Roja ku Bavê me ji bo Orşelîmê şer dike

Milet li dijî Orşelîmê dicivin û bajar tê girtin—paşê Bavê me derdikeve ku şer bike. Çiyayê Zeytûnê ji navê dibe du, avên zindî di havînê û di zivistanê de diherikin, ew li ser tevahiya erdê padîşah e, û heta sîtilên pijandinê jî pîroz dibin.

Beş 14.

Rojek tê ji bo Bavê me, ku dê talanê we di nav we de bê parvekirin. Ezê hemû miletan li dijî Orşelîmê ji bo şer bicivînim. Bajar wê bê girtin, mal wê bên talankirin, jin wê bên destdirêjîkirin. Nîvê bajêr wê here sirgûnê, lê yên mayî yên gel wê ji bajêr neyên birîn. Paşê Bavê me wê derkeve û li dijî wan miletan şer bike, çawa ku ew di roja şer de şer dike. Di wê rojê de pêyên wî wê li ser Çiyayê Zeytûnê yê li rojhilatê Orşelîmê rawestin, û ew wê ji navê ji rojhilat heta rojava bibe du, bibe newalek pir mezin; nîvê çiyê ber bi bakur ve diçe, nîvê jî ber bi başûr ve. Hûnê bi newala çiyayên min re bireqilin, çimkî ew wê bigihîje Azelê. Hûnê bireqilin çawa ku we di rojên Uzîyayê padîşahê Cihûdayê de ji erdhejê reqiland. Paşê Bavê min wê bê, û hemû pîrozan bi wî re.

Di wê rojê de wê ronahî tunebe, ne sermayî û ne jî qirav. Ew wê rojeke bêhempa be, ku tenê ji Bavê me re tê zanîn—ne roj û ne jî şev; lê bi êvarê re wê ronahî hebe.

Di wê rojê de avên zindî wê ji Orşelîmê biherikin, nîvê ber bi behra rojhilat ve û nîvê ber bi behra rojava ve, hem di havînê de û hem jî di zivistanê de. Û Bavê me wê li ser tevahiya erdê padîşah be. Di wê rojê de Bavê me wê yek be, û navê wî yek. ^a

Tevahiya welat wê bibe deştek, ji Gevayê heta Rimmonê yê li başûrê Orşelîmê. Lê Orşelîm wê rabe û li cihê xwe bimîne, ji Deriyê Binyamîn heta cihê Deriyê Yekem, heta Deriyê Qoşeyê, û ji Birca Xananêl heta bêrîkên şerabê yên padîşah. Mirov wê tê de bijîn, careke din qet mehkûmê wêranbûnê nebin; Orşelîm wê bi ewlehî bijî.

Ev belaya ku Bavê me wê bîne ser her miletê ku li dijî Orşelîmê şer kir: goştê wan dirize gava ku ew rawestî ne, çavên wan di kortikên wan de dirizin, zimanên wan jî di devên wan de. Di wê rojê de tirseke mezin ji Bavê me wê bikeve ser wan; her yek wê destê cîranê xwe bigire, û destê wî wê li dijî destê cîranê wî rabe. Cihûda jî wê li Orşelîmê şer bike, û dewlemendiya hemû miletên dor wê bê civandin—zêr, zîv û cil bi gelek bêhejmarî. Heman bela wê li hesp, qantir, deve, ker û hemû heywanên di wan kampan de bixe.

Paşê her kesê ku ji miletên ku êrîşî Orşelîmê kirin mayî, wê sal bi dû salê re derkeve jor ji bo ku biperizin Padîşah, Bavê leşkerên ezmanan, û ji bo ku Cejna Konan pîroz bikin. ^b Her malbatek ji erdê ku dernekeve jor Orşelîmê ji bo ku biperize Padîşah, Bavê leşkerên ezmanan, wê barana wî jê re tunebe. Heke malbata Misrê dernekeve jor û xwe pêşkêş neke, baran li ser wan nabare; ew bela wê bê ya ku Bavê me pê li wan miletên ku dernakevin jor ji bo pîrozkirina Cejna Konan dixe. Ev wê bibe cezaya Misrê û hemû miletên ku dernakevin jor ji bo pîrozkirina Cejna Konan.

Di wê rojê de li ser zengilên hespan wê bê nivîsandin “Pîroz ji Bavê me re”, û den û satilên di mala Bavê me de wê wekî tasên li ber gorîgehê bin. Her denek li Orşelîm û Cihûdayê wê ji Bavê leşkerên ezmanan re pîroz be, da ku hemû yên ku qurban dikin werin, hinekî jê bigirin û tê de bipêjin. Di wê rojê de wê tu bazirgan di mala Bavê leşkerên ezmanan de nemîne.