ദാവീദ് നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ അഭിഷിക്തനെ വീണ്ടും ജീവനോടെ വിടുന്നു

എല്ലാവരും ഉറങ്ങുമ്പോൾ ദാവീദ് രാത്രിയിൽ ശൗലിന്റെ പാളയത്തിൽ നുഴഞ്ഞുകടന്നു അവന്റെ തലയ്ക്കൽനിന്നു കുന്തം എടുക്കുന്നു. ഒറ്റക്കുത്തിനു തീർക്കാം എന്നു അബീശായി പറയുന്നു; നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ അഭിഷിക്തനെ ദാവീദ് തൊടുകയില്ല. താഴ്വരയുടെ അക്കരെനിന്നു അവൻ തെളിവു വിളിച്ചുപറയുന്നു; താൻ പാപം ചെയ്തു എന്നു ശൗൽ വീണ്ടും സമ്മതിക്കുന്നു.

അധ്യായം 26.

സീഫ്യർ ഗിബെയയിൽ ശൗലിന്റെ അടുക്കൽ വന്നു: “യെശീമോന് അഭിമുഖമായുള്ള ഹഖീലാക്കുന്നിൽ ദാവീദ് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നില്ലയോ?” അപ്പോൾ ശൗൽ, ദാവീദിനെ അവിടെ തിരയാൻ ഇസ്രായേലിൽനിന്നു തിരഞ്ഞെടുത്ത മൂവായിരം പടയാളികളുമായി സീഫ് മരുഭൂമിയിലേക്കു ചെന്നു. ശൗൽ, യെശീമോന് അഭിമുഖമായി വഴിയരികെ ഹഖീലാക്കുന്നിൽ പാളയമിറങ്ങി; ദാവീദ് മരുഭൂമിയിൽ താമസിച്ചിരുന്നു. ശൗൽ തന്നെ തേടി മരുഭൂമിയിലേക്കു വന്നിരിക്കുന്നതു ദാവീദ് കണ്ടു, ഒറ്റുകാരെ അയച്ച്, ശൗൽ വന്നെത്തിയിരിക്കുന്നതു തീർച്ചയായും അറിഞ്ഞു. ദാവീദ് ശൗൽ പാളയമിറങ്ങിയിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്കു ചെന്ന്, ശൗലും അവന്റെ സൈന്യാധിപനായ നേരിന്റെ മകൻ അബ്നേരും കിടന്നിരുന്ന സ്ഥലം കണ്ടു. ശൗൽ പാളയത്തിനുള്ളിൽ കിടന്നിരുന്നു, പടയാളികൾ അവനു ചുറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു. ദാവീദ് ഹിത്യനായ അഹീമേലെക്കിനോടും യോവാബിന്റെ സഹോദരനായ, സെരൂയയുടെ മകൻ അബീശായിയോടും ചോദിച്ചു: “ശൗലിന്റെ പാളയത്തിലേക്ക് എന്നോടുകൂടെ ആരു വരും?” അബീശായി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിന്നോടുകൂടെ വരാം.”

ദാവീദും അബീശായിയും രാത്രിയിൽ പടയാളികളുടെ അടുക്കൽ എത്തി. ശൗൽ പാളയത്തിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു, അവന്റെ തലയ്ക്കൽ കുന്തം നിലത്തു കുത്തിനിർത്തിയിരുന്നു, അബ്നേരും പടയാളികളും അവനു ചുറ്റും കിടന്നിരുന്നു. അബീശായി ദാവീദിനോടു പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ പിതാവ് ഇന്നു നിന്റെ ശത്രുവിനെ നിന്റെ കൈയിൽ ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ആകയാൽ ഒരൊറ്റ കുന്തംകൊണ്ട് ഞാൻ അവനെ നിലത്തോടു ചേർത്തു കുത്തട്ടെ—രണ്ടാമതൊരു കുത്ത് വേണ്ടിവരില്ല.”

എന്നാൽ ദാവീദ് അബീശായിയോടു പറഞ്ഞു: “അവനെ നശിപ്പിക്കരുത്! നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ അഭിഷിക്തനു നേരേ കൈ ഉയർത്തിയിട്ടു കുറ്റമില്ലാതിരിക്കാൻ ആർക്കു കഴിയും?” ദാവീദ് പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ പിതാവ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ ഉറപ്പാണ്, നമ്മുടെ പിതാവുതന്നെ അവനെ സംഹരിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ നാൾ വന്ന് അവൻ മരിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ അവൻ യുദ്ധത്തിനു പോയി നശിക്കും. നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ അഭിഷിക്തനു നേരേ കൈ ഉയർത്തുന്നത് നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ മുമ്പാകെ എന്നിൽനിന്ന് അകന്നിരിക്കട്ടെ. ഇപ്പോൾ അവന്റെ തലയ്ക്കലുള്ള കുന്തവും വെള്ളപ്പാത്രവും എടുത്തുകൊണ്ടു നമുക്കു പോകാം.”

ദാവീദ് ശൗലിന്റെ തലയ്ക്കൽനിന്നു കുന്തവും വെള്ളപ്പാത്രവും എടുത്തു; അവർ പോയി. ആരും അവരെ കണ്ടില്ല, ആരും അറിഞ്ഞില്ല, ആരും ഉണർന്നതുമില്ല; എന്തെന്നാൽ നമ്മുടെ പിതാവിങ്കൽനിന്നുള്ള ഒരു ഗാഢനിദ്ര അവരുടെമേൽ എല്ലാവരുടെയുംമേൽ വീണിരുന്നു.

