2 ശമൂവേൽ 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹ദാവീദ് തന്റെ സൈന്യത്തെ എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്തി, അവരുടെമേൽ സഹസ്രാധിപന്മാരെയും ശതാധിപന്മാരെയും നിയമിച്ചു. ²ദാവീദ് സൈന്യത്തെ പുറപ്പെടുവിച്ചു: മൂന്നിലൊന്നിനെ യോവാബിന്റെ കീഴിലും, മൂന്നിലൊന്നിനെ യോവാബിന്റെ സഹോദരനും സെരൂയയുടെ മകനുമായ അബീശായിയുടെ കീഴിലും, മൂന്നിലൊന്നിനെ ഗിത്യനായ ഇത്ഥായിയുടെ കീഴിലും. രാജാവ് സൈന്യത്തോടു പറഞ്ഞു: “ഞാനും നിങ്ങളോടൊപ്പം തീർച്ചയായും പുറപ്പെടും.”

³എന്നാൽ സൈന്യം പറഞ്ഞു: “അങ്ങു പുറപ്പെടരുത്. ഞങ്ങൾ ഓടിപ്പോയാലും അവർ അതു ഗണിക്കുകയില്ല; ഞങ്ങളിൽ പകുതിപേർ മരിച്ചാലും അവർ അതു ഗണിക്കുകയില്ല. അങ്ങ് ഞങ്ങളിൽ പതിനായിരംപേർക്കു തുല്യനാണ്. അങ്ങു നഗരത്തിൽ താമസിച്ച്, ഞങ്ങൾക്കു സഹായം അയയ്ക്കാൻ ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നതാണു നല്ലത്.”

⁴രാജാവ് അവരോടു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും നല്ലതെന്നു തോന്നുന്നത് ഞാൻ ചെയ്യാം.” പിന്നീട് സൈന്യമെല്ലാം നൂറുനൂറായും ആയിരമായിരമായും പുറപ്പെട്ടുപോകുമ്പോൾ അദ്ദേഹം കവാടത്തിങ്കൽ നിന്നു.

⁵രാജാവ് യോവാബിനോടും അബീശായിയോടും ഇത്ഥായിയോടും കല്പിച്ചു: “എന്നെ ഓർത്ത് ആ യുവാവായ അബ്ശാലോമിനോടു കരുണയോടെ പെരുമാറുവിൻ.” അബ്ശാലോമിനെക്കുറിച്ച് രാജാവ് സേനാധിപന്മാരോടു കല്പിക്കുന്നത് സൈന്യമെല്ലാം കേട്ടു.

⁶സൈന്യം ഇസ്രായേലിനെതിരേ വയലിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു; യുദ്ധം എഫ്രയീം വനത്തിൽ നടന്നു. ⁷അവിടെ ഇസ്രായേൽ സൈന്യം ദാവീദിന്റെ ആളുകളാൽ പരാജയപ്പെട്ടു; അന്നത്തെ സംഹാരം വലുതായിരുന്നു — ഇരുപതിനായിരം പേർ. ⁸യുദ്ധം ആ പ്രദേശമെല്ലാം വ്യാപിച്ചു; അന്നു വാൾ വിഴുങ്ങിയതിനെക്കാൾ അധികംപേരെ വനം വിഴുങ്ങി.

⁹അബ്ശാലോം ദാവീദിന്റെ ആളുകളെ നേരിട്ടു. കോവർകഴുതപ്പുറത്തു കയറി അവൻ ഒരു വലിയ കരുവേലകത്തിന്റെ തിങ്ങിയ കൊമ്പുകൾക്കു കീഴിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവന്റെ തല വൃക്ഷത്തിൽ ഉറച്ചുപോയി. കോവർകഴുത അവന്റെ കീഴിലൂടെ പോയപ്പോൾ അവൻ ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും ഇടയിൽ തൂങ്ങി. ¹⁰ഒരു മനുഷ്യൻ അതു കണ്ട് യോവാബിനോടു പറഞ്ഞു: “അബ്ശാലോം ഒരു കരുവേലകത്തിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് ഞാൻ ഇപ്പോൾ കണ്ടു.”

¹¹തന്നോടു പറഞ്ഞ ആ മനുഷ്യനോടു യോവാബ് പറഞ്ഞു: “നീ അവനെ കണ്ടുവല്ലോ! പിന്നെ എന്തുകൊണ്ട് നീ അവനെ അവിടെത്തന്നെ നിലത്തു വെട്ടിവീഴ്ത്തിയില്ല? എങ്കിൽ ഞാൻ നിനക്കു പത്തുദിവസത്തെ കൂലിയായ വെള്ളിയും ഒരു അരക്കച്ചയും തരുവാൻ കടപ്പെട്ടിരുന്നേനെ.”

