Isang awit ni David.
Ang sariling tuntunin sa pag-uugali ng isang pinuno. Nangangako siyang ilayo sa kanyang mga mata ang mga bagay na walang kabuluhan, patahimikin ang lihim na maninirang-puri, tanggapin lamang ang mga tapat at huwag patuluyin ang sinungaling sa kanyang bahay — at tuwing umaga ay linisin ang lungsod sa mga gumagawa ng masama.
101 1Tungkol sa wagas na pag-ibig at katarungan aawit ako; sa iyo, aking Ama, ako ay tutugtog. 2Iingatan kong sundin ang landas na walang kapintasan. Kailan ka darating sa akin? Lalakad ako nang may kalinisan ng puso sa loob ng aking bahay. 3Wala akong ilalagay na anumang bagay na walang kabuluhan sa harap ng aking mga mata. Kinasusuklaman ko ang gawa ng mga tumatalikod; hindi ito kakapit sa akin. 4Ang pusong baluktot ay lalayo sa akin; wala akong malalaman tungkol sa kasamaan. 5Ang sinumang lihim na naninirang-puri sa kanyang kapwa, siya ay aking patatahimikin; ang may mapagmataas na mga mata at palalong puso ay hindi ko matitiis. 6Ang aking mga mata ay nasa mga tapat sa lupain, upang sila ay manirahang kasama ko; ang lumalakad sa landas na walang kapintasan ay maglilingkod sa akin. 7Walang sinumang gumagawa ng pandaraya ang maninirahan sa loob ng aking bahay; walang sinumang nagsasalita ng kasinungalingan ang mananatiling matatag sa harap ng aking mga mata. 8Tuwing umaga ay aking patatahimikin ang lahat ng masasama sa lupain, pinuputol ang bawat gumagawa ng kasamaan mula sa lungsod ng ating Ama.
