عهد عتیق
غزل غزل‌های سلیمان
سرود عاشقانه‌ای میان عروس و محبوبش، که بی‌هیچ شرمی سروده شده است. اگر آن‌گونه که از دیرباز به‌عنوان کلام مقدس خوانده شده خوانده شود، دریچه‌ای می‌گشاید به محبتی که پدر ما به کسانِ خویش دارد—محبتی که مانند مرگ قوی است.
سرود عاشقانهٔ عروس و محبوبش، اگر چون کلام مقدس خوانده شود، دریچه‌ای می‌گشاید به محبتی که پدر ما به کسانِ خویش دارد، محبتی که مانند مرگ قوی است.
- غزل غزل‌های سلیمان 1 سرود عاشقانهٔ عروس و محبوبش، اگر چون کلام مقدس خوانده شود، دریچه‌ای می‌گشاید به محبتی که پدر ما به کسانِ خویش دارد، محبتی که مانند مرگ قوی است.
- غزل غزل‌های سلیمان 2 زن تالار ضیافت را به یاد می‌آورد و ندای او را تکرار می‌کند که زمستان گذشته است. او دختران اورشلیم را هشدار می‌دهد که عشق را پیش از وقت بیدار نکنند.
- غزل غزل‌های سلیمان 3 زن در شهر تاریک در جست‌وجوی محبوبش از نگهبانان می‌پرسد، او را می‌یابد و رهایش نمی‌کند. سپس کجاوهٔ سلیمان، پادشاهی تاج‌بر‌سر در روز عروسی‌اش، نزدیک می‌شود.
- غزل غزل‌های سلیمان 4 مرد زن را اندام به اندام می‌ستاید و او را عروس و خواهر خود و بی‌عیب می‌خواند؛ باغی قفل‌شده و چشمه‌ای مُهرشده. زن باد را فرا می‌خواند و خود باغ را می‌گشاید.
- غزل غزل‌های سلیمان 5 زن پشت در درنگ می‌کند و دیر می‌گشاید و محبوبش رفته است. در جست‌وجویش نگهبانان او را می‌زنند، و او در پاسخ به پرسش دیگران محبوبش را از سر تا پا وصف می‌کند.
- غزل غزل‌های سلیمان 6 زن می‌داند محبوبش کجا رفته است. مرد او را می‌ستاید: در میان شصت ملکه و زنان بی‌شمار او یگانه است. سپس تماشاگران شولمیت را فرا می‌خوانند که بازگردد.
- غزل غزل‌های سلیمان 7 مرد زن را از پاهای صندل‌پوشش تا گیسوانش می‌ستاید. زن آن را می‌پذیرد، اشتیاق را دوسویه می‌داند و او را به تاکستان‌ها می‌برد، جایی که میوه‌ها را اندوخته است.
- غزل غزل‌های سلیمان 8 زن می‌خواهد چون مُهری بر دل محبوبش باشد. عشق چون مرگ نیرومند است، شعله‌ای از پدر ما که سیلاب‌ها خاموشش نمی‌کنند و با پول خریده نمی‌شود. او خود انتخاب کرد.