Mga Awit 39

39 ¹Sinabi ko, “Babantayan ko ang aking mga lakad upang hindi ako magkasala sa aking dila; lalagyan ko ng busal ang aking bibig habang nasa paligid ko ang masasama.” ²Ako'y napipi at tahimik; nanatili akong tahimik maging tungkol sa mabubuting bagay, at lumala ang aking sakit. ³Nag-init ang aking puso sa loob ko; habang pinag-iisipan ko ito, nagningas ang apoy; kaya nagsalita ako: ⁴Ipakita mo sa akin ang aking wakas, aking Ama, at kung ano ang sukat ng aking mga araw; ipaalam mo sa akin kung gaano ako panandalian lamang.

⁵Tingnan mo, ginawa mong ilang dangkal lamang ang haba ng aking mga araw, at ang aking buhay ay walang halaga sa iyo. Tunay ngang ang bawat tao ay isang hininga lamang. Selah. ⁶Tunay ngang ang bawat tao'y lumalakad na parang anino; tunay ngang walang kabuluhan ang lahat nilang kaguluhan; nagtitipon siya ng kayamanan ngunit hindi niya alam kung sino ang magtitipon nito. ⁷At ngayon, Panginoong Ama, ano ang aking hinihintay? Ang aking pag-asa ay nasa iyo. ⁸Iligtas mo ako sa lahat ng aking mga pagsuway; huwag mo akong gawing kutya ng mangmang. ⁹Ako'y napipi; hindi ko ibinubuka ang aking bibig, sapagkat ikaw ang gumawa nito. ¹⁰Ilayo mo mula sa akin ang iyong hampas; natutupok ako ng dagok ng iyong kamay.

¹¹Sa pamamagitan ng mga pagsaway dinidisiplina mo ang tao dahil sa kasamaan; tinutupok mo na parang tanga ang kanyang mga pinahahalagahan; tunay ngang ang bawat tao ay isang hininga lamang. Selah. ¹²Dinggin mo ang aking panalangin, aking Ama, at pakinggan ang aking daing; huwag mong balewalain ang aking mga luha; sapagkat ako'y manlalakbay lamang na kasama mo, isang panauhin gaya ng lahat ng aking mga ninuno. ¹³Ilayo mo ang iyong tingin sa akin, upang muli akong makangiti, bago ako lumisan at mawala nang tuluyan.