Mga Awit 147

147 ¹Aleluya! Kay buti umawit ng mga papuri sa ating Ama; kay saya at karapat-dapat na siya'y purihin.

²Muling itinatayo ng ating Ama ang Jerusalem; tinitipon niya ang nangalat na bayan ng Israel. ³Pinagagaling niya ang mga wasak ang puso at binebendahan ang kanilang mga sugat. ⁴Binibilang niya ang mga bituin; tinatawag niya ang bawat isa sa pangalan. ⁵Dakila ang ating Soberanong Ama, at makapangyarihan sa lakas; ang kanyang pang-unawa ay walang sukat. ⁶Itinataas ng ating Ama ang mga mapagpakumbaba; ibinabagsak niya sa lupa ang mga masasama.

⁷Umawit sa ating Ama nang may pasasalamat; tugtugan siya sa alpa. ⁸Tinatakpan niya ng mga ulap ang kalangitan; nagpapadala siya ng ulan sa lupa; pinatutubo niya ang damo sa mga burol. ⁹Binibigyan niya ang mga hayop ng kanilang pagkain, at ang mga inakay ng uwak kapag sila'y umiiyak. ¹⁰Ang kanyang kaligayahan ay wala sa lakas ng kabayo, ni sa mga binti ng tao ang kanyang kasiyahan. ¹¹Ang puso ng ating Ama ay nalulugod sa mga natatakot sa kanya, sa mga umaasa sa kanyang wagas na pag-ibig.

¹²Purihin ang ating Ama, O Jerusalem! Purihin ang iyong Ama, O Sion! ¹³Sapagkat pinatitibay niya ang mga rehas ng iyong mga tarangkahan; pinagpapala niya ang iyong mga anak sa loob ng iyong mga pader. ¹⁴Nagdadala siya ng kapayapaan sa iyong mga hangganan; binubusog ka niya ng pinakamainam na trigo. ¹⁵Ipinadadala niya ang kanyang utos sa lupa; mabilis tumakbo ang kanyang salita. ¹⁶Nagbibigay siya ng niyebe na parang lana; ikinakalat niya ang hamog na nagyelo na parang abo. ¹⁷Inihahagis niya ang kanyang graniso na parang mumo; sino ang makatatayo sa harap ng kanyang lamig? ¹⁸Ipinadadala niya ang kanyang salita at tinutunaw ang yelo; pinaiihip niya ang kanyang hangin, at umaagos ang mga tubig. ¹⁹Ipinahahayag niya ang kanyang salita kay Jacob, ang kanyang mga palatuntunan at mga kahatulan sa Israel. ²⁰Hindi niya ginawa ito sa alinmang ibang bansa; hindi nila nalalaman ang kanyang mga kahatulan. Aleluya!