Belşazar Mala Bavê me Bêrûmet Dike

Belşazar ji tasên ji mala Bavê me talankirî vedixwe û pesnê xwedayên ji metal û kevir dide. Destek li ser sihoriya dîwêr dinivîse û çokên wî li hev dikevin. Danyêl sûcê rastîn bi nav dike — te bi bavê xwe dizanîbû û rêz li tu kesî negirt. Wê şevê padîşah dimire.

Beş 5.

Padîşah Belşazar ji 1.000 mezinan re şahiyeke mezin li dar xist û li ber çavên wan 1.000an şerab vexwar. Gava şerab vedixwar, Belşazar emir da ku ew tasên zêr û zîv ên ku bavê wî Nebûkadnezar ji perestgeha Orşelîmê anîbûn bînin, da ku padîşah, mezinên wî, jin û hevjînên wî jê vexwin. Paşê ew tasên zêr ên ku ji perestgehê, ji mala Bavê me ya li Orşelîmê, hatibûn anîn, anîn; padîşah, mezinên wî, jin û hevjînên wî jê vexwarin. Wan şerab vexwar û pesnê pûtên zêr, zîv, bronz, hesin, dar û kevir dan.

Di wê gavê de tiliyên destekî mirov xuya bûn û li ser sihoriya dîwarê qesra padîşah, hember çiraxdankê, nivîsîn, û padîşah li destê ku dinivîsand temaşe kir. Rengê rûyê padîşah guherî, fikrên wî ew tirsandin, kemax û kêlegên wî betilîn û çokên wî li hev ketin.

Padîşah bi dengekî bilind gazî efsûngeran, stêrnasan û falçiyan kir û ji zanayên Babîlê re got: “Kî ku vê nivîsê bixwîne û ji min re bêje ku çi tê wateya wê, wê bi erxewanî were xemilandin, zincîreke zêr li situyê wî, û wê di padîşahiyê de yê sêyemîn hukim bike.” ^a

Paşê hemû zanayên padîşah hatin, lê tu kes nikaribû nivîsê bixwîne an jî wateya wê jê re bêje. Loma Padîşah Belşazar hê zêdetir tirsiya, rûyê wî hê betertir bû û mezinên wî şaş man.

Bi gotinên padîşah û mezinên wî, şahbanû kete salona şahiyê û got: “Padîşah, her û her bijî! Bila fikrên te, te netirsînin û bila rûyê te beter nebe. Di padîşahiya te de mirovek heye ku ruhê xwedayên pîroz di wî de ye. Di rojên bavê te de wî serwext, fêmdarî û hîkmetek mîna hîkmeta xwedayan nîşan da. Padîşah Nebûkadnezarê bavê te — bavê te padîşah — ew kir serokê sêrbazan, efsûngeran, stêrnasan û falçiyan, çimkî ruhekî awarte, zanîn û fêmdarî — şîrovekirina xewnan, ravekirina mamikan û vekirina girêkan — di vî Danyêlî de hatin dîtin, yê ku padîşah navê Belteşazar li wî danî. Niha gazî Danyêl bike; ewê şîrove bike.”

Danyêl Hikmê Bavê me Dixwîne

Danyêl li ber padîşah hat anîn û padîşah pirsî: “Tu ew Danyêl î, yek ji sirgûniyên Cihûda yên ku bavê min padîşah ji Cihûdayê anîn? Min bihîst ku ruhê xwedayan di te de ye — ronahî, fêmdarî û hîkmeteke nedîtî di te de hatine dîtin. Zana û efsûnger li ber min hatin anîn da ku vê nivîsê bixwînin û wateya wê ji min re bêjin, lê wan nikaribû. Min bihîstiye ku tu dikarî şîrove bikî û girêkan vekî. Heke tu vê nivîsê bixwînî û wateya wê ji min re bêjî, tê bi erxewanî were xemilandin, zincîreke zêr li situyê te, û tê di padîşahiyê de yê sêyemîn hukim bikî.”

Danyêl bersiva padîşah da û got: “Bila diyariyên te li te bimînin; xelatên xwe bide kesekî din. Lê dîsa jî, ezê ji padîşah re nivîsê bixwînim û wateya wê ji wî re bêjim. Ya padîşahê min, Bavê me yê Herî Bilind ji bavê te Nebûkadnezar re padîşahî, mezinahî, rûmet û heybet da. Ji ber wê mezinahiya ku wî da wî, hemû gel, netewe û zimanan li ber wî dilerizîn û ditirsiyan. Wî yê ku dixwest dikuşt, yê ku dixwest dihişt bijî, yê ku dixwest bilind dikir, yê ku dixwest nizim dikir. Gava dilê wî pozbilind bû û ruhê wî di quretiyê de hişk bû, ew ji textê xwe yê padîşahiyê hat daxistin û rûmeta wî jê hat girtin. Ew ji nav mirovan hat qewirandin, hişê wî mîna yê heywanekî hat kirin; ew bi kerên kûvî re jiya, mîna gayekî giya jê re hat dayîn û xunava ezmanan ew şil kir — heta ku wî zanî ku Bavê me yê Herî Bilind li ser padîşahiya mirovan hukim dike û yê ku bixwaze li ser wê datîne.

Lê tu, Belşazarê kurê wî, te dilê xwe nizim nekir, her çend te ev hemû tişt dizanîn jî. Berevajî, te xwe li hember Serwerê ezman bilind kir. Te tasên mala wî li ber xwe anîn, û te, mezinên te, jin û hevjînên te jê şerab vexwarin. Te pesnê pûtên zîv, zêr, bronz, hesin, dar û kevir da — pûtên ku nikarin bibînin, bibihîsin an jî tiştekî zanibin. Lê Yê ku hilma te di destê xwe de digire, yê ku xweyê hemû rêyên te ye — Bavê me — te ew bêrûmet kir. Loma wî ew dest şand ku ev nivîs nivîsî.

Ev e ew nivîsa ku hat nivîsandin: MENE, MENE, TEKEL, PARSÎN.

Wateya wê ev e: MENE — Bavê me rojên padîşahiya te hejmart û dawî lê anî.

TEKEL — tu li ser mêzînê hatî kişandin û kêm hatî dîtin.

PERES — padîşahiya te hat parvekirin û ji Med û Faris re hat dayîn.”

Paşê Belşazar emir da, û wan li Danyêl erxewanî kir, zincîreke zêr danî situyê wî û ew wekî hukimdarê sêyemîn ê padîşahiyê îlan kirin.

Her di wê şevê de Belşazarê padîşahê Babîliyan hat kuştin. Û Daryûsê Med padîşahî stend, ku ew nêzîkî şêst û du salî bû.