¹²എന്നാൽ ആ മനുഷ്യൻ യോവാബിനോടു പറഞ്ഞു: “ആയിരം ദിവസത്തെ കൂലിയായ വെള്ളി എന്റെ ഉള്ളംകൈയിൽ തൂക്കിത്തന്നാലും ഞാൻ രാജപുത്രനെതിരേ കൈ ഉയർത്തുകയില്ല. ‘എന്നെ ഓർത്ത് ആ യുവാവായ അബ്ശാലോമിനെ കാത്തുകൊള്ളുവിൻ’ എന്നു രാജാവ് അങ്ങയോടും അബീശായിയോടും ഇത്ഥായിയോടും കല്പിച്ചത് ഞങ്ങളെല്ലാം കേട്ടുവല്ലോ. ¹³അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ ജീവനെ ആപത്തിലാക്കുമായിരുന്നു; എന്തെന്നാൽ രാജാവിൽനിന്ന് ഒന്നും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നില്ല; അപ്പോൾ അങ്ങ് എന്നിൽനിന്ന് അകന്നുനില്ക്കുമായിരുന്നു.”

¹⁴യോവാബ് പറഞ്ഞു: “ഇങ്ങനെ നിന്നോടൊപ്പം ഞാൻ സമയം പാഴാക്കുകയില്ല.” അവൻ മൂന്നു കുന്തം കൈയിലെടുത്ത്, കരുവേലകത്തിന്റെ നടുവിൽ അബ്ശാലോം ഇനിയും ജീവനോടെയിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ അവന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് അവയെ കുത്തിയിറക്കി. ¹⁵യോവാബിന്റെ ആയുധവാഹകരായ പത്തു യുവാക്കൾ അബ്ശാലോമിനെ വളഞ്ഞ്, അവനെ വെട്ടി, കൊന്നുകളഞ്ഞു. ¹⁶യോവാബ് കാഹളം ഊതി; യോവാബ് അവരെ തടഞ്ഞതിനാൽ സൈന്യം ഇസ്രായേലിനെ പിന്തുടരുന്നതു നിർത്തി. ¹⁷അവർ അബ്ശാലോമിനെ എടുത്ത് വനത്തിലെ ഒരു വലിയ കുഴിയിൽ എറിഞ്ഞ്, അവന്റെമേൽ കല്ലുകൾ വലിയൊരു കൂമ്പാരമായി കൂട്ടിയിട്ടു. ഇസ്രായേൽ മുഴുവൻ ഓരോരുത്തനും താന്താന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി.

¹⁸അബ്ശാലോം തന്റെ ജീവിതകാലത്ത് “എന്റെ പേര് ഓർമയിൽ നിലനിർത്താൻ എനിക്കു പുത്രനില്ല” എന്നു പറഞ്ഞ്, രാജാവിന്റെ താഴ്‌വരയിൽ ഒരു സ്തംഭം സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു. അവൻ ആ സ്തംഭത്തിന് തന്റെ പേരുതന്നെ ഇട്ടു; ഇന്നുവരെയും അത് അബ്ശാലോമിന്റെ സ്മാരകം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ^a a v18 അബ്ശാലോമിനു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചിരുന്നു (2 ശമുവേൽ 14:27), എന്നാൽ അവർ അവനു മുമ്പേ മരിച്ചുപോയിരിക്കണം; അങ്ങനെ അവന്റെ പേരു നിലനിർത്താൻ അവകാശിയാരുമില്ലാതെയായി.

ദാവീദ് തന്റെ മകനായ അബ്ശാലോമിനെയോർത്തു കരയുന്നു

¹⁹സാദോക്കിന്റെ മകനായ അഹീമാസ് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഓടിച്ചെന്ന്, നമ്മുടെ പിതാവ് രാജാവിനെ അവന്റെ ശത്രുക്കളുടെ കൈയിൽനിന്നു വിടുവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു രാജാവിനെ അറിയിക്കട്ടെ.”

²⁰യോവാബ് പറഞ്ഞു: “ഇന്നു വാർത്ത കൊണ്ടുപോകേണ്ട ആൾ നീയല്ല. മറ്റൊരു ദിവസം നീ വാർത്ത കൊണ്ടുപോയ്ക്കൊള്ളുക, എന്നാൽ ഇന്നു നീ ഒന്നും കൊണ്ടുപോകരുത്, എന്തെന്നാൽ രാജാവിന്റെ മകൻ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.”

²¹യോവാബ് കൂശ്യനോടു പറഞ്ഞു: “നീ പോയി, കണ്ടത് രാജാവിനെ അറിയിക്കുക.” കൂശ്യൻ യോവാബിനെ വണങ്ങി ഓടി.

²²സാദോക്കിന്റെ മകനായ അഹീമാസ് വീണ്ടും യോവാബിനോടു പറഞ്ഞു: “എന്തുതന്നെ വന്നാലും, ഞാനും കൂശ്യന്റെ പിന്നാലെ ഓടട്ടെ, ദയവായി.” യോവാബ് മറുപടി പറഞ്ഞു: “മകനേ, നീ എന്തിന് ഓടുന്നു? പ്രതിഫലത്തിനു യോഗ്യമായ ഒരു വാർത്തയും നിന്റെ പക്കലില്ല.”

