Gelê Bavê me Veqetandî

Nehemya ji dîwana Faris vedigere û dibîne ku Tobiya di embarên mala Bavê me de bi cih bûye, Lewî bê heq vegerîne zeviyên xwe, bazirganiya Roja Septê bi tevahî dimeşe, û zarok nikarin bi zimanê Cihûda biaxivin. Ew kelûpelan davêje der û ji nû ve dest pê dike.

Beş 13.

Wê rojê wan pirtûka Mûsa bi deng ji gel re xwend û dîtin ku lê hatiye nivîsandin ku tu Amonî an Moabî qet neçe nav civîna Bavê me, çimkî ew bi nan û avê li pêşiya gelê Îsraêl derneketin, lê Belaam li dijî wan bi kirê girt da ku lênetê li wan bike—lê Bavê me lênet kir bereket. Gava gel Şerîet bihîst, her kesê ji nijada biyanî ji Îsraêl veqetandin.

Berê vê yekê, Elyaşîbê kahîn, ê ku li ser embarên mala Bavê me hatibû danîn, bi Tobiya re nêzîk girêdayî bû. Wî ji wî re odeyeke mezin amade kiribû, cihê ku berê diyariyên hêşînahiyê, bixûr, kelûpelên perestgehê, û deheka genim, şeraba nû û zeyt ê ku ji Lewiyan, stranbêjan û deriyakaran re hatibû veqetandin, û ligel wê pareya kahînan li wir dixistin. Di hemû vê yekê de ez li Orşelîmê tunebûm, çimkî di sala sî û diduyan a Ertaxşastayê padîşahê Babîlê de ez çûbûm ba padîşah. Piştî demekê min ji wî destûr xwest ku herim, ez vegeriyam Orşelîmê û min ji wî xerabiya ku Elyaşîb ji Tobiya re kiribû hîn bûm, ku ji wî re di hewşên mala Bavê me de odeyek çêkiribû. Ez pir xemgîn bûm, û min hemû kelûpelên malbata Tobiya ji odeyê avêtin der. Loma min emir kir ku ode bên paqijkirin, paşê min kelûpelên mala Bavê me, diyariyên hêşînahiyê û bixûr dîsa anîn wir.

Herwiha min dît ku pareyên Lewiyan ji wan re nehatibûn dayîn, loma Lewî û stranbêjên ku kar dikirin her yekê ber bi zeviya xwe ve reviyabû. Loma min li serekan rûkirî got: “Çima mala Bavê me hatiye terikandin?” Paşê min Lewî berhev kirin û ew li postên wan vegerandin. Îcar hemû Cihûda deheka genim, şeraba nû û zeytê anîn embaran. Min Şelemyayê kahîn, Sadoqê nivîskar û Pedayayê Lewî li ser embaran danîn, ligel Hananê kurê Zakûr kurê Metanya ê ku alîkariya wan dikir, çimkî ew ewledar bûn; karê wan belavkirina diyariyan ji Lewiyên hevalên wan re bû.

Ji bo vê yekê min bi bîr bîne, Bavê min; bawermendiya ku min ji bo mala Bavê min û xizmeta wê kiriye, memile neke.

Di wan rojan de min li Cihûdayê mirov dîtin ku di roja Şemiyê de mêwkelan dipelişandin, lod lodên genim tanîn û li ser keran bar dikirin, ligel şerab, tirî, hêjîr û her cûre baran, di roja Şemiyê de ew tanîn Orşelîmê. Loma wê rojê min li ser firotina xwarinê hişyarî da wan. Mirovên Sorê ku li wir dijiyan masî û her cûre kelûmel tanîn, di roja Şemiyê de li Orşelîmê bi xwe ew ji gelê Cihûdayê re difirotin. Loma min li eşrafên Cihûdayê rûkirî, ji wan re got: “Ev çi tiştê xerab e ku hûn dikin, roja Şemiyê gemar dikin? Ma bav û kalên we ev yek nekir, û ma Bavê me ev hemû bela neanî ser me û vî bajarî? Lê niha hûn bi gemarkirina Şemiyê hêrsekê din li dijî Îsraêl zêde dikin.”

Loma gava deriyên Orşelîmê beriya Şemiyê tarî bûn, min emir kir ku derî bên girtin, heta Şemî biqede neyên vekirin. Min hin ji xizmetkarên xwe li ber deriyan bi cih kirin, da ku di roja Şemiyê de tu bar neyê hundir. Carekê an dudiyan bazirgan û firoşkarên her cûre kelûmelan li derveyî Orşelîmê şevê li wir man. Loma min hişyarî da wan û got: “Çima hûn li ber sûr şevê dimînin? Heke hûn dîsa wusa bikin, ezê destên xwe li we bidim.” Ji wê gavê de êdî di roja Şemiyê de nehatin. Paşê min emir li Lewiyan kir ku xwe paqij bikin, bên nobedariya deriyan bikin û roja Şemiyê pîroz bihêlin. Ji bo min jî vê yekê bi bîr bîne, Bavê min, û li gorî dilovaniya xwe ya mezin li min rehmê bike.

Di wan rojan de min herwiha Cihûdên ku bi jinên Eşdodî, Amonî û Moabî re zewicîbûn jî dîtin. Nîvê zarokên wan bi zimanê Eşdodê, an jî yê gelekî din diaxivîn, û nizanibûn bi zimanê Cihûdayê biaxivin. Loma min li wan rûkirî, lênet li wan kir, min lê hin mêran da û porê wan rût kir. Min bi navê Bavê me ew sond da: “Keçên xwe nedin kurên wan, an keçên wan ji bo kurên xwe an xwe negirin. Ma zewacên wekî vana Silêmanê padîşahê Îsraêl neanî guneh? Di nav gelên pirr de tu padîşah wekî wî tunebû; Bavê me ji wî hez kir, û Bavê me ew kir padîşah li ser hemû Îsraêlê. Lê belê jinên biyanî ew jî anîn guneh. Ma gerek em li we guhdarî bikin û vê hemû xerabiya mezin bikin, bi zewicîna bi jinên biyanî re xayîntiyê li Bavê me bikin?”

Kurekî Yehoyadayê kurê Elyaşîbê serokkahîn zavayê Senbelatê Horonî bû, loma min ew ji ba xwe qewirand. Wan bi bîr bîne, Bavê min, çimkî wan kahîntî û peymana kahîntî û Lewiyan gemar kir.

Loma min ew ji her tiştê biyanî paqij kirin, û min erkên kahînan û Lewiyan diyar kirin, her yekî li ser karê xwe. Min diyariya daran di demên diyarkirî de û berên pêşî saz kir. Min bi kerema xwe bi bîr bîne, Bavê min.