Zofar Bersivê Dide

Zofar hê jî dijwartir e: Eyûb pir dipeyive, û Xwedê jê kêmtir ji ya ku gunehê wî hêjayî ye daye ber. Gunehê ji konên xwe derxe, dibêje, û jiyan wê ji nîvro ronîtir be. Ew bi temamî piştrast e, û wî ji mirovekî bêsûc re dibêje.

Beş 11.

Hingê Zofarê Naamatî bersiv da û got: “Ma divê ev lehiya peyvan bêbersiv bimîne? Ma divê mirovekî ewqas devgo rast bê îsbatkirin? Ma divê qiseyên te yên vala yên din bêdeng bikin? Ma tê tinazan bikî û kes neyê ku te şermezar bike? Çimkî tu dibêjî, ‘Hînkirina min paqij e, û ez li ber çavên te pak im.’ Lê ax, xwezî Xwedê biaxiviya û lêvên xwe li dijî te vekiriya, û sirên şehrezayiyê ji te re eşkere bikiriya—çimkî şehrezayiya rast du alî heye. Hingê bizane ku Xwedê ji te kêmtir ji ya ku gunehê te hêjayî wê ye daye ber te. Ma tu dikarî tiştên kûr ên Xwedê fêm bikî? Ma tu dikarî sînorê Yê Herî Karîndar bibînî? Ew ji ezmanan bilindtir in—tu çi dikarî bikî? Ji gorê kûrtir in—tu çi dikarî zanibî? Pîvana wan ji erdê dirêjtir e û ji deryayê firehtir e. Heke ew di nav re derbas bibe û girtî bike û bo dadgehê bang bike, kî dikare wî vegerîne? Çimkî ew mirovên bêqîmet nas dike; gava ku xirabiyê dibîne, ma ew haydar nabe? Lê mirovekî serevala wê bibe şehreza gava ku cahnikê kerê kûvî bi mirovî çêbibe. Heke tu dilê xwe amade bikî û destên xwe ber bi wî ve dirêj bikî, heke guneh di destê te de be, wê ji xwe dûr bike, û bila tu neheqî di konên te de rûneniştî, hingê bê guman tê rûyê xwe rakî, ji şermê azad; tê bi hêz rawestî û netirsî. Tê bextreşiya xwe ji bîr bikî, wê wekî avên ku herikîne û çûne bînî bîra xwe. Jiyana te wê ji nîvroyê ronîtir be; tariya wê wê wekî sibehê be. Tê xwe ewle hîs bikî, çimkî hêvî heye; tê li dor xwe binêrî û bi ewletî razê. Tê razê û kes tune be ku te bitirsîne, û gelek wê keremê ji te bixwazin. Lê çavên xeraban wê qels bibin; her rêya reva wê ji wan winda bibe, û tenê hêviya wan ew e ku dawî nefesa xwe bistînin.”