Rûbên: Bav Mafê Nokurî Vediguhêze

Rûbên mafê nokuriyê ji ber ku cihê razanê yê bavê xwe gemar kir winda kir. Eşîra wî û Gad û nîvê eşîra Menaşşe di şerekî de bi ser dikevin û serketinê didin Bavê me, paşê xwe bi xwedayên herêmê re fahîşe dikin. Heman tomarên ku şervanên wan dijmêrin, sirgûna wan jî dinivîsin.

Beş 5.

Kurên Rûbên, nokurê Îsraêl—bi rastî ew nokur bû, lê ji ber ku wî cihê razanê yê bavê xwe gemar kir, mafê wî yê nokurî çû kurên Ûsiv kurê Îsraêl, loma ew di şecereyê de wek nokur nehat nivîsandin. Herçiqas Cihûda di nav birayên xwe de xurt bû û serwerek ji wî derket jî, mafê nokurî yê Ûsiv bû. Kurên Rûbên nokurê Îsraêl: Henox, Pallû, Hezron û Karmî. Kurên Yoêl: Şemaya kurê wî, Gog kurê wî, Şimî kurê wî, Mîka kurê wî, Reaya kurê wî, Beal kurê wî, û Beêra kurê wî, yê ku Tîglat-Pîleserê padîşahê Aşûrê ew sirgûn kir—wî rêberiya Rûbêniyan dikir. Lêzimên wî li gorî malbatên wan, çawa ku di tomarên şecereyê de hatine nivîsandin: Yeîlê serok, Zekerya, û Bela kurê Azaz, kurê Şema, kurê Yoêl. Ew li Aroêrê heta Nebo û Beal-Meonê bi cih bûn. Her wiha ew ber bi rojhilatê ve heta kêleka çolê ya ku dirêjî Firatê dibe bi cih bûn, çimkî pezê wan li Gîladê zêde bûbû.

Di rojên Şawil de wan li dijî Hagariyan şer kir, ku ew ketin destê wan; ew di nav konên Hagariyan de li seranserê herêma rojhilatê Gîladê jiyan.

Dûndana Gad li Welatê Başanê

Kurên Gad li kêleka wan li welatê Başanê heta Selxayê jiyan: Yoêlê serok, Şafamê cîgir, paşê Yanay û Şafat li Başanê. Lêzimên wan, li gorî malên bavên xwe, ev bûn: Mîkaêl, Meşûlam, Şeba, Yoray, Yakan, Zîa û Eber—heft kes. Ev kurên Abîhayil kurê Hûrî bûn, kurê Yaroah, kurê Gîlad, kurê Mîkaêl, kurê Yeşîşay, kurê Yahdo, kurê Bûz. Ahî kurê Abdiêl, kurê Gûnî, serê malên bavên wan bû. Ew li Gîladê, li Başanê û gundên wê, û li seranserê çîmenzarên Şaronê heta sînorên wan jiyan. Ev hemû di dema padîşahiya Yotamê padîşahê Cihûdayê û Yarobamê padîşahê Îsraêlê de di şecereyan de hatin nivîsandin.

Ji Rûbêniyan, Gadiyan û nîv-eşîra Menaşşe mêrên jêhatî hebûn, yên ku mertal û şûr hildigirtin, tîr davêtin û ji bo şer hatibûn perwerdekirin—44,760 kes ji bo şer amade. Wan li dijî Hagariyan, û li dijî Yetûr, Nafîş û Nodab şer kir. Li hemberî wan alîkariya wan hat kirin; Hagarî û hemû hevalbendên wan ketin destê wan, çimkî di şer de ji Bavê me re gazî kirin. Wî bersiva wan da, çimkî wan pê bawerî anî bû. Wan pezê Hagariyan girt: 50,000 deve, 250,000 pez, 2,000 ker û 100,000 mirov. Gelek kes mirin û ketin, çimkî şer yê Bavê me bû; ew heta sirgûnê li wir jiyan.

Nîv-Eşîra Menaşşe: Hêza Wan û Hilweşîna Wan

Nîv-eşîra Menaşşe li welat jiya û zêde bû, ji Başanê heta Beal-Hermonê, Senîrê û Çiyayê Hermonê. Serên malên bavên wan: Efer, Îşî, Elîêl, Ezrîêl, Yêremya, Hodawya û Yahdiêl—şervanên bihêz, mêrên navdar, serên malên bavên wan. Lê ew li hember Xwedayê bav û kalên xwe bêbawer bûn û xwe bi pûtên gelên wî welatî re lewitandin, yên ku Bavê me ew li ber wan tune kiribûn. Loma Bavê me yê Îsraêl ruhê Pûlê padîşahê Aşûrê—Tîglat-Pîleserê padîşahê Aşûrê—şiyar kir, û wî Rûbênî, Gadî û nîv-eşîra Menaşşe sirgûnî Helahê, Haborê, Harayê û çemê Gozanê kir, cihê ku ew heta îro li wir in.