१ शमुवेल 20

20 ¹दावीद रामा येथील नायोथातून पळून योनाथानाकडे आला आणि म्हणाला, “मी काय केले आहे? माझा अपराध काय आहे, आणि तुझ्या वडिलांविरुद्ध मी असे काय पाप केले आहे, की त्यांना माझा जीव घ्यायचा आहे?”

²योनाथान म्हणाला, “असे कधीच होणार नाही! तू मरणार नाहीस. माझे वडील मोठी असो वा लहान, प्रत्येक गोष्ट मला सांगतात. मग हे ते माझ्यापासून का लपवतील? हे खरे नाही.”

³पण दावीदाने पुन्हा शपथ घेऊन म्हटले, “तुझ्या वडिलांना चांगले ठाऊक आहे की मजवर तुझी कृपादृष्टी आहे, म्हणून त्यांनी म्हटले आहे, ‘योनाथानाला हे सांगू नका, नाहीतर त्याला दुःख होईल.’ तरी आमचा पिता जिवंत आहे आणि तूही जिवंत आहेस, याची शपथ, की माझ्यामध्ये व मृत्यूमध्ये केवळ एक पाऊलभर अंतर आहे.”

⁴योनाथान दावीदाला म्हणाला, “तुला जे काही हवे असेल, ते मी तुझ्यासाठी करीन.”

⁵दावीद म्हणाला, “उद्या अमावास्येचा सण आहे; मी राजाबरोबर भोजन करायला हवे. पण तिसऱ्या दिवसाच्या संध्याकाळपर्यंत मला शेतात लपून राहू दे. ^a a v5 अमावास्येचा सण हा इब्री महिन्याच्या पहिल्या दिवसाचा मासिक उत्सव होता, जो विशेष यज्ञबलींनी आणि राजाच्या मेजावर होणाऱ्या औपचारिक सामूहिक भोजनाने साजरा केला जात असे. ⁶जर तुझ्या वडिलांना माझी अनुपस्थिती जाणवली, तर म्हण, ‘दावीदाने आपल्या बेथलेहेम नगरात त्वरेने जाण्यासाठी मला आग्रहाने रजा मागितली, कारण तेथे त्याच्या संपूर्ण कुळाचा वार्षिक यज्ञबली आहे.’” ⁷जर ते म्हणाले, ‘ठीक आहे,’ तर तुझा सेवक सुरक्षित आहे. पण जर ते रागाने भडकले, तर त्यांनी माझ्याविरुद्ध अनिष्ट करण्याचे ठरवले आहे, हे तू निश्चित समज. ⁸आपल्या सेवकावर दया कर—तू मला आमच्या पित्यासमोर आपल्याशी करारात आणले आहेस. जर मी दोषी असेन, तर तू स्वतःच मला ठार कर; पण मला तुझ्या वडिलांच्या हाती का देतोस?

⁹योनाथान म्हणाला, “असे कधीच होणार नाही! माझ्या वडिलांनी तुझे अनिष्ट करायचे ठरवले आहे, हे जर मला कळले, तर मी तुला सांगणार नाही काय?”

¹⁰दावीदाने विचारले, “तुझ्या वडिलांनी तुला कठोर उत्तर दिले, तर मला कोण सांगेल?”

