Kêşana Rast Kêfxweşiya Wî ye

Kevirên giraniyê, comerdî û navdarî serdest in. Beş her tim îsrar dike ku tiştê ku wek zerar xuya dike ne zerar e, bi comerdî dayîn û dewlemendtir bûn, dexil veşartin û ji ber wê nifir lê bûn. Bedewiya bê feraset tûjtirîn rêzê distîne: guharek zêrîn di pozê berazekî de.

Beş 11.

Mêzîna xapînok li ba Bavê me nefret e, lê kêşana rast kêfxweşiya wî ye. Gava quretî tê, hingê şerm jî tê, lê hîkmet li ba kesên nefsbiçûk e. Dilpakiya kesên durist wan rê nîşan dide, lê xwarumariya xayînan wan têk dibe. Dewlemendî di roja xezebê de kêrî tiştekî nayê, lê rastî ji mirinê rizgar dike. Rastiya kesê bêsûc rêya wî rast dike, lê neheq bi xerabiya xwe dikeve. Rastiya kesên durist wan rizgar dike, lê xayîn bi daxwaza xwe tên girtin. Gava kesekî neheq dimire, hêviya wî jî dimire, û pêbaweriya wî ya bi hêza xwe pûç dibe. Kesê rast ji tengasiyê tê rizgarkirin, û neheq li şûna wî dikeve nav. Bêdîn bi devê xwe cîranê xwe têk dibe, lê kesên rast bi zanînê tên rizgarkirin. Gava karê kesên rast bi rê de diçe, bajar şa dibe, û gava neheq dimirin, dengê şahiyê radibe. Bi bereketa kesên durist bajarek bilind dibe, lê bi devê neheqan ew tê hilweşandin. Kesê ku cîranê xwe biçûk dibîne bêaqil e, lê kesê têgihîştî bêdeng dimîne. Xeberçî geryan dike û sirran eşkere dike, lê kesê ku ruhê wî pêbawer e dikare sirekê veşêre. Li cihê ku rêberî tuneye, gelek dikeve, lê bi pirbûna şêwirmendan ewlehî heye. Kesê ku ji bo biyaniyekî kefîltiyê dike wê bêguman ji ber wê cefayê bikişîne, lê kesê ku ji destdana li ser soz nefret dike di ewlehiyê de ye. Jineke keremdar rûmetê bi dest dixe, û mêrên bêrehm dewlemendiyê bi dest dixin. Kesê dilrehm ji xwe re qenciyê dike, lê kesê hişk tengasiyê tîne serê xwe. Neheq heqdestekî xapînok qezenc dike, lê kesê ku rastiyê diçîne xelatekî rast qezenc dike. Kesê ku di rastiyê de sabît e jiyanê dibîne, lê kesê ku li pey xerabiyê diçe ber bi mirina xwe ve direve. Kesên dilxwar li ba Bavê me nefret in, lê kesên ku rêyên wan bêsûc in kêfxweşiya wî ne. Tu dikarî piştrast bî ku kesê xerab bêceza namîne, lê zarokên kesên rast wê azad bin. Wek gustîlek zêr di pozê berazekî de ye, jineke bedew e ya ku aqilê wê tuneye. Daxwaza kesên rast tenê bi qenciyê diqede, lê hêviya neheqan bi xezebê diqede. Kesek bi comerdî dide, lê belê hê dewlemendtir dibe; yekî din tiştê heq paşde digire, lê tenê dikeve hewcedariyê. Canê comerd wê dewlemend bibe, û kesê ku yên din vedijîne ewê bi xwe jî were vejandin. Gel nifiran li kesê ku genim paşde digire dike, lê yê ku wî difroşe tê bereketkirin. Kesê ku bi xîret li qenciyê digere li kerem digere, lê kesê ku li xerabiyê digere, xerabî wê bê serê wî. Kesê ku bi dewlemendiya xwe pişt girê dide wê bikeve, lê kesên rast wê wek pelên hişîn gurr bibin. Kesê ku tengasiyê tîne serê mala xwe wê bê mîratgir be, û ehmeq wê bibe xizmetkarê kesê dildana. Berê kesên rast dareke jiyanê ye, û kesê ku canan bi dest dixe aqilmend e. Heke kesê rast li ser rûyê erdê heqê xwe bistîne, çiqasî zêdetir wê neheq û gunehkar!