Dalangpan sa Bug-os nga Kabuhi

Pangamuyo sang isa ka tigulang. Nagsandig sia sa iya Amay halin pa sang iya pagkatawo, kag karon nahadlok nga isikway samtang nagakaluya ang iya kusog kag ang mga kaaway nagasiling nga ginbayaan na sia. Ang iya ginapangayo amo ang tion — agod padayon niya nga isugid sa masunod nga kaliwatan ang iya nahibaluan.

Kapitulo 71.

Sa imo, Amay ko, nagapangayo ako sing dalangpan; indi gid ako pagpakahuy-i. Tungud sa imo pagkamatarung luwasa ako kag hilwaya ako; pamatii ako kag luwasa ako. Mangin akon igang nga dalangpan ikaw, nga sa diin makakadto ako sa gihapon; nagsugo ka nga luwason ako, kay ikaw ang akon igang kag akon kuta. Amay ko, hilwaya ako sa kamot sang malaut, sa gahum sang dimatarung kag mapintas.

Kay ikaw ang akon paglaum, Amay nga Labaw sa Tanan, ang akon ginasaligan kutub sa akon pagkabata. Nagsandig ako sa imo kutub sang akon pagkatawo; ikaw ang nagkuha sa akon sa taguangkan sang akon iloy. Ginadayaw ko ikaw sa gihapon. Nangin isa ako ka katingalahan sa madamu, apang ikaw ang akon mabakod nga dalangpan. Napuno ang akon baba sang pagdayaw sa imo, kag sang imo himaya sa bug-os nga adlaw.

Dili ako pagtabuga sa akon katigulangon; kon magluya ang akon kusug, dili ako pagbayai. Kay ang akon mga kaaway nagahambal batok sa akon; ang mga nagabantay sa pagkuha sang akon kabuhi nagasabot sing tingub. Nagasiling sila, “Ginbayaan sia sang Dios; lagsa kag dakpa sia, kay wala sing may magluwas sa iya.”

Amay ko, dili ka magpalayo sa akon; Amay ko, dalia ang pagbulig sa akon! Kabay nga ang mga nagasumbong sa akon mapakahuy-an kag malaglag; kabay nga ang mga nagapangita sang kadautan sa akon matabunan sang pagtamay kag kahuluy-an.

Apang magalaum ako sa gihapon kag magadayaw ako sa imo sing labi pa gid. Ang akon baba magasugid sang imo pagkamatarung, sang imo kaluwasan sa bug-os nga adlaw, bisan wala ako makahibalo sang bug-os nga kadakuon sini. Magakari ako nga nagapahayag sang gamhanan nga mga buhat sang Amay nga Labaw sa Tanan; igapahayag ko ang imo pagkamatarung, ang imo lamang.

Amay ko, gintudluan mo ako kutub sa akon pagkabata, kag tubtub karon nga adlaw ginapahayag ko ang imo makatilingala nga mga buhat. Gani bisan kon tigulang na ako kag ubanon, Amay ko, dili ako pagbayai, tubtub nga mapahayag ko ang imo gahum sa isa ka kaliwatan, ang imo kabaskug sa tanan nga magaabut.

Ang imo pagkamatarung, Amay ko, nagalab-ot sa mataas nga mga langit. Ikaw nga naghimo sang dalagku nga mga butang, Amay ko, sin-o bala ang kaangay mo? Ikaw nga nagpakita sa akon sang madamu nga mga kalisud kag mga kalaglagan magapabuhi liwat sa akon; kutub sa kadadalman sang duta pabangunon mo ako liwat. Padakuon mo ang akon kadungganan kag lipayon mo ako liwat.

Dayawon ko man ikaw sa arpa tungud sang imo pagkamatutum, Amay ko; magaamba ako sang mga pagdayaw sa imo sa lira, O Balaan sang Israel—Amay ko. Ang akon mga bibig magahugyaw sa kalipay kon magaamba ako sang mga pagdayaw sa imo, kag ang akon kalag man, nga imo gintubos. Kag ang akon dila magasugid sang imo pagkamatarung sa bug-os nga adlaw, kay ang mga nagpangita sang kadautan sa akon ginpakahuy-an kag ginhimulan.