Hallelûya ya Ezmên

Ezman bi ketina wê bi hallelûyayên ji Bavê me re û bi mizgîniya ku şîva dawesta Berx hatiye bersiv dide. Yûhenna dixwaze li qasidê biperize lê tê sekinandin. Paşê ezman vedibe: siwarekî bi navê Dilsoz û Rast, kincê wî jixwe di xwînê de hatî kirin. Cinawir û pêxemberê derewîn têne girtin.

Beş 19.

Piştî vê yekê min li ezmanan tiştek bihîst ku mîna qîrîna bilind a elaleteke mezin bû: “Hallelûya! Rizgarî û rûmet û hêz ji Bavê me re ne, ^a çimkî dîwanên wî rast û dadperwer in; wî fahîşeya mezin ku bi bêexlaqiya xwe erd xira kir dîwan kir, û wî xwîna xizmetkarên xwe ji wê hildaye.”

Û dîsa wan qîriya: “Hallelûya! Dûmana wê her û her bilind dibe.” Hingê bîst û çar rihspî û çar canberên zindî ketin erdê û ji Bavê me yê li ser text rûniştî re biperizîn, û gotin: “Amîn! Hallelûya!”

Dengek ji textê re got: “Pesnê Bavê me bidin, hemû xizmetkarên wî, hûn ên ku jê ditirsin, biçûk û mezin.”

Hingê min tiştek bihîst ku mîna dengê elaleteke mezin, mîna şirîna avên pir û mîna gurmîna birûskên hêzdar bû, ku diqîriya: “Hallelûya! Çimkî Bavê me yê Serwer û Herî Karîndar padîşahî dike. Bila em şa bin û dilxweş bin û rûmetê bidin wî, çimkî dawesta Berx hatiye, û bûka wî xwe amade kiriye. Ji wê re ketana zirav hat dayîn ku li xwe bike, geş û paqij”—çimkî ketana zirav karên rast ên gelê pîroz ê Bavê me ne.

Milyaketê ji min re got: “Binivîse: Xwezî bi wan ên ku ji bo şîva dawesta Berx hatine vexwendin.” Paşê got: “Ev gotinên rast ên Bavê me ne.”

Ez li ber lingên wî ketim ku biperizim wî. Lê wî ji min re got: “Neke! Ez xizmetkarek im mîna te û birayên te yên ku şahidiya Îsa dikin. Ji Bavê me re biperize! Çimkî şahidiya Îsa ruhê pêxemberîtiyê ye.”

Yê Dilsoz û Rast Derdikeve

Hingê min dît ku ezman vebû, û hespekî spî! Siwarê wî—Îsa—jê re Dilsoz û Rast tê gotin, û ew bi dadperwerî dîwan dike û şer dike. ^b Çavên wî mîna şewqa agir, li ser serê wî gelek tac, navekî nivîsandî ku tenê ew wê dizane. Ew cilekî di xwînê de kolandî li xwe dike, û navê wî Peyva Bavê me ye. Û leşkerên ezmên, bi ketana zirav, spî û paqij li xwe kirî, li ser hespên spî li pey wî çûn. Ji devê wî şûrekî tûj derdikeve ku miletan lê bixe; ewê bi gopalekî hesinî wan bi rê ve bibe. Ew bêrîka tiriyan a hêrsa xezeba Bavê me yê Herî Karîndar pêpes dike. Li ser cil û ranê wî navek nivîsandî ye: Padîşahê padîşahan û Xudanê xudanan.

Min milyaketek dît ku di nav tavê de rawestiyabû, ji hemû teyrên ku li jor difiriyan re diqîriya: “Werin, ji bo şîva mezin a Bavê me kom bibin, da ku goştê padîşahan, goştê fermandaran, goştê mêrên bihêz, goştê hespan û yên siwarên wan, goştê hemû mirovan bixwin—azad û kole, biçûk û mezin.” Min dît ku cinawir, padîşahên erdê û leşkerên wan kom bûbûn ku li siwarê hesp û li leşkerê wî şer bikin. Cinawir hat girtin, bi pêxemberê derewîn re ku li ber wî nîşan çêdikirin, ku bi wan hemû yên ku nîşana cinawir girtibûn û perestî li wêneyê wî kiribûn xapandin. Herdu zindî li golê agir ê ku bi kibrîtê dişewitî hatin avêtin. Yên mayî bi şûrê ji devê siwarê hesp hatin kuştin, û hemû teyran têr ji goştê wan xwarin.