Mga Awit 119

119 ¹Mapalad ang mga taong walang kapintasan ang landas, na lumalakad ayon sa katuruan ng ating Ama.

Alef: Mapalad ang mga Walang Kapintasan

²Mapalad ang mga tumutupad sa kanyang mga patotoo, na naghahanap sa kanya nang buong puso. ³Wala silang ginagawang masama; lumalakad sila sa kanyang mga daan. ⁴Ipinag-utos mo ang iyong mga tuntunin upang tuparin nang buong sikap. ⁵O, nawa'y maging matatag ang aking mga landas sa pagtupad sa iyong mga palatuntunan! ⁶Kung magkagayon, hindi ako mapapahiya kapag pinagmamasdan ko ang lahat ng iyong mga utos. ⁷Pupurihin kita nang may matuwid na puso kapag natutuhan ko ang iyong mga matuwid na paghatol. ⁸Tutuparin ko ang iyong mga palatuntunan; huwag mo akong lubusang pabayaan.

⁹Paano mapananatiling dalisay ng isang binata ang kanyang landas? Sa pamamagitan ng pag-iingat nito ayon sa iyong salita. ¹⁰Buong puso kitang hinahanap; huwag mong itulot na malihis ako sa iyong mga utos. ¹¹Iningatan ko ang iyong salita sa aking puso, upang hindi ako magkasala laban sa iyo. ¹²Purihin ka, aking Ama; ituro mo sa akin ang iyong mga palatuntunan. ¹³Sa pamamagitan ng aking mga labi ay isinasalaysay ko ang lahat ng paghatol ng iyong bibig. ¹⁴Sa daan ng iyong mga patotoo ay nagagalak ako, gaya ng sa lahat ng kayamanan. ¹⁵Pagbubulayan ko ang iyong mga tuntunin at itititig ko ang aking mga mata sa iyong mga daan. ¹⁶Kinalulugdan ko ang iyong mga palatuntunan; hindi ko kalilimutan ang iyong salita.

¹⁷Maging bukas-palad ka sa iyong lingkod, upang ako'y mabuhay at tumupad sa iyong salita. ¹⁸Idilat mo ang aking mga mata, upang makita ko ang mga kababalaghan mula sa iyong katuruan. ¹⁹Ako'y isang dayuhan sa lupa; huwag mong ilihim sa akin ang iyong mga utos. ²⁰Ang aking kaluluwa'y nauubos sa pananabik sa iyong mga paghatol sa lahat ng panahon. ²¹Sinasaway mo ang mga palalo, ang mga sinumpa, na naliligaw mula sa iyong mga utos. ²²Alisin mo sa akin ang pang-uuyam at paghamak, sapagkat tinutupad ko ang iyong mga patotoo. ²³Bagaman ang mga prinsipe ay umuupo at nagsasalita laban sa akin, ang iyong lingkod ay nagbubulay sa iyong mga palatuntunan. ²⁴Ang iyong mga patotoo ay aking kaligayahan; sila ang aking mga tagapayo.

²⁵Ang aking kaluluwa'y kumakapit sa alabok; buhayin mo akong muli ayon sa iyong salita. ²⁶Isinaysay ko sa iyo ang aking mga daan, at sinagot mo ako; ituro mo sa akin ang iyong mga palatuntunan. ²⁷Ipaunawa mo sa akin ang daan ng iyong mga tuntunin, at pagbubulayan ko ang iyong mga kababalaghang gawa. ²⁸Ang aking kaluluwa'y natutunaw sa kalungkutan; palakasin mo ako ayon sa iyong salita. ²⁹Ilayo mo ako sa daan ng kasinungalingan, at buong-biyayang ibigay mo sa akin ang iyong katuruan. ³⁰Pinili ko ang daan ng katapatan; inilagay ko sa harapan ko ang iyong mga paghatol. ³¹Kumakapit ako sa iyong mga patotoo, aking Ama; huwag mo akong hayaang mapahiya. ³²Tatakbo ako sa daan ng iyong mga utos, sapagkat pinalalawak mo ang aking puso.

