Mga Awit 44

44 ¹O ating Ama, narinig namin sa aming sariling mga tainga; isinalaysay sa amin ng aming mga magulang ang gawa na iyong ginawa sa kanilang mga araw, noong unang panahon. ²Sa iyong sariling kamay ay itinaboy mo ang mga bansa, ngunit itinanim mo ang aming mga magulang; dinurog mo ang mga bayan, ngunit pinalaya mo ang aming mga magulang. ³Sapagkat hindi nila sinakop ang lupain sa pamamagitan ng kanilang sariling tabak, at hindi sila iniligtas ng kanilang sariling bisig; kundi ang iyong kanang kamay, ang iyong bisig, at ang liwanag ng iyong mukha — sapagkat sila ay iyong kinalulugdan.

⁴Ikaw ang aking Hari, ating Ama; iutos mo ang mga tagumpay ni Jacob. ⁵Sa pamamagitan mo ay itataboy namin ang aming mga kaaway; sa pamamagitan ng iyong pangalan ay yayapakan namin ang mga bumabangon laban sa amin. ⁶Sapagkat hindi ako nagtitiwala sa aking pana, at hindi ako iniligtas ng aking tabak. ⁷Ngunit iniligtas mo kami mula sa aming mga kaaway at hiniya mo ang mga napopoot sa amin. ⁸Sa ating Ama kami ipinagmamalaki buong araw, at pupurihin namin ang iyong pangalan magpakailanman. Selah. ^a a v8 Selah: isang pantugtog o panliturhiyang palatandaan sa awit, malamang na naghuhudyat ng isang paghinto o sandali ng tahimik na pagninilay.

⁹Ngunit ngayon ay itinakwil mo kami at hiniya, at hindi mo na sinasamahan ang aming mga hukbo. ¹⁰Pinaaatras mo kami sa harap ng kaaway, at nasasamsam kami ng mga napopoot sa amin ayon sa kanilang naisin. ¹¹Ibinigay mo kami na parang mga tupang kakainin, at ikinalat mo kami sa gitna ng mga bansa. ¹²Ipinagbibili mo ang iyong bayan sa halos walang halaga at wala kang napapala mula sa kanilang pagkabili. ¹³Ginagawa mo kaming katuya-tuya sa aming mga kapitbahay, kinukutya at hinahamak ng mga nasa palibot namin. ¹⁴Ginagawa mo kaming kawikaan sa gitna ng mga bansa, isang bayang iniiling-iling ng ulo ng ibang mga bansa. ¹⁵Buong araw ay nasa harap ko ang aking kahihiyan, at tinakpan ng kahihiyan ang aking mukha, ¹⁶sa tinig ng mapanuya at mapang-alipusta, sa harap ng kaaway na naghihiganti.

¹⁷Ang lahat ng ito ay sumapit sa amin, ngunit hindi ka namin nilimot, at hindi namin tinalikuran ang iyong tipan. ¹⁸Ang aming puso ay hindi tumalikod, ni ang aming mga hakbang ay lumihis sa iyong landas, ¹⁹bagaman dinurog mo kami sa pinamumugaran ng mga asong-gubat at binalot mo kami ng matinding kadiliman. ²⁰Kung nalimutan namin ang pangalan ng ating Ama o iniunat ang aming mga kamay sa isang banyagang diyos, ²¹hindi kaya ito matutuklasan ng ating Ama? Sapagkat nalalaman niya ang mga lihim ng puso. ²²Ngunit dahil sa iyo, kami ay pinapatay buong araw; ibinibilang kaming parang mga tupang kakatayin. ^b b v22 Ginamit mismo ni Pablo ang panaghoy na ito upang ilarawan ang mga mananampalatayang nagdurusa dahil sa pagsunod kay Jesus — ngunit "sa lahat ng mga bagay na ito, tayo ay higit pa sa mga mananagumpay sa pamamagitan niya na umibig sa atin" (Roma 8:36-37). Hindi kailanman iniiwan ng ating Ama ang kanyang mga anak, kahit na ang katapatan ay may halagang lahat.

²³Gumising ka! Bakit ka natutulog, Soberanong Ama? Bumangon ka; huwag mo kaming itakwil magpakailanman. ²⁴Bakit mo ikinukubli ang iyong mukha at nililimot ang aming paghihirap at ang aming pagkaapi? ²⁵Sapagkat kami ay nakayukod sa alabok; ang aming katawan ay nakadikit sa lupa. ²⁶Bumangon ka at tulungan mo kami! Tubusin mo kami alang-alang sa iyong wagas na pag-ibig sa tipan.