Bangewaziya ku Yûnis jê reviya

Pêxemberek ji banga Bavê me direve ku li dijminên Îsraêlê bang bike, masiyekî mezin ew daqurtand, û — bê dil — hîn dibe ku dilovaniya Bavê me ji ya wî pir firehtir e.

Bavê me di ayetê de dipeyive 2

Beş 1.

Îcar peyva Bavê me gihîşt Yûnisê kurê Amîtay:

“Rabe, here Nînowayê, wî bajarê mezin, û li dijî wê bang bike, çimkî xerabiya wan li ber min bilind bûye.”

Lê Yûnis rabû ku ji ber Bavê me bireve, berê xwe da Tarşîşê. Ew daketî Yafayê, keştiyek ku dê here Tarşîşê dît, kirêya wê da û lê siwar bû, da ku bi wan re here Tarşîşê, dûrî ber Bavê me.

Hingê Bavê me bayekî mezin li ser behrê berda; bahozeke dijwar rabû û keştî nêzîk bû ku biqelişe. Keştîvan tirsiyan û her yek bang kir ji xwedayê xwe re. Barê keştiyê avêtin behrê, da ku ew sivik bibe. Lê Yûnis daketibû beşê jêrîn ê keştiyê, li wir razabû û di xeweke kûr de bû. Serokê keştiyê hat û got: “Tu çawa radizî? Rabe, bang bike ji xwedayê xwe re! Belkî ew bala xwe bide me û em helak nebin.”

Mirovan ji hev re got: “Werin, em pişkê bavêjin, da ku em bibînin ev belaya ku hatiye serê me ji ber kê ye.” Wan pişk avêt û pişk bi Yûnis ket. Wan jê re got: “Ji me re bêje — ey tu yê ku ev bela aniye serê me — tu çi dikî? Tu ji ku tê? Welatê te kîjan e? Tu ji kîjan gelî yî?”

Wî bersiv da: “Ez Îbranî me û ez ji Bavê me, Bavê ezman, ê ku behr û erdê ziwa afirandin, ditirsim.”

Hingê mirov pir tirsiyan û gotin: “Te ev çi kir?” Çimkî wan dizanî ku ew ji ber Bavê me direve, lewre wî ev ji wan re gotibû.

Paşê wan jê re got: “Em çi bi te bikin, da ku behr li ser me aram bibe?” — çimkî behr her diçû dibû dijwartir.

Wî ji wan re got: “Min hildin û min bavêjin behrê, hingê ew dê ji we re aram bibe. Ez dizanim ku ev bahoza mezin ji ber min hatiye serê we.”

Lê belê mirovan bi hêz bejik lê xistin ku xwe bigihînin bejê, lê nekarîn, çimkî behr her li dijî wan dibû tundtir. Loma bang kirin ji Bavê me re: “Em lava dikin, ya Xwedê, nehêle ku em ji ber jiyana vî mirovî bimirin. Me bi xwîna bêguneh gunehkar nehesibîne, çimkî te çawa ku viya te kiriye.” Hingê wan Yûnis hilda û avêt behrê û behra hêrsbûyî aram bû. Piştre mirovan pir ji Bavê me tirsiyan, ji Bavê me re qurbanek pêşkêş kirin û soz dan.

Îcar Bavê me masiyekî mezin wezîfedar kir ku Yûnis daqurtîne, û Yûnis sê roj û sê şev di zikê masî de ma.