³³Ituro mo sa akin, aking Ama, ang daan ng iyong mga palatuntunan, at tutuparin ko ito hanggang wakas. ³⁴Bigyan mo ako ng pang-unawa, upang matupad ko ang iyong katuruan at sundin ito nang buong puso. ³⁵Patnubayan mo ako sa landas ng iyong mga utos, sapagkat kinalulugdan ko ito. ³⁶Ihilig mo ang aking puso sa iyong mga patotoo, at hindi sa makasariling pakinabang. ³⁷Ilayo mo ang aking mga mata sa pagtingin sa mga bagay na walang kabuluhan; buhayin mo ako sa iyong mga daan. ³⁸Pagtibayin mo sa iyong lingkod ang iyong pangako, na para sa mga natatakot sa iyo. ³⁹Ilayo mo ang kahihiyang aking kinatatakutan, sapagkat mabuti ang iyong mga paghatol. ⁴⁰Nananabik ako sa iyong mga tuntunin; sa iyong katuwiran ay bigyan mo ako ng buhay.

⁴¹Dumating nawa sa akin ang iyong tipang pag-ibig, aking Ama, ang iyong kaligtasan ayon sa iyong pangako. ⁴²Kung magkagayon ay may isasagot ako sa nanunuya sa akin, sapagkat nagtitiwala ako sa iyong salita. ⁴³At huwag mong lubusang alisin ang salita ng katotohanan mula sa aking bibig, sapagkat ang aking pag-asa ay nasa iyong mga paghatol. ⁴⁴Tutuparin ko ang iyong katuruan nang walang humpay, magpakailanman. ⁴⁵At lalakad ako sa kalayaan, sapagkat hinanap ko ang iyong mga tuntunin. ⁴⁶Magsasalita ako tungkol sa iyong mga patotoo sa harap ng mga hari at hindi mapapahiya. ⁴⁷Kinalulugdan ko ang iyong mga utos, na aking iniibig. ⁴⁸Itinataas ko ang aking mga kamay sa iyong mga utos, na aking iniibig, at pinagbubulayan ko ang iyong mga palatuntunan.

⁴⁹Alalahanin mo ang iyong salita sa iyong lingkod, na doon mo ako pinag-asa. ⁵⁰Ito ang aking kaaliwan sa aking pagdurusa, na ang iyong pangako ay nagbibigay sa akin ng buhay. ⁵¹Lubos akong tinutuya ng mga palalo, ngunit hindi ako lumilihis mula sa iyong katuruan. ⁵²Kapag inaalaala ko ang iyong mga paghatol mula pa noong unang panahon, aking Ama, ako'y naaaliw. ⁵³Naghahari sa akin ang matinding galit dahil sa masasama, na nagtatakwil sa iyong katuruan. ⁵⁴Ang iyong mga palatuntunan ay naging aking mga awit saanman ako nanirahan. ⁵⁵Inaalaala ko ang iyong pangalan sa gabi, aking Ama, at tinutupad ang iyong katuruan. ⁵⁶Ito ang pagpapalang napasaakin, na tinupad ko ang iyong mga tuntunin.

⁵⁷Ang aking Ama ang aking bahagi; nangangako akong tutuparin ang iyong mga salita. ⁵⁸Buong puso kong hinahanap ang iyong lingap; maging mapagbiyaya ka sa akin ayon sa iyong pangako. ⁵⁹Kapag pinag-iisipan ko ang aking mga daan, ibinabaling ko ang aking mga paa sa iyong mga patotoo. ⁶⁰Nagmamadali ako at hindi nagpapaliban sa pagtupad sa iyong mga utos. ⁶¹Bagaman iginapos ako ng mga lubid ng masasama, hindi ko kinalilimutan ang iyong katuruan. ⁶²Sa hatinggabi ay bumabangon ako upang purihin ka dahil sa iyong mga matuwid na paghatol. ⁶³Ako'y kasama ng lahat ng natatakot sa iyo, ng mga tumutupad sa iyong mga tuntunin. ⁶⁴Ang lupa ay puno ng iyong tipang pag-ibig, aking Ama; ituro mo sa akin ang iyong mga palatuntunan.

⁶⁵Naging mabuti ka sa iyong lingkod, aking Ama, ayon sa iyong salita. ⁶⁶Ituro mo sa akin ang mabuting pagpapasya at kaalaman, sapagkat naniniwala ako sa iyong mga utos. ⁶⁷Bago ako nagdusa ay naligaw ako, ngunit ngayon ay tinutupad ko ang iyong salita. ⁶⁸Ikaw ay mabuti at gumagawa ng mabuti; ituro mo sa akin ang iyong mga palatuntunan. ⁶⁹Pinaparatangan ako ng mga palalo ng kasinungalingan, ngunit buong puso kong tinutupad ang iyong mga tuntunin. ⁷⁰Ang kanilang puso ay manhid na parang taba, ngunit kinalulugdan ko ang iyong katuruan. ⁷¹Mabuti para sa akin na ako'y nagdusa, upang matutuhan ko ang iyong mga palatuntunan. ⁷²Ang katuruan ng iyong bibig ay mas mabuti sa akin kaysa libu-libong piraso ng ginto at pilak.

⁷³Ginawa at hinubog ako ng iyong mga kamay; bigyan mo ako ng pang-unawa upang matutuhan ko ang iyong mga utos. ⁷⁴Ang mga natatakot sa iyo ay makikita ako at magagalak, sapagkat umasa ako sa iyong salita. ⁷⁵Alam ko, aking Ama, na ang iyong mga paghatol ay matuwid, at na sa katapatan mo ako'y iyong pinagdusa. ⁷⁶Aliwin nawa ako ng iyong tipang pag-ibig ayon sa iyong pangako sa iyong lingkod. ⁷⁷Dumating nawa sa akin ang iyong magiliw na habag, upang ako'y mabuhay; sapagkat ang iyong katuruan ay aking kaligayahan. ⁷⁸Mapahiya nawa ang mga palalo, sapagkat nagawan nila ako ng masama sa pamamagitan ng kasinungalingan; ngunit ako, pagbubulayan ko ang iyong mga tuntunin. ⁷⁹Bumaling nawa sa akin ang mga natatakot sa iyo, ang mga nakakakilala sa iyong mga patotoo. ⁸⁰Maging walang kapintasan nawa ang aking puso sa iyong mga palatuntunan, upang hindi ako mapahiya.

⁸¹Ang aking kaluluwa'y nanlulupaypay sa pananabik sa iyong kaligtasan; umaasa ako sa iyong salita. ⁸²Ang aking mga mata'y nanlalabo sa pagbabantay sa iyong pangako; tinatanong ko, “Kailan mo ako aaliwin?” ⁸³Sapagkat ako'y naging tulad ng sisidlang-balat ng alak sa usok, gayunma'y hindi ko kinalilimutan ang iyong mga palatuntunan. ^a a v83 Ang sisidlang-balat ng alak na nakabitin sa mausok na silid ay nangunguluntoy at nangingitim — ang larawan ng makata sa kanyang sariling naubos-lakas na kalagayan. ⁸⁴Ilang araw pa ba ang iyong lingkod? Kailan mo dadalhin ang paghatol sa mga umuusig sa akin? ⁸⁵Ang mga palalo ay naghukay ng mga bitag para sa akin; hindi sila namumuhay ayon sa iyong katuruan. ⁸⁶Ang lahat ng iyong mga utos ay tapat; inuusig nila ako sa pamamagitan ng kasinungalingan; tulungan mo ako! ⁸⁷Halos wakasan na nila ako sa lupa, ngunit hindi ko tinalikuran ang iyong mga tuntunin. ⁸⁸Sa iyong tipang pag-ibig ay bigyan mo ako ng buhay, upang matupad ko ang mga patotoo ng iyong bibig.

⁸⁹Magpakailanman, aking Ama, ang iyong salita ay matatag na nakatanim sa kalangitan. ⁹⁰Ang iyong katapatan ay nananatili sa lahat ng salinlahi; itinatag mo ang lupa, at ito'y matatag na nananatili. ⁹¹Nananatili sila hanggang sa araw na ito sa pamamagitan ng iyong utos, sapagkat ang lahat ng bagay ay iyong mga lingkod. ⁹²Kung ang iyong katuruan ay hindi naging aking kaligayahan, namatay na sana ako sa aking pagdurusa. ⁹³Kailanman ay hindi ko kalilimutan ang iyong mga tuntunin, sapagkat sa pamamagitan ng mga ito ay binigyan mo ako ng buhay. ⁹⁴Ako'y iyo; iligtas mo ako, sapagkat hinanap ko ang iyong mga tuntunin. ⁹⁵Ang masasama ay nag-aabang upang lipulin ako, ngunit binubulay ko ang iyong mga patotoo. ⁹⁶Nakita ko ang hangganan ng lahat ng kasakdalan, ngunit ang iyong utos ay lubhang malawak.

⁹⁷O kay laki ng aking pag-ibig sa iyong katuruan! Ito ang aking binubulay buong maghapon. ⁹⁸Ang iyong utos ay nagpapatalino sa akin nang higit sa aking mga kaaway, sapagkat ito'y laging nasa akin. ⁹⁹Higit akong may pang-unawa kaysa lahat ng aking mga guro, sapagkat ang iyong mga patotoo ay aking binubulay. ¹⁰⁰Higit akong nakakaunawa kaysa mga matatanda, sapagkat tinutupad ko ang iyong mga tuntunin. ¹⁰¹Pinipigil ko ang aking mga paa mula sa bawat masamang daan, upang matupad ko ang iyong salita. ¹⁰²Hindi ako lumilihis mula sa iyong mga paghatol, sapagkat ikaw mismo ang nagturo sa akin. ¹⁰³Kay tamis ng iyong mga salita sa aking panlasa, mas matamis pa kaysa pulot sa aking bibig! ¹⁰⁴Sa pamamagitan ng iyong mga tuntunin ay nagkakaroon ako ng pang-unawa; kaya't kinapopootan ko ang bawat daan ng kasinungalingan.

¹⁰⁵Ang iyong salita ay ilawan sa aking mga paa at liwanag sa aking landas. ¹⁰⁶Sumumpa ako ng isang panata at pinagtibay ito, upang tuparin ang iyong mga matuwid na paghatol. ¹⁰⁷Ako'y matinding nagdurusa; bigyan mo ako ng buhay, aking Ama, ayon sa iyong salita. ¹⁰⁸Tanggapin mo ang mga papuring kusa kong inihahandog, aking Ama, at ituro mo sa akin ang iyong mga paghatol. ¹⁰⁹Palagi kong hawak ang aking buhay sa aking kamay, ngunit hindi ko kinalilimutan ang iyong katuruan. ¹¹⁰Naglagay ng bitag ang masasama para sa akin, ngunit hindi ako naliligaw mula sa iyong mga tuntunin. ¹¹¹Ang iyong mga patotoo ay aking pamana magpakailanman, sapagkat ang mga ito ang kagalakan ng aking puso. ¹¹²Inihanda ko ang aking puso na gampanan ang iyong mga palatuntunan magpakailanman, hanggang wakas.

¹¹³Kinapopootan ko ang mga salawahan, ngunit iniibig ko ang iyong katuruan. ¹¹⁴Ikaw ang aking taguan at aking kalasag; umaasa ako sa iyong salita. ¹¹⁵Lumayo kayo sa akin, kayong mga gumagawa ng masama, upang matupad ko ang mga utos ng aking Ama. ¹¹⁶Alalayan mo ako ayon sa iyong pangako, upang ako'y mabuhay, at huwag mo akong hayaang mapahiya sa aking pag-asa. ¹¹⁷Alalayan mo ako, upang ako'y maging ligtas at palaging igalang ang iyong mga palatuntunan. ¹¹⁸Itinatakwil mo ang lahat ng naliligaw mula sa iyong mga palatuntunan, sapagkat ang kanilang katusuhan ay walang kabuluhan. ¹¹⁹Itinatapon mo ang lahat ng masasama sa lupa na parang dumi ng metal; kaya't iniibig ko ang iyong mga patotoo. ¹²⁰Nanginginig ang aking laman sa takot sa iyo, at natatakot ako sa iyong mga paghatol.