പിന്നീട് ദാവീദ് മറുകരെ കടന്ന് ദൂരെയുള്ള ഒരു കുന്നിൻമുകളിൽ നിന്നു; അവരുടെ ഇടയിൽ വലിയ അകലം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പടയാളികളെയും നേരിന്റെ മകൻ അബ്നേരിനെയും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “അബ്നേരേ, നീ ഉത്തരം പറയുകയില്ലയോ?” “രാജാവിനെ വിളിക്കുന്ന നീ ആരാണ്?” എന്ന് അബ്നേർ മറുപടി പറഞ്ഞു.

ദാവീദ് അബ്നേരിനോടു പറഞ്ഞു: “നീ ഒരു പുരുഷനല്ലയോ? ഇസ്രായേലിൽ നിന്നെപ്പോലെ ആരുണ്ട്? നിന്റെ യജമാനനായ രാജാവിനെ നീ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാഞ്ഞത് എന്തുകൊണ്ട്? നിന്റെ യജമാനനായ രാജാവിനെ നശിപ്പിക്കാൻ ഒരുവൻ വന്നുവല്ലോ. നീ തെറ്റു ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പിതാവ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ ഉറപ്പാണ്, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ അഭിഷിക്തനായ നിങ്ങളുടെ യജമാനനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാഞ്ഞതിനാൽ നിങ്ങളെല്ലാവരും മരണയോഗ്യരാണ്. ഇപ്പോൾ നോക്കുക—രാജാവിന്റെ തലയ്ക്കലുണ്ടായിരുന്ന കുന്തവും വെള്ളപ്പാത്രവും എവിടെ?”

ശൗൽ ദാവീദിന്റെ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞു: “എന്റെ മകനേ, ദാവീദേ, അതു നിന്റെ ശബ്ദമോ?” ദാവീദ് പറഞ്ഞു: “എന്റെ യജമാനനായ രാജാവേ, എന്റെ ശബ്ദംതന്നെ.”

അവൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ യജമാനൻ തന്റെ ദാസനെ ഓടിക്കുന്നത് എന്തിന്? ഞാൻ എന്തു ചെയ്തു, എന്റെ കൈയിൽ എന്തു തെറ്റുണ്ട്? എന്റെ യജമാനനായ രാജാവ് തന്റെ ദാസന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമാറാകട്ടെ: നമ്മുടെ പിതാവ് എന്റെ യജമാനനെ എനിക്കെതിരേ ഇളക്കിവിട്ടതെങ്കിൽ, അവിടുന്ന് ഒരു വഴിപാട് കൈക്കൊള്ളുമാറാകട്ടെ; എന്നാൽ ഇതു ചെയ്തതു മനുഷ്യരാണെങ്കിൽ, അവർ അവിടുത്തെ മുമ്പാകെ ശപിക്കപ്പെടട്ടെ—എന്തെന്നാൽ, ‘പോയി അന്യദൈവങ്ങളെ സേവിക്കുക’ എന്നു പറഞ്ഞ്, അവിടുത്തെ അവകാശത്തിലുള്ള എന്റെ ഓഹരിയിൽനിന്ന് അവർ ഇന്ന് എന്നെ ഓടിച്ചുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്റെ രക്തം നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്ന് അകലെ നിലത്തു വീഴാതിരിക്കട്ടെ—മലകളിൽ ഒരു തിത്തിരിപ്പക്ഷിയെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, ഒരൊറ്റ ചെള്ളിനെ വേട്ടയാടാൻ ഇസ്രായേൽ രാജാവ് പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.”

ശൗൽ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ പാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. എന്റെ മകനേ, ദാവീദേ, മടങ്ങിവരിക. ഇന്ന് എന്റെ ജീവൻ നിന്റെ കണ്ണിൽ വിലയേറിയതായിരുന്നതിനാൽ, ഞാൻ ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ ദ്രോഹിക്കുകയില്ല. ഞാൻ ഭോഷത്തം പ്രവർത്തിച്ചു, വലിയ തെറ്റും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.”

ദാവീദ് മറുപടി പറഞ്ഞു: “രാജാവിന്റെ കുന്തം ഇതാ. ഒരു യുവാവ് വന്ന് അത് എടുത്തുകൊള്ളട്ടെ. നമ്മുടെ പിതാവ് ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ നീതിക്കും വിശ്വസ്തതയ്ക്കും പകരം നല്കുന്നു. ഇന്ന് അവിടുന്ന് എന്റെ യജമാനനെ എന്റെ കൈയിൽ ഏല്പിച്ചു, എങ്കിലും അവിടുത്തെ അഭിഷിക്തനു നേരേ കൈ ഉയർത്താൻ ഞാൻ തയ്യാറായില്ല. ഇന്നു ഞാൻ എന്റെ യജമാനന്റെ ജീവനെ വളരെ വിലയേറിയതായി കരുതിയതുപോലെ, നമ്മുടെ പിതാവ് എന്റെ ജീവനെ വളരെ വിലയേറിയതായി കരുതുകയും സകല കഷ്ടതയിൽനിന്നും എന്നെ വിടുവിക്കുകയും ചെയ്യുമാറാകട്ടെ.”

ശൗൽ ദാവീദിനോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ മകനേ, ദാവീദേ, നീ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവൻ—നീ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യും, നിശ്ചയമായും വിജയിക്കുകയും ചെയ്യും.” ദാവീദ് തന്റെ വഴിക്കു പോയി; ശൗൽ തന്റെ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി.