برای ما شفاعت می‌کند.

³⁵چه چیز می‌تواند ما را از محبتِ مسیح جدا کند؟ رنج، سختی، آزار، قحطی، عریانی، خطر یا شمشیر؟ ³⁶چنان‌که نوشته شده است: ‹به‌خاطرِ تو تمامِ روز کشته می‌شویم؛ همچون گوسفندانِ ذبح‌شدنی به شمار می‌آییم.›

³⁷نه، در همهٔ این چیزها به‌واسطهٔ او که ما را محبت کرد، بیش از پیروزمندانیم. ³⁸زیرا یقین دارم که نه مرگ و نه زندگی، نه فرشتگان و نه ریاست‌ها، نه حال و نه آینده، و نه قدرت‌ها، ³⁹نه بلندی و نه ژرفا، و نه هیچ چیزِ دیگر در تمامِ آفرینش، نمی‌تواند ما را از محبتِ پدر ما که در خداوندِ ما مسیح عیسی است، جدا کند.