पित्याने आपल्या लोकांना दिलेले अभिवचन
अतुलनीय संकटाच्या काळात मीखाएल उठतो, आणि झोपी गेलेले जागे होतात — कित्येक सार्वकालिक जीवनासाठी, कित्येक लज्जेसाठी. दानीएल विचारतो किती काळ, आणि त्याला पुस्तक मोहोरबंद करण्यास सांगितले जाते. त्याला हवे असलेले उत्तर कधीच मिळत नाही, केवळ इतकेच: तू आपल्या मार्गाने जा, विसावा घे, आणि तुझ्या पित्याने वचन दिलेल्या वतनासाठी उठून उभा राहा.
12 1त्या वेळी मीखाएल उठेल, जो तुझ्या लोकांच्या मुलांचे रक्षण करणारा महान अधिपती आहे. राष्ट्रे निर्माण झाल्यापासून त्या वेळेपर्यंत कधीही न घडलेले असे संकट येईल. त्या वेळी तुझे लोक—जितके त्या पुस्तकात नोंदलेले आहेत ते सर्व—सोडवले जातील. 2पृथ्वीच्या मातीत झोपी गेलेले पुष्कळ जागे होतील—कित्येक सार्वकालिक जीवनासाठी, तर कित्येक लज्जेसाठी व सार्वकालिक धिक्कारासाठी. 3ज्ञानी लोक आकाशाच्या तेजाप्रमाणे प्रकाशतील; आणि जे पुष्कळांना नीतिमत्तेकडे वळवतात ते ताऱ्यांसारखे युगानुयुग सर्वकाळ प्रकाशतील. 4पण दानीएला, तू ही वचने बंद करून ठेव आणि शेवटच्या काळापर्यंत ते पुस्तक शिक्कामोर्तब कर. पुष्कळ जण इकडेतिकडे भटकतील आणि ज्ञान वाढेल.
5मग मी, दानीएलाने पाहिले, तो नदीच्या दोन्ही तीरांवर एकेक असे आणखी दोघे उभे असलेले मला दिसले. 6त्यांतील एकाने नदीच्या पाण्यावर असलेल्या तागाची वस्त्रे घातलेल्या पुरुषाला विचारले, “या अद्भुत गोष्टींचा शेवट होण्यास किती काळ लागेल?”
7तागाची वस्त्रे घातलेला तो पुरुष नदीच्या पाण्यावर होता; त्याने आपला उजवा व डावा हात स्वर्गाकडे उंचावला आणि जो सर्वकाळ जिवंत आहे त्याची शपथ वाहून म्हणताना मी ऐकले: एक काळ, काळ, आणि अर्धा काळ; आणि पवित्र लोकांच्या सामर्थ्याचा चुराडा संपेल तेव्हा या सर्व गोष्टी पूर्ण होतील, असे मी ऐकले. a a v7 ज्याच्या नावाने शपथ वाहिली जाते तो सार्वकालिक—जो सर्वकाळ जिवंत आहे तो—आमचा पिता आहे, सर्व युगांचा उगम व शेवट.
8मी ऐकले, पण मला समजले नाही; म्हणून मी म्हणालो, “माझ्या प्रभू, या गोष्टींचा शेवट काय?”
9तो म्हणाला, “दानीएला, तू जा; कारण ही वचने शेवटच्या काळापर्यंत बंद व शिक्कामोर्तब केलेली आहेत. 10पुष्कळ जण शुद्ध होतील, निर्मळ केले जातील व पारखले जातील; पण दुष्ट लोक दुष्टाई करतच राहतील. दुष्टांपैकी कोणालाही समजणार नाही, पण ज्ञानी लोकांना समजेल.
11रोजचा यज्ञ बंद केला जाईल आणि ओसाड करणारी अमंगळ वस्तू उभी केली जाईल, त्या वेळेपासून: एक हजार दोनशे नव्वद दिवस. 12जो वाट पाहत राहतो आणि एक हजार तीनशे पस्तीस दिवसांपर्यंत पोहचतो, तो धन्य.
13पण तू शेवटपर्यंत जा. तू विसावा घेशील, आणि दिवसांच्या शेवटी आपल्या वतनासाठी उठून उभा राहशील.”