Sa direktor ng musika. Isang awit ni David.
Ang sandata rito ay pananalita — mga dilang hinasa na parang tabak, mapapait na salitang ipinapana mula sa pananambang sa isang walang kasalanan, ng mga mapagbalak na tiyak na walang makakakita sa kanilang plano. Isang palaso mula sa ating Ama ang sumasagot doon, at ang sarili nilang mga dila ang nagpapabagsak sa kanila.
64 1Dinggin mo ang aking tinig, aking Ama, sa aking panaghoy; ingatan mo ang aking buhay mula sa panlulupig ng kaaway. 2Itago mo ako sa lihim na pakana ng masasama, sa maingay na pulutong ng mga gumagawa ng masama. 3Hinahasa nila ang kanilang mga dila na parang mga tabak; itinututok nila ang kanilang mapapait na salita na parang mga palaso, 4upang panain mula sa kubli ang walang kasalanan; bigla nila siyang pinapana nang walang takot. 5Mahigpit nilang hinahawakan ang kanilang masamang layunin; nag-uusap sila tungkol sa pagtatago ng mga bitag at nagsasabi, “Sino ang makakakita sa kanila?”
6Nagbabalak sila ng kawalang-katarungan at nagsasabi, “Ginawa naming ganap ang isang mahusay na pakana.” Malalim ang mga panloob na isipan at puso ng tao. 7Ngunit papanain sila ng ating Ama ng palaso; bigla silang masusugatan. 8Sila ay pinatitisod; ang kanilang sariling mga dila ay bumabaling laban sa kanila; ang lahat ng makakakita sa kanila ay iiling-iling.
9Kung magkagayon ay matatakot ang lahat; ipahahayag nila ang gawa ng ating Ama at pagbubulay-bulayan ang kanyang ginawa. 10Magalak nawa ang mga matuwid sa ating Ama at kumanlong sa kanya; sumigaw nawa sa galak ang lahat ng matuwid ang puso!
