२ शमुवेल 1

1 ¹शौलाच्या मृत्यूनंतर, दावीद अमालेक्यांचा पराभव करून परत आला आणि सिकलाग येथे दोन दिवस राहिला. ²तिसऱ्या दिवशी शौलाच्या छावणीतून एक माणूस आला; त्याचे कपडे फाटलेले होते आणि त्याच्या डोक्यावर माती होती. दावीदाजवळ येऊन तो जमिनीवर पडला आणि त्याने नमन केले.

³दावीदाने त्याला विचारले, “तू कोठून आलास?” त्याने उत्तर दिले, “मी इस्राएलाच्या छावणीतून निसटून आलो.”

⁴दावीदाने विचारले, “काय झाले? मला सांग.” तो म्हणाला, “लोक युद्धातून पळून गेले. पुष्कळ जण पडले आणि मरण पावले. शौल आणि त्याचा मुलगा योनाथानही मेले आहेत.”

⁵बातमी आणणाऱ्या त्या तरुणाला दावीदाने विचारले, “शौल आणि त्याचा मुलगा योनाथान मेले आहेत, हे तुला कसे कळले?”

⁶तो तरुण म्हणाला, “मी योगायोगाने गिलबोवा डोंगरावर गेलो, तेव्हा तेथे शौल आपल्या भाल्यावर टेकलेला होता, आणि रथ व घोडेस्वार त्याच्यावर चालून येत होते. ⁷त्याने मागे वळून पाहिले, मला पाहिले आणि मला हाक मारली. मी म्हणालो, ‘हा मी आहे.’ ⁸त्याने मला विचारले, ‘तू कोण आहेस?’ मी त्याला सांगितले, ‘मी अमालेकी आहे.’ ⁹तो मला म्हणाला, ‘माझ्याजवळ उभा राहा आणि मला ठार कर; मला वेदनांनी घेरले आहे, तरी माझ्यात अजून जीव आहे.’ ¹⁰म्हणून मी त्याच्याजवळ उभा राहून त्याला ठार केले, कारण मला ठाऊक होते की पडल्यावर तो जगणार नाही. मग मी त्याच्या डोक्यावरचा मुकुट आणि त्याच्या दंडावरचे कडे घेतले, आणि ते इथे माझ्या धन्याकडे आणले.”

¹¹तेव्हा दावीदाने आपले कपडे धरून फाडले, आणि त्याच्याबरोबर असलेल्या सर्व माणसांनीही तसेच केले. ¹²शौल, त्याचा मुलगा योनाथान, आमच्या पित्याचे लोक आणि इस्राएलाचे घराणे तलवारीने पडले, म्हणून त्यांनी संध्याकाळपर्यंत शोक केला, रडले आणि उपास केला.

¹³बातमी आणणाऱ्या त्या तरुणाला दावीदाने विचारले, “तू कोठला आहेस?” तो म्हणाला, “मी एका परक्याचा मुलगा, अमालेकी आहे.”

¹⁴दावीद म्हणाला, “आमच्या पित्याच्या अभिषिक्ताला ठार करण्यासाठी हात उचलताना तुला भीती कशी वाटली नाही?” ¹⁵दावीदाने आपल्या तरुणांपैकी एकाला बोलावून सांगितले, “जा, त्याला मारून टाक.” त्याने त्याला मारले, आणि तो मेला. ¹⁶दावीदाने त्याला म्हटले होते, “तुझे रक्त तुझ्याच माथ्यावर आहे, कारण तुझ्याच तोंडाने तुझ्याविरुद्ध साक्ष दिली, जेव्हा तू म्हणालास, ‘मी आमच्या पित्याच्या अभिषिक्ताला ठार केले.’”

पराक्रमी वीर कसे पडले

¹⁷मग दावीदाने शौल आणि त्याचा मुलगा योनाथान यांच्यासाठी हा विलाप गायला, ¹⁸आणि यहूदाच्या लोकांना हा विलाप शिकवण्याची आज्ञा दिली, ज्याला ‘धनुष्य’ असे म्हणतात; तो याशारच्या पुस्तकात लिहिलेला आहे: ^a a v18 याशारचे पुस्तक हे इस्राएलाच्या शूरवीरांच्या काव्याचा एक प्राचीन संग्रह होता, जो टिकून राहिला नाही. ¹⁹“हे इस्राएला, तुझे वैभव तुझ्या उंचवट्यांवर वधले जाऊन पडले आहे. पराक्रमी वीर कसे पडले! ²⁰गथमध्ये ही बातमी सांगू नका, अष्कलोनाच्या रस्त्यांवर ती जाहीर करू नका, नाहीतर पलिष्ट्यांच्या मुली आनंद करतील, बेसुंता लोकांच्या मुली जयजयकार करतील. ²¹हे गिलबोवाच्या डोंगरांनो, तुमच्यावर दव किंवा पाऊस न पडो, अर्पणे देणारी शेतेही न राहोत. कारण तेथे पराक्रम्याची ढाल विटाळली गेली, शौलाची ढाल, जिला आता तेलाने चोळले जात नाही. ^b b v21 योद्धे आपल्या कातड्याच्या ढाली मऊ आणि युद्धासाठी सज्ज राहाव्यात म्हणून नियमितपणे त्यांना तेल लावत असत; तेल न लावलेली ढाल खराब होऊन निरुपयोगी ठरत असे. ²²वधलेल्यांच्या रक्तापासून, पराक्रम्यांच्या मांसापासून, योनाथानाचे धनुष्य मागे फिरले नाही, शौलाची तलवार अतृप्त होऊन परत आली नाही. ²³शौल आणि योनाथान, जीवनात प्रिय आणि लाडके, मरणातही ते वेगळे झाले नाहीत. ते गरुडांहून वेगवान, सिंहांहून बलवान होते. ²⁴हे इस्राएलाच्या मुलींनो, शौलासाठी रडा, ज्याने तुम्हांला किरमिजी वस्त्रे व सुंदर पोषाख घातला, ज्याने तुमच्या वस्त्रांना सोन्याच्या अलंकारांनी सजवले. ²⁵युद्धाच्या धुमश्चक्रीत पराक्रमी वीर कसे पडले! योनाथान तुझ्या उंचवट्यांवर वधला जाऊन पडला आहे. ²⁶माझ्या बंधू योनाथाना, मी तुझ्यासाठी शोक करतो; तू मला फार प्रिय होतास. माझ्यावरचे तुझे प्रेम अद्भुत होते, स्त्रियांच्या प्रेमाहूनही श्रेष्ठ होते. ²⁷पराक्रमी वीर कसे पडले! युद्धाची शस्त्रे नष्ट झाली.”