Perestgeha Peymana Pêşîn

Konê kevn, odeyên wî û ketina wî ya salê carekê bi xwînê tên pêşkêşkirin, da ku cudahî xuya bibe: wan diyariyan nikaribûn wijdanê paqij bikin. Mesîh carekê bi xwîna xwe ket hundir. Çawa ku mirov carekê dimirin û paşê rûbirûyî dadbariyê dibin, ew jî carekê ji bo gelekan hat pêşkêşkirin.

Beş 9.

Niha peymana pêşîn jî, ji bo perestinê qeyd û bend û perestgeheke erdî hebûn. Konek hat danîn—ya pêşîn—ku şamdank, mase û nanê Hebûnê di wê de bûn; jê re Cihê Pîroz tê gotin. Li pişt perdeya duyemîn, konek hebû ku jê re Cihê Herî Pîroz dihat gotin. Gorîgeha zêrîn a bixûrê û sindoqa peymanê ya ku bi temamî bi zêr hatibû pêçan di wê de bûn; di sindoqê de firaxeke zêrîn a manê, gopalê Harûn ê ku şîn hatibû û lewheyên peymanê hebûn. Li jorê wê, kerûbên rûmetê siya xwe li ser textê dilovaniyê dikirin—tiştên ku em niha nikarin yek bi yek vebêjin.

Gava ku her tişt bi vî awayî hatibe rêkxistin, kahîn her dem dikevin konê pêşîn û erkên xwe yên pîroz pêk tînin. Lê tenê serokkahîn dikeve konê duyemîn, salê carekê, her dem bi xwînê, ku ji bo xwe û gunehên gelê ku bêqest hatine kirin pêşkêş dike. ^a Bi vî awayî, Ruhê Pîroz nîşan dida ku heta konê pêşîn hîn li ser piyan bû, riya ketina cihên pîroz hîn nehatibû eşkerekirin. Ev ji bo dema niha mînakek e. Li gorî vê rêkxistinê, diyarî û gorî têne pêşkêşkirin ku nikarin wijdana perestvan temam bikin, lê tenê li ser xwarin, vexwarin û cûrbecûr şûştinan in—qeydên laşî yên ku heta dema nûkirinê hatine ferzkirin.

Mesîh, Serokkahînê Mezintir

Lê Mesîh hat wekî serokkahînê tiştên baş ên ku hatine, bi riya konê mezintir û temamtir ê ku bi destan nehatiye çêkirin, ango ne ji vê afirînê ye. Ew carekê ji bo hemû caran ket perestgehê, ne bi xwîna bizin û golikan, lê bi xwîna xwe, û rizgariyeke herheyî bi dest xist. Çimkî heke xwîna bizin û gayan, û ariya mozikek a ku li ser gemiyan tê reşandin, ji bo paqijkirina laş pîroz dike, xwîna Mesîh wê çiqasî zêdetir bike—Yê ku bi riya Ruhê herheyî xwe bêkêmasî pêşkêşî Bavê me kir—da ku wijdana me ji karên mirî paqij bike, ji bo ku em xizmeta Bavê zindî bikin? ^b Ji ber vê yekê ew navbeynkariya peymaneke nû dike: mirinek, gelê ku di bin peymana pêşîn de bi xeletiyan girêdayî bûn rizgar kir, da ku ewên ku hatine gazîkirin mîrata herheyî ya soz dayî bistînin. Çimkî li ku derê wesiyetek hebe, divê mirina yê ku ew çêkiriye bê piştrastkirin. ^c Çimkî wesiyetek tenê li ser miriyan derbasdar e, ji ber ku heta çêkerê wê sax be ti hêza wê tune ye. Loma peymana pêşîn jî bêyî xwînê nehat destpêkirin. Piştî ku Mûsa hemû fermanên şerîetê da hemû gel, wî xwîna golik û bizinan, bi av, hirîya sor û zûfayê re girt û hem li ser pirtûkê bi xwe, hem jî li ser hemû gel reşand, û got: “Ev xwîna peymanê ye ku Bavê me ji we re ferman kiriye.”

Bi heman awayî wî kon û hemû firaxên perestinê bi xwînê reşandin. Bi rastî, şerîet hema hema her tiştî bi xwînê paqij dike; û bêyî rijandina xwînê efûkirin tune ye.

Loma diviyabû ku nimûneyên tiştên ezmanî bi van ayînan bên paqijkirin, lê tiştên ezmanî bi xwe bi gorîyên çêtir ji vana. Çimkî Mesîh neket cihên pîroz ên ku bi destê mirovan hatine çêkirin, ango nimûneyên yên rastîn, lê ket ezmên bi xwe, da ku niha ji bo me li ber Bavê me xuya bibe. Ne ku xwe car bi car pêşkêş bike, mîna serokkahînê ku her sal bi xwîna ne ya xwe dikeve cihên pîroz. Wekî din, diviyabû Mesîh ji damezrandina dinyayê ve gelek caran cefa bikişanda. Lê belê ew carekê xuya bûye, li dawiya serdeman, da ku bi pêşkêşkirina xwe gunehan rake. Û çawa ku ji bo mirovan hatiye diyarkirin ku carekê bimirin, û piştî wê dîwankirin tê, wisa jî Mesîh, ku carekê hat pêşkêşkirin da ku gunehên gelekan hilgire, wê cara duyemîn xuya bibe—ne ji bo guneh, lê da ku rizgariyê bîne wan ên ku bi dil û can li benda wî ne.