Ang Aking Ama, ang Aking Pastol
Isang awit ni David.
Si David na pastol ay sumusulat tungkol sa pag-aamang natanggap niya: pinakain, pinainom, ibinalik nang manghina ang kaniyang kaluluwa, inihatid sa lambak ng malalim na anino nang walang takot, pagkatapos ay pinaupo sa isang hapag na inihanda sa harap ng kaniyang mga kaaway. Hindi lamang sumusunod sa kaniya ang kabutihan — hinahabol siya nito.
23 1Ang aking Ama ang aking pastol; wala akong kakulangan. 2Sa luntiang mga pastulan ay pinahihiga niya ako; sa tabi ng tahimik na tubig ako'y kaniyang inaakay. 3Pinananauli niya ang aking kaluluwa; inaakay niya ako sa mga landas ng katuwiran alang-alang sa kaniyang pangalan. 4Kahit na lumakad ako sa libis ng lilim ng kamatayan, hindi ako matatakot sa anumang kasamaan, sapagkat ikaw ay kasama ko; ang iyong pamalo at ang iyong tungkod ang umaaliw sa akin. 5Naghahanda ka ng isang dulang sa harap ko sa harapan ng aking mga kaaway; binabasbasan mo ng langis ang aking ulo; ang aking saro ay umaapaw. 6Tunay na ang kabutihan at ang di-nagmamaliw na pag-ibig ay hahabol sa akin sa lahat ng mga araw ng aking buhay, at maninirahan ako sa bahay ng aking Ama magpakailanman.
