Marqos 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹Ji wir derket û hat welatê xwe, û şagirtên wî li pey wî çûn. ²Di roja Şemiyê de wî di kinîştê de dest bi hînkirinê kir. Gelekên ku bihîstin, şaş man: “Vî mirovî ev ji ku anî? Ev çi şehrezayî ye ku jê re hatiye dayîn? Çawa bi destên wî mûcîzeyên weha pêk tên? ³Ma ev ne xerat e, kurê Meryemê, birayê Aqûb, Yûsî, Cihûda û Şimûn e? Ma xwişkên wî ne li vir bi me re ne?” Û ew ji ber wî rencîde bûn.

⁴Îsa ji wan re got: “Pêxemberek tenê li welatê xwe, di nav merivên xwe de û di mala xwe de bêrûmet e.”

⁵Wî li wir nikaribû tu mûcîze bike, ji bilî ku destên xwe deyne ser çend nexweşan û wan qenc bike. ⁶Ji bêbaweriya wan şaş ma. Paşê li gundan geriya û hîn kir.

Îsa Diwanzdehan Dişîne

⁷Wî gazî diwanzdehan kir û dest pê kir ku wan dido dido bişîne, û desthilatî li ser ruhên pîs da wan. ⁸Wî emir da wan ku ji bo rê tenê çoyekê bigirin — ne nan, ne tûrik, ne pere di qayîşên xwe de, ⁹lê solan li lingên xwe bikin û du kirasan li xwe nekin.

¹⁰Û wî ji wan re got: “Hûn li ku derê bikevin malekê, heta ku ji wî cihî derkevin li wir bimînin. ¹¹Li kîjan cihî we nepejirînin an guhdariya we nekin, gava ku ji wir derdikevin, toza li ber lingên xwe bitewînin, wek şahidiyek li dijî wan.” ^a a v11 Tewandina toza ji lingan tevgereke naskirî ya veqetandinê bû — nîşaneke giran ku bajarek peyam red kiribû û niha berpirsyariya xwe hildigirt.

¹²Loma ew derketin û bang kirin ku divê mirov tobe bikin. ¹³Û wan gelek cin derxistin û gelek nexweş bi rûn mesh kirin û ew qenc kirin.

Mirina Yûhennayê Nixumvan

¹⁴Padîşah Hêrodes jê bihîst, çimkî navê Îsa belav bûbû. Hinekan digot: “Yûhennayê Nixumvan ji nav miriyan rabûye; ji ber vê yekê ev hêzên mûcîzekar di wî de dixebitin.” ¹⁵Lê hinên din digot: “Ew Êlyas e.” Hinên din jî digot: “Ew pêxemberek e, mîna yekî ji pêxemberên berê.” ¹⁶Lê gava ku Hêrodes bihîst, got: “Yûhenna, yê ku min serjê kir, rabûye.” ¹⁷Çimkî Hêrodes bi xwe şandibû û Yûhenna girtibû, ew di zîndanê de girê dabû, ji ber Hêrodiya, jina birayê wî Filîpos, ya ku wî ew anîbû. ¹⁸Çimkî Yûhenna gelek caran ji Hêrodes re digot: “Ji te re ne durist e ku tu jina birayê xwe bigirî.” ¹⁹Û Hêrodiya li hember wî kîn digirt û dixwest ku wî bikuje, lê nikaribû, ²⁰Hêrodes ji Yûhenna ditirsiya, çimkî dizanibû ku ew mirovekî rast û pîroz e, û wî ew diparast. Gava ku guhdariya wî dikir, Hêrodes gelek sergerdan dima, lê dîsa jî bi kêfxweşî guh dida wî.

²¹Paşê rojeke minasib hat: roja bûyîna Hêrodes, gava ku wî ji bo giregirên xwe, serfermandarên leşkerî û mezinên Celîlê ziyafetek da. ²²Gava ku keça Hêrodiya hat hundir û govend girt, dilê Hêrodes û mêvanên wî yên li ser sifrê şa kir. Padîşah ji keçikê re got: “Tu çi bixwazî ji min bixwaze, ezê bidim te.” ²³Û wî jê re sond xwar: “Tu çi ji min bixwazî, ezê bidim te — heta nîvê padîşahiya xwe.”

²⁴Ew derket û ji diya xwe re got: “Ez çi bixwazim?” Wê got: “Serê Yûhennayê Nixumvan.”

²⁵Ew di cih de, bi lezgînî, çû hundir ba padîşah û xwest: “Ez dixwazim ku tu di vê gavê de serê Yûhennayê Nixumvan di nav sênîkê de bidî min.”

