Dijmin Bi Karî Dikenin

Senbelat henekê xwe dike ku rovîyek jî wê dîwêr hilweşîne, û tinaz dibin plana êrîşê. Ew ji Bavê me re dua dikin û nobedaran datînin: nîvê mêran ava dikin dema ku nîvê din bi çek radiwestin, her yek şûrekî hildigire, ji berbanga pêşî heta derketina stêrkan dixebitin.

Beş 4.

Gava Senbelatî bihîst ku em dîsa dîwar ava dikin, hêrs bû û ji xezebê diqeliya, û bi cihûyan tinaz kir. Li ber birayên xwe û leşkerê Sameryayê got: “Ev cihûyên bêhêz çi dikin? Ma ewê dîwêr ji xwe re ava bikin? Ma ewê qurban pêşkêş bikin? Ma ewê di rojekê de biqedînin? Ma ew dikarin keviran ji kuçên xirbeyan vejînin, ewqas şewitî bin jî?”

Tobiyayê amonî li tenişta wî bû û got: “Ew dîwarê ber ê ku ew ava dikin — heke rovîyek jî lê rapele, ewê wî hilweşîne!”

Ya Bavê me, guhê xwe bide me, çimkî em têne piçûkxistin. Tinazên wan li ser serê wan bizivirîne, û wan wek talanê radestî welatekî sirgûnê bike. Sûcê wan nebihûre, û nehêle ku gunehê wan ji ber çavên te were jêbirin, çimkî wan li rûyê avakaran heqaret kiriye.

Îcar me dîwar dîsa ava kir, heta ku hemû dîwar bi hev ve girêdayî bû û gihîşt nîvê bilindahiya xwe, çimkî gel ji dil û can xebitî.

Lê gava Senbelat, Tobiya, ereb, amonî û eşdodiyan bihîst ku avakirina dîwarên Orşelîmê pêşve diçe û kelişte digirin, bi xezebê tije bûn. Wan hemûyan bi hev re plan çêkir ku bên û li dijî Orşelîmê şer bikin û tevliheviyê bixin nav wê.

Lê me ji Bavê me re dua kir û şev û roj li dijî wan nobedar danîn.

Di vê navberê de, mirovên Cihûdayê gotin: “Hêza karkeran kêm dibe, û ewqas xirbe hene ku em nikarin dîwar dîsa ava bikin.” Û dijminên me gotin: “Beriya ku ew pê bihesin an me bibînin, emê di nav wan de bin; emê wan bikujin û karî rawestînin.”

Hingê cihûyên ku li nêzî wan dijiyan hatin û deh caran ji me re gotin: “Hûn ber bi kîderê ve bizivirin, ewê li dijî me bên.”

Îcar min li paş beşên herî nizm ên dîwêr, li deverên vekirî, mirov danîn; min ew li gorî malbatan bi şûr, rim û kevanên wan bi cih kirin. Piştî ku min li tiştan nihêrî, ez rabûm û min ji mezinan, serekan û yên mayî yên gel re got: “Ji wan netirsin. Bavê Serwer, yê mezin û tirsdar bînin bîra xwe, û ji bo birayên xwe, kur û keçên xwe, jin û malên xwe şer bikin.”

Gava dijminên me bihîst ku em ji plana wan agahdar in û Bavê me ew hilweşand, em hemû vegeriyan dîwêr, her yek ser karê xwe. Ji wê rojê û pê ve, nîvê xizmetkarên min karî dikir, lê nîvê din bi rim, mertal, kevan û zirxan amade bûn. Serekan jî xwe li paş hemû gelê Cihûdayê bi cih kirin, yên ku dîwar ava dikirin. Yên ku tişt hildigirtin, bi destekî karê xwe dikir û bi destê din çekek digirt, û her yek ji avakaran şûrê xwe li newqa xwe girêdayî dikir, dema ku dixebitî. Lê mirovê ku borî lê dixist li tenişta min dima. Hingê min ji mezinan, serekan û yên mayî yên gel re got: “Karî mezin û belavbûyî ye, û em ji hev li ser dîwêr dûr ketine. Hûn li ku derê dengê borî bibihîzin, li wir ber bi me ve bicivin. Bavê me wê ji bo me şer bike!”

Îcar me karî domand, bi nîvê mirovan ê ku rim digirtin, ji berbanga sibehê heta derketina stêrkan. Wî çaxî min ji gel re jî got: “Bila her kes û alîkarê wî bi şev li hundirê Orşelîmê bimînin, da ku ew bi şev wek nobedar û bi roj wek karker xizmetê bikin.” Îcar ne ez, ne birayên min, ne xizmetkarên min, ne jî nobedarên ku li pey min diçûn, me cilên xwe çu caran ji xwe nekir; her yekî çekê xwe li ber dest digirt, dema ku ji bo avê jî diçû.