Şaûl Dixwaze Dawid Bikuje

Yonatan carekê bavê xwe aram dike, û ew heta rima din dom dike. Mîkal Dawid ji pencerê dadixe û pûtekî dixe cihê wî yê razanê ku demê bi dest bixe. Qasidên Şawil li şûna ku wî bigirin, her gav Ruhê Bavê me digirin û pêxemberîtî dikin, û paşê Şawil jî wisa dike.

Beş 19.

Şaûl bi kurê xwe Yonatan û hemû xizmetkarên xwe re li ser kuştina Dawid peyivî. Lê Yonatanê kurê Şaûl ji Dawid gelek kêfxweş dibû. Yonatan ji Dawid re got: “Bavê min Şaûl dixwaze te bikuje, loma sibehê hişyar be—xwe veşêre û xwe nexe ber çavan. Ezê derkevim, li tenişta bavê xwe li zeviya ku tu lê yî rawestim û li ser te bi bavê xwe re bipeyivim—paşê ez çi kifş bikim ezê ji te re bibêjim.”

Yonatan li ba bavê xwe Şaûl qenciya Dawid got û jê re got: “Bila padîşah li hember xizmetkarê xwe Dawid guneh neke, çimkî wî li hember te guneh nekiriye. Berevajî, kirinên wî ji te re pir qenc bûne. Wî jiyana xwe xiste xetereyê ku Filistî bikuje, û Bavê me ji bo tevahiya Îsraêlê serketineke mezin bi dest xist. Te ew dît û şa bûyî. Çima tu li hember xwîna bêguneh guneh bikî û bê sedem Dawid bikujî?”

Şaûl guhê xwe da Yonatan û sond xwar: “Bi saxiya Bavê me, Dawid wê neyê kuştin.”

Yonatan gazî Dawid kir û hemû ev tişt jê re got, paşê ew anî ba Şaûl, û Dawid wek berê jê re xizmet kir.

Careke din şer rabû. Dawid derket, li dijî Filistiyan şer kir, lêdaneke mezin li wan xist, û ew ji ber wî reviyan.

Lê ruhekî xerab ji Bavê me li ser Şaûl hat, dema ku ew di mala xwe de rûniştibû, rimê di destê wî de bû, û Dawid bi kemançeyê dilîst. Şaûl xwest bi rimê xwe Dawid bi dîwêr ve bike, lê Dawid xwe da alî, û rim li dîwêr ket. Dawid reviya û wê şevê xelas bû. Şaûl mêr şandin ku çavdêriya mala Dawid bikin û spêdeyê wî bikujin. Mîkalê jina Dawid jê re got: “Heke tu îşev nerevî, tuyê heta sibehê bimirî.” Loma Mîkalê Dawid ji pencereyê xwarê berda, û ew reviya û xelas bû. Paşê Mîkalê pûtê malê hilda, danî ser nivînan, lihêfeke ji mûyê bizinan danî ser serê wî, û bi cawekî ser wî nixumand. Gava Şaûl peyamnêr şandin ku Dawid bigirin, Mîkalê got: “Ew nexweş e.”

Loma Şaûl peyamnêr vegerandin ku Dawid bibînin, û got: “Wî di nav nivînan de ji min re bînin, ku ez wî bikujim.” Gava peyamnêr hatin hundir, pûtê malê li ser nivînan bû, lihêfa ji mûyê bizinan li ser serê wî bû.

Şaûl ji Mîkalê re got: “Çima te bi vî awayî ez xapandim û dijminê min xelas kir?” Mîkalê ji Şaûl re got: “Wî ji min re got, ‘Bihêle ez biçim, çima ez te bikujim?’”

Dawid reviya û xelas bû, hat ba Samûêl li Ramayê, û hemû tiştên ku Şaûl li wî kiribû jê re got. Paşê ew û Samûêl çûn û li Nayotê man. Ji Şaûl re hat gotin: “Dawid li Nayota li Ramayê ye.” Şaûl peyamnêr şandin ku Dawid bigirin. Lê gava ew koma pêxemberên ku pêxemberîtî dikirin dîtin, û Samûêl wek serokê wan rawestabû, Ruhê Bavê me li ser peyamnêrên Şaûl hat, û wan jî pêxemberîtî kir. Ji Şaûl re hat gotin; wî peyamnêrên din şandin, û wan jî pêxemberîtî kir. Şaûl careke din, cara sisiyan peyamnêr şandin, û wan jî pêxemberîtî kir. Di dawiyê de Şaûl bi xwe çû Ramayê, û gihîşt bîra mezin a li Sekuyê. Wî pirsî: “Samûêl û Dawid li ku ne?” Yekî got: “Li Nayota li Ramayê.”

Ew çû Nayota li Ramayê, lê Ruhê Bavê me li ser wî jî hat, û ew bi rê de çû, pêxemberîtî kir, heta ku gihîşt Nayota li Ramayê. Wî jî cilên xwe ji xwe kir, li ber Samûêl pêxemberîtî kir, û tazî tevahiya wê rojê û şevê razaye. Loma mirov dibêjin: “Ma Şaûl jî di nav pêxemberan de ye?”