Mga Awit 95

95 ¹Halikayo, umawit tayo nang may galak sa ating Ama; sumigaw tayo nang malakas sa Bato ng ating kaligtasan. ²Lumapit tayo sa kanya nang may pagpapasalamat; sumigaw tayo sa kanya nang may galak sa mga awit ng papuri. ³Sapagkat ang ating Ama ay dakilang Hari na higit sa lahat ng mga diyos. ⁴Nasa kanyang kamay ang mga kalaliman ng lupa, at kanya ang mga taluktok ng mga bundok. ⁵Kanya ang dagat, sapagkat siya ang gumawa nito, at hinubog ng kanyang mga kamay ang tuyong lupa.

⁶Halikayo, sumamba tayo at yumukod; lumuhod tayo sa harap ng ating Ama, na ating Manlilikha. ⁷Sapagkat siya ang ating Ama, at tayo ang bayan ng kanyang pastulan, ang kawan sa ilalim ng kanyang kamay. Ngayon, kung maririnig ninyo ang kanyang tinig— ⁸huwag ninyong patigasin ang inyong mga puso gaya ng ginawa ninyo sa Meriba, gaya noong araw sa Masa sa ilang, ^a a v8 Meriba at Masa: mga lugar sa ilang ng Sinai kung saan humingi ng tubig ang Israel at sinubok ang Diyos (Exodo 17:1–7).

⁹kung saan sinubok ako ng inyong mga ninuno; sinubukan nila ako, bagaman nakita na nila ang aking gawa. ¹⁰Sa loob ng apatnapung taon ay nagdalamhati ako dahil sa lahing iyon, at sinabi ko, “Sila ay isang bayang ang mga puso ay naliligaw, at hindi nila nakilala ang aking mga daan.” ¹¹Kaya sumumpa ako sa aking galit, “Hindi sila kailanman makakapasok sa aking kapahingahan.” ^b b v11 Ang aklat ng Hebreo ay bumabanggit sa babalang ito at ipinapakita na ang kapahingahang inaalok ng ating Ama ay ganap na matatagpuan kay Jesus — isang kapahingahan mula sa pagsisikap, na pinapasok sa pamamagitan ng pananampalataya at hindi kailanman sa pamamagitan ng matigas na mga puso.