Lûqa 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Îsa, ku bi Ruhê Pîroz tije bû, ji Ûrdunê vegeriya û bi Ruh li çolê hat birin. ²Çil roj ji aliyê Îblîs ve hat ceribandin û di wan rojan de wî tiştek nexwar; gava ew rojan qediyan, ew birçî bû.

³Îblîs jê re got: “Heke tu Kurê Xwedê yî, ji vî kevirî re bibêje ku bibe nan.”

⁴Îsa bersiva wî da: “Hatiye nivîsîn: ‘Mirov bi tenê nan najî.’”

⁵Paşê Îblîs ew bir jor û di kêliyekê de hemû padîşahiyên dinyayê nîşanî wî dan. ⁶Wî jê re got: “Ezê vê hemû desthilatê û rûmeta wan bidim te, çimkî ew ji min re hatiye spartin û ez wê didim kê ku bixwazim. ⁷Loma heke tu ji min re biperizî, ew ê hemû yê te be.”

⁸Îsa bersiva wî da: “Hatiye nivîsîn: ‘Tê ji Bavê xwe re biperizî û tenê xizmeta wî bikî.’”

⁹Paşê ew bir Orşelîmê, ew li ser cihê herî bilind ê perestgehê rawestand û got: “Heke tu Kurê Xwedê yî, xwe ji vir bavêje jêr, ¹⁰çimkî hatiye nivîsîn: ‘Ewê li ser te fermanê bide milyaketên xwe ku te biparêzin,’ ¹¹û ‘Ew ê te li ser destên xwe hildin, da ku tu pêyê xwe li kevirekî nexî.’”

¹²Îsa bersiva wî da: “Hatiye gotin: ‘Tu Bavê xwe nacerbînî.’”

¹³Gava Îblîs her ceribandin qedand, heta demeke guncaw ji wî dûr ket.

Kurê Bav bi Hêz Vedigere

¹⁴Îsa bi hêza Ruhê Pîroz vegeriya Celîlê, û nûçeya wî li seranserê wî herêmê belav bû. ¹⁵Wî di kinîştên wan de hîn dikir û her kesî ew birûmet dikir.

¹⁶Ew hat Nisretê, cihê ku lê mezin bûbû, û wek adeta xwe roja Şemiyê ket kinîştê, paşê ji bo xwendinê rabû ser xwe. ¹⁷Pirtûka pêxember Îşaya dan destê wî. Wî ew vekir û ew cih dît ku lê hatibû nivîsîn:

¹⁸“Ruhê Bavê me li ser min e, çimkî wî ez meshkirim ku ji belengazan re mizgîniyê bidim. Wî ez şandim ku ji dîlan re azadiyê û ji koran re çavvebûnê îlan bikim, da ku ezê bindestan azad bikim, ¹⁹da ku sala kerema Bavê me îlan bikim.” ^a a v19 Behsa Sala Jubîleyê dike — gava deyn hatin betalkirin, dîl hatin azadkirin û erd hat vegerandin.

²⁰Wî pirtûk pêça, ew da xizmetkar û rûnişt. Her çavê di kinîştê de li wî zeliqî bû.

²¹Û wî dest pê kir ku ji wan re bibêje: “Îro ev Nivîsara Pîroz li ber guhên we pêk hat.”

²²Her kesî behsa wî bi qencî kir û ji peyvên keremkar ên ji devê wî şaş man, û gotin: “Ma ev ne kurê Ûsiv e?”

²³Wî ji wan re got: “Bê guman hûnê vê gotina pêşiyan li min bikin: ‘Hekîm, xwe qenc bike.’ Tiştên ku me bihîstin li Kefernahûmê çêbûn, li vir jî, li welatê xwe bike.” ²⁴Û wî got: “Bi rastî ez ji we re dibêjim, tu pêxember li welatê xwe nayê qebûlkirin. ²⁵Lê bi rastî ez ji we re dibêjim, di rojên Êlyas de gelek jinebî li Îsraêlê dijiyan, gava ezman sê sal û şeş mehan hat girtin û xela mezin li seranserê welêt ket, ²⁶lê Êlyas ji wan re tu kesî nehat şandin, tenê ji bo jinebiyeke li Zarefata Sayidayê. ²⁷Di rojên pêxember Elîşa de gelek kes li Îsraêlê kotî bûn, lê ji wan tu kes ne pak bû, tenê Naaman ê Sûrî.”

²⁸Gava wan ev tişt bihîstin, her kesê di kinîştê de hêrs bû. ²⁹Ew rabûn, ew ji bajêr derxistin û ew birin ber çiyayê ku bajarê wan li ser hatibû avakirin, da ku ew ji zinarî bavêjin xwarê. ³⁰Lê ew di nav elaletê re derbas bû û çû.

Îsa Ruhekî Pîs Bêdeng Dike

³¹Ew daket Kefernahûmê, bajarekî li Celîlê, û roja Şemiyê hîn dikir, ³²û ew li ser hînkirina wî şaş man, çimkî peyva wî xwediyê desthilatê bû. ³³Di kinîştê de mirovek hebû ku ruhê cinekî pîs pê re bû; ew bi dengekî bilind qîriya: ³⁴“Ha! Çi dixwazî ji me, Îsayê Nisretê? Ma tu hatî ku me helak bikî? Ez dizanim tu kî yî — Pîrozê Xwedê.”

³⁵Îsa li wî hêrs bû: “Bêdeng be û ji wî derkeve!” Cin ew li ber hemûyan avêt erdê, jê derket û zerar neda wî.

³⁶Her kes şaş man û ji hev pirsîn: “Ev çi peyv e? Bi desthilat û hêzê ew fermanê dide ruhên pîs û ew derdikevin!” ³⁷Û nûçeyên wî çûn her cihê herêma dor û berê.

Bav Bi Riya Kurê Xwe Qenc Dike

³⁸Û ew rabû, ji kinîştê derket û ket mala Şimûn. Niha xwesûya Şimûn bi tayeke bilind nexweş bû, û ji wî xwestin ku alîkariya wê bike. ³⁹Ew li ser wê rawesta û li tayê hêrs bû; ew ji wê çû, û ew di cî de rabû û dest bi xizmeta wan kir. ⁴⁰Gava roj ava bû, her kesê ku bi nexweşiyên cûrbecûr kesek nexweş hebû, ew anîn ba wî; wî destên xwe li ser her yekî danî û ew qenc kirin. ⁴¹Cin jî ji gelekan derketin û diqîriyan: “Tu Kurê Xwedê yî!” Wî ew bêdeng kirin û destûr neda wan ku biaxivin, çimkî wan dizanibû ku ew Mesîh e.

⁴²Gava roj vedibû, ew derket cihekî dûr. Elalet li wî geriyan, hatin ba wî û xwestin ku pêşî lê bigirin ku ji wan dûr nekeve.

⁴³Lê wî ji wan re got: “Divê ez mizgîniya padîşahiya Bavê me ji bajarên din re jî îlan bikim — ez ji bo vê hatim şandin.”

⁴⁴Û ew di kinîştên Cihûstanê de mizgînî dida.