Metta 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹Wê demê Hêrodês ê char alî padîşah bû, der heqê Îsa de bihîst. ²Wî ji xizmetkarên xwe re got: “Ev Yûhennayê Nixumkar e, ku ji nav miriyan rabûye—loma ev hêz di wî de kar dikin.” ³Çimkî Hêrodês Yûhenna girtibû, ew bi zincîran girêdabû û li ser Hêrodiya, jina birayê wî Filîpos, ew avêtibû zindanê, ⁴çimkî Yûhenna jê re digot: “Ne durist e ku tu wê bistînî.” ⁵Hêrodês dixwest ku wî bikuje, lê ji elaletê ditirsiya, çimkî wan Yûhenna wekî pêxemberek dihesiband. ⁶Lê gava roja çêbûna Hêrodês hat, keça Hêrodiya li pêşiya wan reqisî û Hêrodês kêfxweş kir, ⁷loma wî bi sondê soz da ku her tiştê ew bixwaze bidê. ⁸Dayika wê ew şandibû, loma wê got: “Serê Yûhennayê Nixumkar di nav sênîyekê de li vir bide min.”

⁹Padîşah xemgîn bû, lê ji ber sondên xwe û mêvanên xwe yên li ser sifrê, wî emir da, ¹⁰û şand û di zindanê de serê Yûhenna jê kir. ¹¹Serê wî di nav sênîyekê de hat anîn û da keçikê, û wê ew bir dayika xwe. ¹²Paşê şagirtên Yûhenna hatin, cesed birin û veşartin; û çûn û ji Îsa re gotin.

Îsa Pênc Hezar Kesan Têr Dike

¹³Gava Îsa ev bihîst, bi keştiyê bi tenê çû cihekî dûr. Lê elaletê bihîst û ji bajaran bi peyatî li pey wî ketin. ¹⁴Gava ew hat bejê, elaleteke mezin dît, dilê wî bi wan şewitî û nexweşên wan qenc kirin. ¹⁵Gava êvar bû, şagirtan jê re got: “Ev cihekî dûrketî ye û saet jî derbas bûye. Elaletê bişîne ku biçin gundan û ji xwe re xwarinê bikirin.”

¹⁶Lê Îsa ji wan re got: “Ne hewce ye ku ew herin. Hûn bidinê ku bixwin.”

¹⁷Wan jê re got: “Li vir ji pênc nan û du masiyan pê ve tiştekî me tune.”

¹⁸Wî got: “Wan li vir bînin ba min.”

¹⁹Wî ji elaletê re got ku li ser giyê rûnin. Wî pênc nan û du masî hildan, berê xwe da ezmanan, şikir kir, nan şikandin û dan şagirtan, û wan jî dan elaletê. ²⁰Hemûyan xwar û têr bûn, û wan diwanzdeh sepetên tije ji perçeyên mayî berhev kirin. ²¹Yên ku xwaribûn nêzîkî pênc hezar mêr bûn, ji bilî jin û zarokan.

Îsa li ser Avê Dimeşe

²²Wî di cih de şagirt dan keştiyê suwar kirin ku berî wî derbasî aliyê din bibin, dema ku ew elaletê dişand. ²³Piştî ku elalet şand, bi tenê hilkişiya çiyê ku dua bike. Gava êvar bû, ew bi tenê li wir bû. ²⁴Keştî jixwe ji bejê gelek dûr ketibû û pêlan ew dida ber xwe, çimkî ba li hember wan bû. ²⁵Nêzîkî saet sisêyan sibehê ew hat ba wan, li ser deryayê dimeşiya. ^a a v25 Çariya şevê bi texmînî ji saet sê heta şeşan sibehê bû — qisma herî tarî û herî sar beriya berbangê. ²⁶Gava şagirtan ew dît ku li ser deryayê dimeşe, ew pir tirsiyan, gotin: “Xeyalek e!” û ji tirsan qîriyan.

²⁷Lê Îsa di cih de bi wan re peyivî: “Dilê xwe xurt bikin! Ez im; netirsin.”

²⁸Petrûs bersiva wî da: “Ya Xudan, heke ev tu yî, emir bide min ku ez li ser avê werim ba te.”

²⁹Wî got: “Were.” Petrûs ji keştiyê derket, li ser avê meşiya û ber bi Îsa ve çû.

³⁰Lê gava wî ba ê xurt dît, tirsiya û dest bi noqbûnê kir, qîriya: “Ya Xudan, min rizgar bike!”

³¹Îsa di cih de destê xwe dirêj kir, ew girt û got: “Ey kêmbawer, çima tu ket şikê?”

³²Û gava ew ketin keştiyê, ba sekinî. ³³Paşê yên ku di keştiyê de bûn ew perizt û gotin: “Bi rastî tu Kurê Bavê me yî.”

³⁴Gava ew derbas bûn, hatin bejê li Genêsarêtê. ³⁵Gava mêrên wî cihî ew nas kirin, li seranserê wê herêmê peyam şandin û hemû nexweşan anîn ba wî. ³⁶Wan ji wî lava kir ku bihêle tenê dawiya kirasê wî bigirin, û hemûyên ku lê dan qenc bûn.