Paglakad sa Kanyang mga Landas
Isang awit ng pagpanhik.
Ang pagpapala ng ating Ama sa karaniwang buhay-tahanan: pagkain ng bunga ng sariling mga kamay, isang asawang babae na parang mabungang puno ng ubas, mga anak na parang mga usbong ng olibo sa palibot ng hapag. Lumalawak ito sa dulo tungo sa kapakanan ng lungsod at sa mga apo, at nagtatapos sa kapayapaan sa Israel.
128 1Mapalad ang bawat isa na gumagalang sa ating Ama, na lumalakad sa kanyang mga landas.
2Kakainin mo ang bunga ng pinagpaguran ng iyong mga kamay; ikaw ay pagpapalain, at magiging maganda ang lahat para sa iyo. 3Ang iyong asawa ay magiging tulad ng mabungang puno ng ubas sa loob ng iyong bahay; ang iyong mga anak ay tulad ng mga usbong ng olibo sa palibot ng iyong hapag. 4Masdan mo — ganito pinagpapala ang taong gumagalang sa ating Ama.
5Pagpalain ka nawa ng ating Ama mula sa Sion; makita mo nawa ang kasaganaan ng Jerusalem sa lahat ng araw ng iyong buhay, 6at makita mo nawa ang mga anak ng iyong mga anak. Kapayapaan nawa ang sumaisrael.