¹¹योनाथान म्हणाला, “चल, आपण शेतात बाहेर जाऊ.” मग ते दोघे एकत्र बाहेर गेले. ¹²योनाथान दावीदाला म्हणाला, “आमचा पिता, इस्राएलाचा देव, माझा साक्षी असो! उद्या किंवा तिसऱ्या दिवशी मी माझ्या वडिलांचा कानोसा घेईन—जर ते तुझ्यावर प्रसन्न असतील, तर मी नक्कीच निरोप पाठवून तुला कळवणार नाही काय? ¹³पण जर माझ्या वडिलांनी तुझे अनिष्ट करायचे ठरवले असेल, आणि मी तुला सावध करून सुरक्षितपणे पाठवले नाही, तर आमच्या पित्याने मला कठोर शिक्षा करावी. जसा आमचा पिता माझ्या वडिलांबरोबर होता, तसाच तो तुझ्याबरोबर असो. ¹⁴पण मी जिवंत असेपर्यंत तू मला आमच्या पित्याची न चुकणारी प्रेमदया दाखव, म्हणजे मी मरणार नाही. ¹⁵माझ्या कुटुंबावरची आपली दया कधीही तोडू नकोस—आमचा पिता दावीदाच्या प्रत्येक शत्रूला पृथ्वीच्या पाठीवरून नाहीसा करील, तेव्हासुद्धा नाही.” ¹⁶योनाथानाने दावीदाच्या घराण्याशी करार करून म्हटले, “आमचा पिता दावीदाच्या शत्रूंना जबाबदार धरो.” ¹⁷योनाथानाने दावीदावरील आपल्या प्रेमास्तव त्याला पुन्हा शपथ घ्यायला लावली, कारण तो त्याच्यावर स्वतःच्या जिवासारखे प्रेम करत होता. ¹⁸मग योनाथान म्हणाला, “उद्या अमावास्येचा सण आहे. तुझे आसन रिकामे राहील, म्हणून तुझी अनुपस्थिती जाणवेल. ¹⁹परवा, संध्याकाळच्या सुमारास, हे संकट सुरू झाले तेव्हा तू जेथे लपला होतास तेथे त्वरेने जा आणि एजेल दगडाजवळ राहा. ²⁰मी जणू एखाद्या लक्ष्याचा नेम धरल्यासारखे त्याच्या बाजूला तीन बाण मारीन. ²¹मग मी मुलाला पाठवून म्हणेन, ‘जा, बाण शोधून आण.’ जर मी त्याला म्हणालो, ‘पाहा, ते तुझ्या अलीकडे आहेत—ते इकडे घेऊन ये,’ तर तू ये; कारण आमचा पिता जिवंत आहे, याची शपथ, की तू सुरक्षित आहेस, काही धोका नाही. ²²पण जर मी मुलाला म्हणालो, ‘पाहा, बाण तुझ्या पलीकडे आहेत,’ तर निघून जा—आमच्या पित्याने तुला पाठवून दिले आहे. ²³आणि तू व मी ज्याविषयी बोललो—ते लक्षात ठेव, आमचा पिता तुझ्या व माझ्यामध्ये सर्वकाळ साक्षी म्हणून उभा आहे.”

²⁴मग दावीद शेतात लपून राहिला. अमावास्येचा सण आला तेव्हा राजा भोजन करायला बसला. ²⁵राजा नेहमीप्रमाणे भिंतीजवळच्या आपल्या आसनावर बसला, योनाथान समोर बसला आणि अबनेर शौलाच्या शेजारी बसला—पण दावीदाची जागा रिकामी होती. ²⁶त्या दिवशी शौल काही बोलला नाही, कारण त्याला वाटले, “दावीदाच्या बाबतीत काहीतरी घडले असावे ज्यामुळे तो विधिपूर्वक अशुद्ध झाला असावा—खचितच तो अशुद्ध आहे.” ^b b v26 विधिपूर्वक अशुद्ध असणे ही एक तात्पुरती धार्मिक अवस्था होती—जी अनेक सामान्य गोष्टींमुळे येत असे—आणि ती माणसाला पवित्र भोजनांत किंवा उपासनेत सहभागी होण्यापासून रोखत असे.

²⁷दुसऱ्या दिवशी, म्हणजे महिन्याच्या दुसऱ्या दिवशी, दावीदाची जागा पुन्हा रिकामी होती. तेव्हा शौलाने आपला मुलगा योनाथान याला विचारले, “इशायाचा मुलगा काल आणि आज भोजनाला का आला नाही?”