¹²¹Ginawa ko kung ano ang makatarungan at matuwid; huwag mo akong iwan sa aking mga mang-aapi. ¹²²Bigyan mo ng katiyakan ng kabutihan ang iyong lingkod; huwag mong itulot na apihin ako ng mga palalo. ¹²³Ang aking mga mata'y nanlalabo sa pagbabantay sa iyong kaligtasan at sa katuparan ng iyong matuwid na pangako. ¹²⁴Pakitunguhan mo ang iyong lingkod ayon sa iyong tipang pag-ibig, at ituro mo sa akin ang iyong mga palatuntunan. ¹²⁵Ako'y iyong lingkod; bigyan mo ako ng pang-unawa, upang makilala ko ang iyong mga patotoo. ¹²⁶Panahon na para kumilos ang ating Ama, sapagkat nilabag na ang iyong katuruan. ¹²⁷Kaya't iniibig ko ang iyong mga utos nang higit sa ginto, higit sa dalisay na ginto. ¹²⁸Kaya't itinuturing kong lahat ng iyong mga tuntunin ay matuwid; kinapopootan ko ang bawat daan ng kasinungalingan.

¹²⁹Ang iyong mga patotoo ay kagila-gilalas; kaya't tinutupad ng aking kaluluwa ang mga ito. ¹³⁰Ang pagbubukas ng iyong mga salita ay nagbibigay-liwanag; nagbibigay ito ng pang-unawa sa mga walang muwang. ¹³¹Ibinubuka ko ang aking bibig at humihingal, sapagkat nananabik ako sa iyong mga utos. ¹³²Humarap ka sa akin at maging mapagbiyaya sa akin, gaya ng iyong kaugalian sa mga umiibig sa iyong pangalan. ¹³³Panatilihing matatag ang aking mga hakbang ayon sa iyong pangako, at huwag mong itulot na may kasamaang mangibabaw sa akin. ¹³⁴Tubusin mo ako mula sa pang-aapi ng tao, upang matupad ko ang iyong mga tuntunin. ¹³⁵Pasikatin mo ang iyong mukha sa iyong lingkod, at ituro mo sa akin ang iyong mga palatuntunan. ¹³⁶Ang aking mga mata'y umaagos ng mga luha, sapagkat hindi tinutupad ng mga tao ang iyong katuruan.

¹³⁷Matuwid ka, aking Ama, at matuwid ang iyong mga paghatol. ¹³⁸Itinakda mo ang iyong mga patotoo sa katuwiran at sa buong katapatan. ¹³⁹Ang aking sigasig ay umuubos sa akin, sapagkat kinalilimutan ng aking mga kaaway ang iyong mga salita. ¹⁴⁰Ang iyong pangako ay lubos na nasubok, at iniibig ito ng iyong lingkod. ¹⁴¹Ako'y maliit at hinahamak, gayunma'y hindi ko kinalilimutan ang iyong mga tuntunin. ¹⁴²Ang iyong katuwiran ay matuwid magpakailanman, at ang iyong katuruan ay totoo. ¹⁴³Inabutan ako ng kaguluhan at dalamhati, ngunit ang iyong mga utos ay aking kaligayahan. ¹⁴⁴Ang iyong mga patotoo ay matuwid magpakailanman; bigyan mo ako ng pang-unawa upang ako'y mabuhay.

¹⁴⁵Buong puso akong dumadaing; sagutin mo ako, aking Ama! Tutuparin ko ang iyong mga palatuntunan. ¹⁴⁶Tumatawag ako sa iyo; iligtas mo ako, upang masunod ko ang iyong mga patotoo. ¹⁴⁷Bumabangon ako bago magbukang-liwayway at humihingi ng tulong; umaasa ako sa iyong mga salita. ¹⁴⁸Ang aking mga mata'y gising bago sumapit ang mga pagbabantay sa gabi, upang mabulay ko ang iyong pangako. ^b b v148 Ang gabi ay hinahati sa mga takdang panahon ng pagbabantay (karaniwang tatlo o apat na hati); gumigising ang makata bago ang bawat isa upang manalangin. ¹⁴⁹Pakinggan mo ang aking tinig ayon sa iyong tipang pag-ibig; aking Ama, ayon sa iyong mga paghatol ay bigyan mo ako ng buhay. ¹⁵⁰Lumalapit sila na umuusig sa akin nang may masamang layunin; malayo sila sa iyong katuruan. ¹⁵¹Ngunit ikaw ay malapit, aking Ama, at ang lahat ng iyong mga utos ay totoo. ¹⁵²Matagal ko nang nalalaman mula sa iyong mga patotoo na itinatag mo ang mga ito magpakailanman.