²³“എന്തു സംഭവിച്ചാലും, ഞാൻ ഓടും” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. “ഓടിക്കൊള്ളുക” എന്നു യോവാബ് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അഹീമാസ് സമഭൂമിയിലെ വഴിയിലൂടെ ഓടി കൂശ്യനെ പിന്തള്ളി മുന്നിലെത്തി.

²⁴ദാവീദ് രണ്ടു കവാടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കാവല്ക്കാരൻ മതിലിനരികെയുള്ള കവാടത്തിന്റെ മുകളിൽ കയറി, കണ്ണുയർത്തി, ഒരു മനുഷ്യൻ തനിച്ച് ഓടിവരുന്നതു കണ്ടു. ²⁵കാവല്ക്കാരൻ ഉറക്കെ വിളിച്ച് രാജാവിനെ അറിയിച്ചു. രാജാവ് പറഞ്ഞു: “തനിച്ചാണെങ്കിൽ അവൻ വാർത്ത കൊണ്ടുവരുന്നു.” ഓടുന്നവൻ അടുത്തടുത്തു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

²⁶കാവല്ക്കാരൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യൻ ഓടിവരുന്നതു കണ്ട് കവാടപാലകനെ വിളിച്ചു: “ഇതാ, മറ്റൊരു മനുഷ്യൻ തനിച്ച് ഓടിവരുന്നു!” രാജാവ് പറഞ്ഞു: “അവനും വാർത്ത കൊണ്ടുവരുന്നു.”

²⁷കാവല്ക്കാരൻ പറഞ്ഞു: “ഒന്നാമൻ ഓടുന്നത് സാദോക്കിന്റെ മകനായ അഹീമാസിനെപ്പോലെയാണ്.” രാജാവ് പറഞ്ഞു: “അവൻ നല്ല മനുഷ്യനാണ്; നല്ല വാർത്തയുമായാണ് അവൻ വരുന്നത്.”

²⁸അഹീമാസ് രാജാവിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “എല്ലാം ശുഭം!” അവൻ രാജാവിന്റെ മുമ്പാകെ നിലത്തോളം സാഷ്ടാംഗം വീണു തൊഴുത് പറഞ്ഞു: “എന്റെ യജമാനനായ രാജാവിനെതിരേ മത്സരിച്ചവരെ ഏല്പിച്ചുതന്ന അങ്ങയുടെ പിതാവ് വാഴ്ത്തപ്പെടുമാറാകട്ടെ.”

²⁹രാജാവ് ചോദിച്ചു: “ആ യുവാവായ അബ്ശാലോം സുരക്ഷിതനാണോ?” അഹീമാസ് മറുപടി പറഞ്ഞു: “രാജാവിന്റെ ദാസനെയും അങ്ങയുടെ ദാസനായ എന്നെയും യോവാബ് പറഞ്ഞയച്ചപ്പോൾ വലിയൊരു ബഹളം ഞാൻ കണ്ടു, എന്നാൽ അത് എന്തായിരുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടാ.”

³⁰രാജാവ് പറഞ്ഞു: “ഒരുവശത്തേക്കു മാറി ഇവിടെ നില്ക്കുക.” അവൻ ഒരുവശത്തേക്കു മാറി അനങ്ങാതെ നിന്നു.

³¹കൂശ്യൻ എത്തി പറഞ്ഞു: “എന്റെ യജമാനനായ രാജാവേ, ശുഭവാർത്ത! അങ്ങേക്കെതിരേ എഴുന്നേറ്റ എല്ലാവരുടെയും കൈയിൽനിന്ന് ഇന്നു സർവേശ്വരൻ അങ്ങയെ വിടുവിച്ചിരിക്കുന്നു.”

³²രാജാവ് കൂശ്യനോടു ചോദിച്ചു: “ആ യുവാവായ അബ്ശാലോം സുരക്ഷിതനാണോ?” കൂശ്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “എന്റെ യജമാനനായ രാജാവിന്റെ ശത്രുക്കളും അങ്ങയെ ദ്രോഹിക്കാൻ അങ്ങേക്കെതിരേ എഴുന്നേല്ക്കുന്ന എല്ലാവരും ആ യുവാവിനെപ്പോലെ ആയിത്തീരട്ടെ.”

³³രാജാവ് വിറച്ചു. അദ്ദേഹം കരഞ്ഞുകൊണ്ട് കവാടത്തിന്റെ മാളികമുറിയിലേക്കു കയറി, നടക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “എന്റെ മകനേ അബ്ശാലോമേ! എന്റെ മകനേ, എന്റെ മകനേ, അബ്ശാലോമേ! അബ്ശാലോമേ, നിനക്കു പകരം ഞാൻ മരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, എന്റെ മകനേ, എന്റെ മകനേ!”