²⁸योनाथानाने उत्तर दिले, “दावीदाने बेथलेहेमला जाऊ देण्यासाठी मला आग्रहाने विनवणी केली. ²⁹तो म्हणाला, ‘मला जाऊ दे—आमच्या कुटुंबाचा नगरात यज्ञबली आहे, आणि माझ्या भावाने मला तेथे येण्याची आज्ञा केली आहे. जर माझ्यावर तुझी कृपादृष्टी असेल, तर मला निसटून जाऊन माझ्या भावांना भेटू दे.’ म्हणूनच तो राजाच्या मेजावर आला नाही.”

³⁰शौल योनाथानावर संतापून म्हणाला, “बंडखोर आणि कुमार्गी स्त्रीच्या मुला! तू इशायाच्या मुलाची बाजू घेतली आहेस, हे मला ठाऊक नाही काय—तुझ्या स्वतःच्या लज्जेसाठी आणि तुला जन्म देणाऱ्या तुझ्या आईच्या लज्जेसाठी? ³¹इशायाचा मुलगा पृथ्वीवर जिवंत आहे तोपर्यंत तू किंवा तुझे राज्य सुरक्षित राहणार नाही. आता माणसे पाठवून त्याला माझ्याकडे आण; कारण तो मेलाच पाहिजे.”

³²योनाथानाने आपल्या वडिलांना विचारले, “त्याला का ठार मारावे? त्याने काय केले आहे?”

³³तेव्हा शौलाने त्याला ठार करण्यासाठी त्याच्यावर आपला भाला फेकला, यावरून योनाथानाला समजले की आपल्या वडिलांनी दावीदाला जिवे मारण्याचा निश्चय केला आहे. ³⁴योनाथान संतापाने जळफळत मेजावरून उठला आणि त्या महिन्याच्या दुसऱ्या दिवशी त्याने काहीही खाल्ले नाही; कारण त्याच्या वडिलांनी दावीदाचा अपमान केला होता, म्हणून त्याला त्याच्यासाठी दुःख झाले.

³⁵सकाळी योनाथान दावीदाला भेटण्यासाठी शेतात बाहेर गेला, आणि एक लहान मुलगा त्याच्याबरोबर होता. ³⁶त्याने आपल्या मुलाला सांगितले, “धाव, मी मारतो ते बाण शोधून आण.” तो मुलगा धावत असताना योनाथानाने त्याच्या पलीकडे बाण मारला. ³⁷योनाथानाने मारलेल्या बाणाजवळ मुलगा पोहोचला तेव्हा योनाथान त्याच्यामागून ओरडून म्हणाला, “बाण तुझ्या पलीकडे नाही काय?” ³⁸योनाथान मुलाच्या मागून ओरडून म्हणाला, “घाई कर! लवकर! थांबू नकोस!” मग त्या मुलाने बाण गोळा केले आणि तो आपल्या धन्याकडे आला. ³⁹या सगळ्यातले मुलाला काहीच ठाऊक नव्हते; त्याचा अर्थ फक्त योनाथान आणि दावीद यांनाच माहीत होता. ⁴⁰मग योनाथानाने आपली शस्त्रे त्या मुलाला दिली आणि त्याला सांगितले, “जा, ही नगरात परत घेऊन जा.”

⁴¹मुलगा निघून गेल्यावर दावीद त्या दगडाच्या दक्षिणेकडून उठला, पालथा पडून त्याने तीन वेळा नमन केले. मग त्यांनी एकमेकांचे चुंबन घेतले आणि ते एकत्र रडले—त्यांत दावीद सर्वांत जास्त रडला. ⁴²योनाथान दावीदाला म्हणाला, “शांतीने जा—आपण दोघांनी आमच्या पित्याच्या नावाने शपथ घेतली आहे: ‘आमचा पिता तुझ्या व माझ्यामध्ये, आणि तुझ्या व माझ्या वंशजांमध्ये सर्वकाळ साक्षी आहे.’” मग दावीद उठून निघून गेला; आणि योनाथान नगरात परत गेला.