¹⁵³Masdan mo ang aking pagdurusa at iligtas mo ako, sapagkat hindi ko kinalilimutan ang iyong katuruan. ¹⁵⁴Ipagtanggol mo ang aking kalagayan at tubusin mo ako; bigyan mo ako ng buhay ayon sa iyong pangako. ¹⁵⁵Ang kaligtasan ay malayo sa masasama, sapagkat hindi nila hinahanap ang iyong mga palatuntunan. ¹⁵⁶Dakila ang iyong magiliw na habag, aking Ama; bigyan mo ako ng buhay ayon sa iyong mga paghatol. ¹⁵⁷Marami ang mga umuusig at mga kaaway ko, ngunit hindi ako lumilihis mula sa iyong mga patotoo. ¹⁵⁸Tinitingnan ko ang mga taksil nang may pandidiri, sapagkat hindi nila tinutupad ang iyong salita. ¹⁵⁹Masdan mo kung gaano ko iniibig ang iyong mga tuntunin! Bigyan mo ako ng buhay, aking Ama, ayon sa iyong tipang pag-ibig. ¹⁶⁰Ang kabuuan ng iyong salita ay katotohanan, at bawat isa sa iyong mga matuwid na paghatol ay nananatili magpakailanman.

¹⁶¹Inuusig ako ng mga prinsipe nang walang dahilan, ngunit ang aking puso'y nangingilabot sa iyong mga salita. ¹⁶²Nagagalak ako sa iyong salita na parang nakatagpo ng malaking kayamanan. ¹⁶³Kinapopootan at kinasusuklaman ko ang kasinungalingan, ngunit iniibig ko ang iyong katuruan. ¹⁶⁴Pitong beses sa isang araw ay pinupuri kita dahil sa iyong mga matuwid na paghatol. ¹⁶⁵Ang mga umiibig sa iyong katuruan ay may malaking kapayapaan; walang makapagpapatisod sa kanila. ¹⁶⁶Umaasa ako sa iyong kaligtasan, aking Ama, at tinutupad ko ang iyong mga utos. ¹⁶⁷Tinutupad ng aking kaluluwa ang iyong mga patotoo; iniibig ko ang mga ito nang labis. ¹⁶⁸Tinutupad ko ang iyong mga tuntunin at mga patotoo, sapagkat ang lahat ng aking mga daan ay nasa harapan mo.

¹⁶⁹Dumating nawa sa harap mo ang aking daing, aking Ama; bigyan mo ako ng pang-unawa ayon sa iyong salita. ¹⁷⁰Dumating nawa sa harap mo ang aking pagsamo; iligtas mo ako ayon sa iyong salita. ¹⁷¹Ang aking mga labi ay magbubuhos ng papuri, sapagkat itinuturo mo sa akin ang iyong mga palatuntunan. ¹⁷²Ang aking dila ay aawit tungkol sa iyong salita, sapagkat ang lahat ng iyong mga utos ay matuwid. ¹⁷³Maging handa nawa ang iyong kamay na tumulong sa akin, sapagkat pinili ko ang iyong mga tuntunin. ¹⁷⁴Nananabik ako sa iyong kaligtasan, aking Ama, at ang iyong katuruan ay aking kaligayahan. ¹⁷⁵Mabuhay nawa ang aking kaluluwa at pumuri sa iyo, at tulungan nawa ako ng iyong mga paghatol. ¹⁷⁶Naligaw ako na parang tupang nawawala; hanapin mo ang iyong lingkod, sapagkat hindi ko kinalilimutan ang iyong mga utos. ^c c v176 Ang pinakamahabang awit ay nagtatapos sa pag-amin ng pagkaligaw at isang pagsamo na hanapin siya ng Ama — ang gayunding puso ng pastol na inihahayag ni Jesus nang iwan niya ang siyamnapu't siyam upang hanapin ang isang tupang naligaw (Lucas 15:4-6).