Mga Awit 144

144 ¹Purihin ang aking Ama, ang aking bato, na nagsasanay sa aking mga kamay sa pakikidigma, sa aking mga daliri sa pakikipaglaban— ²aking wagas na pag-ibig at aking kuta, aking tanggulan at aking tagapagligtas, aking kalasag na siyang aking kinakanlungan, na siyang sumusupil sa mga bayan sa ilalim ko.

³Aking Ama, ano ang tao upang siya'y iyong pansinin, ang anak ng tao upang siya'y iyong alalahanin? ⁴Ang tao ay parang isang hininga; ang kanyang mga araw ay parang lumilipas na anino.

⁵Aking Ama, iyukod mo ang iyong kalangitan at bumaba ka; hipuin mo ang mga bundok, at sila'y uusok. ⁶Pakislapin mo ang iyong kidlat at pangalatin sila; ipana mo ang iyong mga palaso at guluhin sila. ⁷Iunat mo ang iyong kamay mula sa itaas; sagipin mo ako at iligtas mula sa malalakas na tubig, mula sa kamay ng mga taga-ibang bayan, ⁸na ang mga bibig ay nagsasalita ng kasinungalingan at ang kanang kamay ay sumusumpa nang may kabulaanan.

⁹Aking Ama, aawit ako sa iyo ng bagong awit; sa alpang may sampung kuwerdas ay tutugtog ako sa iyo, ¹⁰sa kanya na nagbibigay ng tagumpay sa mga hari, na sumasagip kay David na kanyang lingkod mula sa malupit na tabak.

¹¹Sagipin mo ako at iligtas mula sa kamay ng mga taga-ibang bayan, na ang mga bibig ay nagsasalita ng kasinungalingan at ang kanang kamay ay sumusumpa nang may kabulaanan.

¹²Kung magkagayon, ang ating mga anak na lalaki ay magiging tulad ng mga halaman na lumaki nang matayog sa kanilang kabataan, ang ating mga anak na babae ay tulad ng mga panulukang haligi na inukit para sa isang palasyo. ¹³Ang ating mga kamalig ay mapupuno, na naglalaan ng bawat uri ng ani; ang ating mga kawan ay dadami nang libu-libo, nang sampu-sampung libo sa ating mga parang; ¹⁴ang ating mga baka ay nagdadalang-supling, na walang pagkawasak ng mga pader, walang pagkabihag, at walang hiyaw ng pighati sa ating mga lansangan. ¹⁵Mapalad ang bayan na nagtataglay ng gayong mga bagay; mapalad ang bayan na nagmamay-ari sa ating Ama bilang kanila.