²⁶Her çend padîşah gelek xemgîn bû jî, nexwest ku wê red bike, ji ber sondên xwe û mêvanên xwe. ²⁷Padîşah di cih de celad şand û emir da ku serê Yûhenna bînin. Ew çû û di zîndanê de serê wî jê kir, ²⁸û serê wî di nav sênîkê de anî, da keçikê, û keçikê jî da diya xwe.

²⁹Gava ku şagirtên Yûhenna bihîstin, ew hatin, cesedê wî hildan û di gorekê de danîn.

Îsa Pênc Hezar Kesan Têr Dike

³⁰Şandî li ba Îsa civiyan û her tiştê ku kiribûn û hîn kiribûn jê re gotin.

³¹Wî ji wan re got: “Werin, bi tena serê xwe, biçin cihekî bêdeng û hinekî bêhna xwe vedin.” Çimkî gelek kes dihatin û diçûn, û wextê wan ê xwarinê tunebû.

³²Û ew bi qeyikê bi tena serê xwe çûn cihekî xalî. ³³Gelek kesan dîtin ku ew diçûn û ew nas kirin; ji her bajarî bi peyatî bezîn û berî wan gihîştin wir. ³⁴Gava ku ji qeyikê derket, elaleteke mezin dît û dilê wî bi wan şewitî, çimkî ew mîna miyên bê şivan bûn, û dest bi hînkirina wan bi gelek tiştan kir. ³⁵Gava ku êdî dereng bûbû, şagirtên wî hatin ba wî û gotin: “Ev cihekî xalî ye, û êdî dereng bûye. ³⁶Wan bişîne ku biçin zeviyên derdorê û gundan, û ji xwe re tiştekî bikirin ku bixwin.”

³⁷Wî bersiv da: “Hûn tiştekî bidin wan ku bixwin.” Wan got: “Ma em herin bi du sed dînaran nan bikirin û bidin wan ku bixwin?”

³⁸Wî ji wan pirsî: “Çend nanên we hene? Herin û binêrin.” Wan hesab kir û got: “Pênc, û du masî.”

³⁹Paşê wî emir da wan hemûyan ku bi kom bi kom li ser giyayê kesk rûnin. ⁴⁰Loma ew bi kom bi kom, bi sedî û bi pêncîyan, rûniştin. ⁴¹Wî pênc nan û du masî hildan, ber bi ezmên mêze kir, şikir kir û nan şikandin, da şagirtan ku deynin ber mirovan, û her du masî di nav wan hemûyan de parve kirin. ⁴²Û wan hemûyan xwar û têr bûn. ⁴³Û wan diwanzdeh selikên tije parçeyên şikestî û masî berhev kirin. ⁴⁴Û yên ku nan xwaribûn, pênc hezar mêr bûn.

Îsa li Ser Avê Dimeşe

⁴⁵Di cih de wî şagirtên xwe li qeyikê siwar kirin û şand ber bi aliyê din, ber bi Beytsayda, dema ku ew elaletê belav dikir. ⁴⁶Û piştî ku wî xatirê xwe ji wan xwest, ew derket serê çiyê ku dua bike.

⁴⁷Gava ku êvar bû, qeyik li nav deryayê bû, û ew bi tena serê xwe li bejê bû. ⁴⁸Wî dît ku ew bi zorê bêlan dixin, çimkî ba li dijî wan bû. Nêzîkî saet sê ya sibehê, ew li ser deryayê dimeşiya û hat ba wan. Wî dixwest ku ji ber wan derbas bibe, ⁴⁹lê gava ku dîtin ew li ser deryayê dimeşe, wan guman kir ku ew xeyalet e û qîriyan,

⁵⁰çimkî hemûyan ew dît û tirs ket dilê wan; lê wî di cih de bi wan re peyivî û got: “Dilê xwe xweş bikin; ez im. Netirsin.”

⁵¹Ew bi wan re li qeyikê siwar bû, û ba rawestiya; ew di nav xwe de bi tevahî şaş man, ⁵²çimkî wan li ser nan fêm nekiribû, lê dilê wan hişk bûbû.

⁵³Gava ku ew derbas bûn, hatin bejahiya Genêsaret û li perava avê qeyik girêdan. ⁵⁴Û gava ku ji qeyikê derketin, mirovan di cih de ew nas kir. ⁵⁵Ew li seranserê wê herêmê bezîn û dest pê kirin ku nexweşan li ser nivînan bibin kîderê ku bihîstin ew lê ye. ⁵⁶Li ku derê ku biçûya — gund, bajar, zevî — nexweş di bazaran de datînin û lava dikirin ku tenê li perê kincê wî bidin. Hemû yên ku lê dan, qenc bûn.